I SA/Kr 554/08

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Urszula Zięba po rozpoznaniu w dniu 12 lutego 2009 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi Z. i A. W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 5 lutego 2008 r. nr [...] w przedmiocie odmowy umorzenia zaległości podatkowych postanawia: przywrócić skarżącym termin do uiszczenia wpisu sądowego od skargi. Zarządzeniem z dnia 5 maja 2008 r. skarżący Z. W. i A. W. zostali wezwani do uiszczenia wpisu sądowego od złożonej przez nich skargi na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 5 lutego 2008 r. nr [...] w przedmiocie odmowy umorzenia zaległości podatkowych – w terminie 7 dni od daty doręczenia odpisu zarządzenia pod rygorem odrzucenia skargi. Przesyłka zawierająca wezwania – wobec nieobecności adresatów – po dwukrotnym awizowaniu w dniach 8 i 16 maja 2008 r. została zwrócona do Sądu, jako niepodjęta w terminie. Postanowieniem z dnia 12 września 2008 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie odrzucił skargę Z. i A. W. – na podstawie przepisu art. 220 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 z późn. zm., zwanej dalej w skrócie "p.p.s.a.") z uwagi na nieziszczenie należnego wpisu w zakreślonym siedmiodniowym terminie. Odpisy tego postanowienia zostały skarżącym skutecznie doręczone w dniu [...] września 2008 r. W dniu [...] października 2008 r. skarżący skierowali do Sądu wniosek o przywrócenie terminu do uiszczenia wpisu sądowego od skargi. W uzasadnieniu wyjaśnili, że uchybienie terminu nastąpiło nie z ich winy, gdyż w okresie od dnia [...] maja 2008 r. do [...] maja 2008 r. przebywali w szpitalu. W okresie tym dom, w którym zamieszkują był zamknięty, a poczta nie poinformowała ich o awizowaniu pism z WSA w Krakowie. Dopiero z doręczonego w dniu [...] września 2008 r. odpisu postanowienia Sądu o odrzuceniu skargi skarżący mieli dowiedzieć się o potrzebie uiszczenia należnego wpisu. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje: Zgodnie z art. 86 § 1 p.p.s.a., jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi przywrócenie terminu. Postanowienie o przywróceniu terminu albo odmowie jego przywrócenia może być wydane na posiedzeniu niejawnym. Ratio legis instytucji przywrócenia terminu stanowi niewątpliwie ochrona stron postępowania przed negatywnymi skutkami w zakresie postępowania sądowego, w przypadku braku ich winy w niedokonaniu w terminie czynności procesowej. Aby jednak Sąd mógł rozpoznać merytorycznie wniosek o przywrócenie terminu, musi on zostać złożony do sądu, w którym czynność miała być dokonana, w terminie 7 dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu (art. 87 § 1 p.p.s.a.), co w niniejszej sprawie miało miejsce. Rozpoznając merytorycznie przedmiotowy wniosek stwierdzić należy, iż zasługuje on na uwzględnienie. Aby uprawdopodobnić okoliczności uzasadniające wniosek o przywrócenie terminu, strona powinna uwiarygodnić swoją staranność, jak również fakt że przeszkoda, która spowodowała niedotrzymanie terminu, była od niej niezależna. Brak winy w uchybieniu terminu przyjąć można jedynie wówczas, gdy strona nie mogła usunąć przeszkody nawet przy użyciu największego w danych warunkach wysiłku (M. Jaśkowska, A. Wróbel: Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, Kraków 2000 r., str. 368 - 370). Zgodnie z utrwalonym w tej mierze poglądem przyjętym w orzecznictwie przywrócenie terminu nie jest dopuszczalne, gdy strona dopuściła się choćby lekkiego niedbalstwa (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 4 października 2000 r., sygn. akt I SA/Gd 560/00 niepubl., wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 22 maja 1997r., sygn. akt SA/Sz 630/96, LEX nr 30748). Mając powyższe na względzie, należy stwierdzić, iż skarżący wykazali w sposób dostateczny, że uchybienie terminu do uiszczenia wpisu od skargi nastąpiło bez ich winy. Okoliczność uzasadniającą przywrócenie terminu stanowi w tym przypadku długotrwały pobyt w sanatorium. Należy podkreślić, że konieczność udania się na leczenie sanatoryjne dotyczyła zarówno Z. W. jak i jej męża A. W., co spowodowało, że w okresie pobytu w Uzdrowisku ich domostwo było całkowicie opuszczone. Z uwagi na zamieszkiwanie przez skarżących w warunkach wiejskich oraz charakter nieobecności w miejscu zamieszania, a to pilną potrzebę skorzystania ze świadczeń medycznych – brak było możliwości podjęcia przez nich czynności potrzebnych do zapobieżenia negatywnym skutkom nieodebrania w terminie pochodzących z Sądu wezwań i zawiadomień. W tych okolicznościach faktycznych, stwierdzić należy, iż wina w uchybieniu terminowi do uiszczenia wpisu sądowego od skargi kasacyjnej nie leży po stronie skarżących, lecz została spowodowana okolicznościami obiektywnymi, którym skarżący nie byli w stanie się przeciwstawić pomimo dołożenia należytej staranności. Reasumując, zdaniem Sądu, skarżący uprawdopodobnili brak winy, będący przesłanką przywrócenia terminu do uiszczenia przedmiotowego wpisu. Z uwagi na powyższe Sąd, mając na względzie podniesione okoliczności sprawy, w oparciu o cytowane przepisy oraz art. 86 § 1 zd. 2 p.p.s.a., orzekł, jak w sentencji postanowienia.