I SA/Kr 557/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Jarosław Wiśniewski po rozpoznaniu w dniu 15 września 2011 roku na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi A.M. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia 28 stycznia 2011 r., nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług za miesiąc grudzień 2007 r. postanawia : - odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji - A.M. wraz ze skargą na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia 28 stycznia 2011 r. w przedmiocie podatku od towarów i usług złożył wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Na uzasadnienie podał, że wykonanie decyzji spowodowałoby nieodwracalne skutki finansowe dla strony skarżącej w przypadku realizacji obowiązków orzeczonych w decyzji, w odniesieniu do zapłaty ustalonych w niej opłat, zważywszy że byt prawny zaskarżonej decyzji nie jest pewny. Następstwem niewstrzymania decyzji byłaby upadłość skarżącego jako przedsiębiorcy, ale także niebezpieczeństwo wyrządzenia skarżącemu znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Wojewódzki Sad Administracyjny zważył, co następuje: Wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie bowiem z art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153 poz. 1270 z późn. zm.), dalej zwanej "p.p.s.a.", "po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu (...), jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba, że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Odmowa wstrzymania wykonania aktu lub czynności przez organ nie pozbawia skarżącego złożenia wniosku do sądu. Dotyczy to także aktów wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy". Postanowienie w sprawie wstrzymania aktu sąd może wydać na posiedzeniu niejawnym (art. 61§5 p.p.s.a.). Z powyższego wynika, że wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji jest odstępstwem od zasady wykonalności ostatecznych rozstrzygnięć, a przesłanką uzasadniającą wstrzymanie jej wykonania jest niebezpieczeństwo wyrządzenia skarżącemu znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Obowiązek przedstawienia okoliczności, które pozwolą sądowi na dokonanie oceny, czy spełnione są przesłanki określone w art. 61§3 p.p.s.a. spoczywa na wnioskodawcy. W niniejszej sprawie skarżący nie wykazał, że zostały spełnione powyższe przesłanki, mimo że przedstawił okoliczności, które jego zdaniem uzasadniają wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Sąd stwierdza, że do wykazania, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków nie jest wystarczający krótki wywód strony, będący w znacznej części powtórzeniem zapisów ustawowych. Wnioskodawca powinien bowiem poprzeć swoje twierdzenia stosownymi materiałami, dokumentami źródłowymi, dotyczącymi w szczególności jego sytuacji finansowej oraz majątkowej (postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 30 listopada 2004 r., sygn. akt GZ 120/04, niepubl.), a tego skarżący w rozpatrywanej sprawie nie uczynił. Podkreślić należy, że to na wnioskodawcy spoczywa obowiązek szczególnie wnikliwego uzasadnienia wniosku, tak aby przekonać sąd do zasadności zastosowania ochrony tymczasowej. To strona powinna dowieść wystąpienia przesłanek uzasadniających zgłoszone żądanie. W sytuacji natomiast, gdy skarżący wskazuje, że brak wstrzymania wykonania decyzji w przedmiotowej sprawie spowoduje dla niego nieodwracalne skutki finansowe, zagrozi egzystencji przedsiębiorstwa, wskazuje także na niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, to nie można uznać, iż wskazano okoliczności, które pozwalałby Sądowi na dokonanie oceny spełnienia w/w przesłanek. Ogólnikowe twierdzenia wyrażane przez skarżącego, pozbawione szerszego uzasadnienia i stosownych dowodów, nie mogą stanowić podstawy do orzeczenia przez Sąd o wstrzymaniu wykonania zaskarżonego aktu. Również akta sprawy nie pozwalały Sądowi na weryfikację istnienia przesłanek określonych w art. 61§3 p.p.s.a. Na marginesie zauważyć także należy, że każda decyzja administracyjna, z której wynika obowiązek uiszczenia należności pieniężnych pociąga za sobą dolegliwość rodzącą określony skutek faktyczny w finansach zobowiązanego do ich uiszczenia. Sąd zauważa także, że podnoszony przez stronę argument, że byt prawny zaskarżonej decyzji jest niepewny, nie może być brany przez Sąd pod uwagę przy orzekaniu w zakresie środka ochrony tymczasowej, jaki przewiduje art. 61 § 3 p.p.s.a. Na tym etapie postępowania sąd administracyjny nie ocenia bowiem merytorycznych zarzutów zawartych w skardze, gdyż niweczyłoby to sądową kontrolę legalności aktu administracyjnego, jakim jest zaskarżona w sprawie decyzja. Mając powyższe na uwadze, ze względu na fakt, że skarżący nie wykazał istnienia przesłanek z art. 61 § 3 p.p.s.a., które uzasadniałyby wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, orzeczono jak w sentencji na podstawie wyżej powołanych przepisów.