I SA/Kr 559/16

Referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie - Monika Rudzka po rozpoznaniu w dniu 1 grudnia 2016 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku adw. H.B. o przyznanie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu w sprawie ze skarg W.O. na decyzje Dyrektora Izby Skarbowej z dnia 11 kwietnia 2016 r., Nr: [...],[...],[...],[...] w przedmiocie odmowy umorzenia zaległości podatkowych p o s t a n a w i a przyznać na rzecz adw. H.B. wykonującej zawód w Kancelarii Adwokackiej, ul. B. od Skarbu Państwa – Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie kwotę 1.180,80 zł (słownie: jeden tysiąc sto osiemdziesiąt złotych, osiemdziesiąt groszy) zawierającą podatek od towarów i usług w wysokości 220,80 zł (słownie: dwieście dwadzieścia złotych, osiemdziesiąt groszy), stanowiącą wynagrodzenie z tytułu nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu Postanowieniami Referendarza sądowego WSA w Krakowie z dnia 7 lipca 2016 roku w sprawach o sygn. I SA/Kr 559/16 do I SA/Kr 562/16 przyznane zostało skarżącemu W.O. prawo pomocy w zakresie całkowitym obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie adwokata z urzędu. Po wystąpieniu Sądu do Okręgowej Rady Adwokackiej zarządzeniami Dziekana ORA z dnia 21 lipca 2016 roku nr: [...] na pełnomocnika skarżącego została wyznaczona adw. H.B., wykonująca zawód w Kancelarii Adwokackiej w K. przy ul. B.. Wyznaczona Pani Mecenas w dniu 17 października 2016 roku sporządziła pisma procesowe stanowiące uzupełnienia skarg. W pismach tych zawarła wniosek o przyznanie na jej rzecz wynagrodzenia według norm przepisanych z tytułu świadczonej skarżącemu pomocy prawnej oświadczając jednocześnie, że koszty powyższe nie zostały zapłacone w całości, ani w części. Działając na podstawie art. 111 § 2 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi w dniu 28 października 2016 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie postanowił połączyć do wspólnego rozpoznania i rozstrzygnięcia sprawy o sygn. akt od I SA/Kr 559/16 do I SA/Kr 562/16 i prowadzić je pod wspólną sygnaturą I SA/Kr 559/16. Następnie Sąd pierwszej instancji w dniu 28 października 2016 roku wydał wyrok, którym skargi W.O. oddalił. Na rozprawie w dniu 28 października 2016 roku adw. H.B. zgłosiła do protokołu wniosek o zasądzenie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej skarżącemu z urzędu, albowiem do chwili obecnej nie zostały one otrzymane w całości, ani w części. Zgodnie z art. 250 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm., dalej: p.p.s.a.) wyznaczony adwokat otrzymuje wynagrodzenie według zasad określonych w przepisach o opłatach za czynności adwokatów w zakresie ponoszenia kosztów nieopłaconej pomocy prawnej oraz zwrotu niezbędnych i udokumentowanych wydatków. Od dnia 2 listopada 2016 roku szczegółowe zasady ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez adwokata ustanowionego z urzędu reguluje rozporządzenie Ministra Sprawiedliwości z dnia 3 października 2016 roku w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez adwokata z urzędu. Zgodnie z brzmieniem § 22 tego rozporządzenia do spraw wszczętych i niezakończonych przed dniem wejścia w życie rozporządzenia stosuje się przepisy dotychczasowe do czasu zakończenia postępowania w danej instancji. W niniejszej sprawie należy zatem zastosować przepisy uprzednio obowiązującego rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 roku w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez adwokata z urzędu (Dz. U. z 2015 r., poz. 1801), bowiem skarga inicjująca postępowanie przed Sądem I instancji została wniesiona przed dniem 2 listopada 2016 roku. W myśl § 21 ust. 1 pkt 1 lit "c" rozporządzenia opłata maksymalna w postępowaniu przed sądami administracyjnymi w pierwszej instancji "w innej sprawie", to jest takiej, w której przedmiotem zaskarżenia nie jest należność pieniężna albo decyzja lub postanowienie Urzędu Patentowego, wynosi 480 zł. Stosownie do treści § 4 ust. 1 rozporządzenia opłatę ustala się w wysokości co najmniej 1/2 opłaty maksymalnej określonej w rozdziałach 2-4, przy czym nie może ona przekraczać wartości przedmiotu sprawy. Ustalenie opłaty w wysokości wyższej niż określona w przywołanym ust. 1, a nieprzekraczającej opłaty maksymalnej następuje z uwzględnieniem stopnia zawiłości sprawy oraz nakładu pracy radcy prawnego oraz wkładu jego pracy w przyczynienie się do wyjaśnienia i rozstrzygnięcia sprawy, a w szczególności czasu poświęconego na przygotowanie się do prowadzenia sprawy, liczby stawiennictw w sądzie, w tym na rozprawach i posiedzeniach, czynności podjętych w sprawie, w tym czynności podjętych w celu polubownego rozwiązania sporu, również przed wniesieniem pozwu, wartości przedmiotu sprawy, wkładu pracy radcy prawnego w przyczynienie się do wyjaśnienia okoliczności faktycznych, jak również do wyjaśnienia i rozstrzygnięcia istotnych zagadnień prawnych budzących wątpliwości w orzecznictwie i doktrynie, a także trybu i czasu prowadzenia sprawy, obszerności zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, w szczególności dopuszczenie i przeprowadzenie dowodu z opinii biegłego lub biegłych sądowych, dowodu z zeznań świadków, dowodu z dokumentów o znacznym stopniu skomplikowania i obszerności (§ 4 ust. 2 powołanego rozporządzenia). Mając na uwadze treść przywołanych unormowań oraz nakład pracy pełnomocnika w niniejszej sprawie zasadnym jest przyznanie pełnomocnikowi wynagrodzenia w wysokości 1/2 opłaty maksymalnej (480 zł x 1/2 = 240 zł). Z uwagi na fakt połączenia do wspólnego rozpoznania i rozstrzygnięcia czterech spraw, przedmiotową opłatę należało zwielokrotnić do kwoty 960 zł (240 zł x 4 = 960 zł). Opłata ta została podwyższona o kwotę podatku od towarów i usług wyliczoną według stawki podatku obowiązującej dla tego rodzaju czynności na podstawie przepisów o podatku od towarów i usług w myśl § 4 ust. 3 rozporządzenia (960 zł x 23% = 220,80 zł). W tym stanie rzeczy orzeczono jak w sentencji na podstawie art. 258 § 2 pkt 8 w zw. z art. 250 § 1 p.p.s.a.