I SA/Kr 567/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia: WSA Stanisław Grzeszek Sędziowie: WSA Piotr Głowacki (spr.) WSA Inga Gołowska Protokolant: specjalista Bożena Piątek po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 28 listopada 2017 r. sprawy ze skargi S. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 20 marca 2017 r. nr [...] w przedmiocie łącznego zobowiązania pieniężnego za 2013 r. - skargę oddala - Decyzją z dnia 7 listopada 2016 r. nr [...] Wójt Gminy G. zmienił wysokość łącznego zobowiązania pieniężnego należnego od S. K. za 2013 r. z kwoty [...]zł do kwoty [...]zł. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ podatkowy wyjaśnił, że w dniu 12 lutego 2013 r. wydał decyzję - nakaz płatniczy nr [...] ustalający S. K. łączne zobowiązanie pieniężne za 2013 r. Przedmiotem opodatkowania - zgodnie z danymi zawartymi w ewidencji gruntów i budynków - była działka nr [...] o powierzchni 0,42 ha, położona w miejscowości K., zabudowana budynkiem mieszkalnym o powierzchni użytkowej 60 m2 (według wykazu nieruchomości z dnia 4 lutego 2002 r.). Działka nr [...] stanowiła w całości grunty rolne sklasyfikowane jako grunty orne - RII o powierzchni 0,31 ha oraz użytki rolne zabudowane - B-RII o powierzchni 0,11 ha. Po doręczeniu decyzji z dnia 12 lutego 2013 r. Starostwo Powiatowe w W. zawiadomiło organ podatkowy o zmianach w danych ewidencji gruntów i budynków dotyczących działki nr [...] w K. , w wyniku których nastąpiło powiększenie powierzchni działki do 0,4204 ha oraz wydzielenie z przedmiotowej działki gruntów sklasyfikowanych jako tereny mieszkaniowe - B o powierzchni 0,0722 ha. Pozostała cześć działki o powierzchni 0,3482 ha została sklasyfikowana, jako grunty orne -RII. W ocenie Wójta Gminy G. modyfikacja zapisów ewidencji gruntów i budynków uzasadniała zastosowanie trybu z art. 254 o.p. Organ I instancji szczegółowo opisał przebieg postępowania wszczętego postanowieniem z dnia 22 sierpnia 2013 r., zaznaczając, iż w jego trakcie podatniczka konsekwentnie kwestionowała zapisy ewidencji gruntów i budynków. Wójt Gminy G. wskazał, że strona wniosła o zawieszenie postępowania w sprawie ustalenia zobowiązania w podatku rolnym i podatku od nieruchomości za 2013 r. ze względu na skierowanie do Starostwa Powiatowego w W. wezwania do usunięcia naruszenia prawa wraz z wnioskiem o dokonanie prawidłowych ustaleń faktycznych. Jednak zdaniem organu I instancji wniosek nie spełnia żadnej z wymienionych w art. 201 § 1 o.p. przesłanek. Od tego rozstrzygnięcia odwołanie złożyła S. K., zarzucając: - obrazę art. 247 § 1 pkt 5 o.p. polegającą na skierowaniu decyzji do osoby niebędącej stroną w sprawie, a to w związku ze zbyciem przedmiotowej nieruchomości w dniu 29 sierpnia 2016 r. (akt notarialny rep. A nr [...]); - błąd w ustaleniach faktycznych: grunt zabudowany jest jednym, a nie dwoma budynkami o przeznaczeniu na działalność rolniczą, jak wykazano w operacie i ewidencji; pominięcie tej okoliczności w zaskarżonej decyzji to niezgodne z prawem tolerowanie sytuacji, iż istnieje rozbieżność między stanem faktycznym i prawnym, w efekcie czego organ podatkowy wydał decyzję na podstawie nieaktualnego stanu ewidencyjnego, co do którego toczy się w Naczelnym Sądzie Administracyjnym spór; - obrazę art. 254 o.p. w związku z § 47 ust. 3 rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z dnia 29 marca 2001 r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków, w sytuacji gdy organ ma wiedzę, że nigdy nie toczyło się postępowanie w sprawie klasyfikacji działki nr [...] w K. , a Starostwo dokonało wpisu w ewidencji czynnością materialno-techniczną, bez powiadomienia strony przed dokonaniem czynności, sam zaś wpis oparty został o operat pomiarowy nr [...] obarczony rażącymi błędami; - obrazę art. 201 § 1 pkt 2 o.p., albowiem nie zostało rozstrzygnięte zagadnienie prawne, podstawami tkwiące w załączniku nr [...] (Ip. l .5.) do rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z dnia 29 marca 2001 r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków, sprowadzające się do wyjaśnienia, czy w rozumieniu przepisów w/w. rozporządzenia "gruntem rolnym zabudowanym" jest wyłącznie działka zajęta pod gospodarstwo rolne, czy także inne grunty, gdyż wymieniony załącznik do rozporządzenia szczegółowo wskazuje elementy składające się na grunt rolny zabudowany (nie używając pojęcia gospodarstwa rolnego), co doprowadziło do zakwalifikowania działki stanowiącej własność odwołującej z naruszeniem § 68 ust. 1 pkt 1 lit. e w/w. rozporządzenia, ponadto nie zostało wyjaśnione, czy w przedmiotowej sprawie zasadnie dokonano zmian w ewidencji gruntów i budynków w drodze czynności materialno-technicznej, a nie w drodze decyzji administracyjnej, a to wobec podniesienia przez odwołującą, iż od 30 lat sposób użytkowania gruntów nie uległ zmianie, a samowolnie sporządzony operat pomiarowy nr [...] nie mógł być podstawą wpisu - jako niekompletny (co dostrzega również Starostwo) oraz zawierający merytoryczne błędy i nieponumerowane karty. Odwołująca stwierdziła, że znana jest jej okoliczność swoistego związania organu podatkowego treścią dokumentów z ewidencji gruntów, jednakże w okolicznościach sprawy występują tak duże rozbieżności, iż ogólne zasady prawa wykluczają tolerowanie tejże niezgodności i wydanie decyzji w oparciu o oczywiście nieprawdziwe dane. Zasadne jest zawieszenie przedmiotowego postępowania do chwili wyjaśnienia kwestii prawnej i związanej z nią kwestii faktycznej. Strona odwołująca podkreśliła, że postępowanie dotyczące obu zagadnień i wpisu do ewidencji gruntów i budynków dokonanego w dniu 2 lipca 2013 r. toczy się obecnie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym z uwagi na zaskarżenie wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 8 marca 2016 r., sygn. akt III SA/Kr 1501/15. Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z dnia 20 marca 2017r. znak: [...], na podstawie art. 2 ust. 1 pkt 1 i 2, art. 3 ust. 1 pkt 1, art. 4 ust. 1 pkt 1 i 2, art. 5 ust. 1 pkt 1 lit. c i pkt 2 lit. a i art. 6 ust. 1, 3 i 5 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (Dz. U. z 2010 r. Nr 95, poz. 613 ze zm. dalej: "u.p.o.l."), art. 1, art. 3 ust. 1 pkt 1, art. 4 ust. l pkt 2, art. 6 ust. 1 pkt 2, ust. 2 i ust. 3 i art. 6c ust. 1 ustawy z dnia 15 listopada 1984 r. o podatku rolnym (Dz. U. z 2013 r. poz. 1381 ze zm. dalej: "u.p.r."), art. 21 ust. 1 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne (Dz. U. z 2010 r. Nr 193, poz. 1287 ze zm. dalej: "u.p.g.k."), § 67 pkt l i 3 i § 68 ust. 1 pkt 1 lit. a i e i ust. 3 pkt 1 rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z dnia 29 marca 2001 r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków (Dz. U. z 2001 r. Nr 38, poz. 454 ze zm.), § 1 pkt 1 lit. c i pkt 2 lit. a uchwały nr XXXIII/215/2012 Rady Gminy Gdów z dnia 28 listopada 2012 r. w sprawie określenia wysokości stawek podatku od nieruchomości (Dziennik Urzędowy Województwa Małopolskiego z 2012 r. poz. 6532), § 1 ust. 1 pkt 1 uchwały nr XXXIH/217/2012 Rady Gminy Gdów z dnia 28 listopada 2012 r. w sprawie zwolnień w podatku od nieruchomości (Dziennik Urzędowy Województwa Małopolskiego z 2012 r. póz. 6593), komunikatu Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego z dnia 19 października 2012 r. w sprawie średniej ceny skupu żyta za okres pierwszych trzech kwartałów 2012 r. (M.P. z 2012 r. poz. 787), § 1 uchwały nr XXXIII/214/2012 Rady Gminy Gdów z dnia 28 listopada 2012 r. w sprawie obniżenia ceny skupu żyta przyjmowanej jako podstawa do obliczania podatku rolnego na terenie Gminy Gdów w 2013 r. (Dziennik Urzędowy Województwa Małopolskiego z 2012 r. poz. 6430), art. 63 § 1, art. 133 § 1, art. 201 § 1 pkt 2, art. 254 oraz art. 233 § 1 pkt 1 o.p., utrzymało zaskarżoną decyzję w mocy. W uzasadnieniu organ podał, iż S. K. w 2013 r. była właścicielką działki nr [...] w K. , jednostka ewidencyjna [...], G. , zabudowanej dwoma budynkami: mieszkalnym i gospodarczym. S. K. ma więc przymiot podatnika podatku od nieruchomości i podatku rolnego za 2013 r., a w konsekwencji jest stroną postępowania podatkowego dotyczącego w/w. podatków. Okoliczność sprzedaży nieruchomości w dniu 29 sierpnia 2016 r. nie ma znaczenia w niniejszej sprawie. Skoro zbyła nieruchomość w dniu 29 sierpnia 2016 r., to obowiązek podatkowy w stosunku do niej wygasł z końcem sierpnia 2016 r. Odwołująca nie jest stroną postępowania podatkowego w zakresie podatku od nieruchomości i podatku rolnego należnego od przedmiotowej działki wraz z zabudowaniami za okres od września 2016 r. (vide: art. 6 ust. 4 i 5 u.p.o.l. i art. 6a ust. 2 i 3 u.p.r.). Zaskarżona decyzja została wydana w trybie art. 254 o.p. Przepis ten statuuje, że decyzja ostateczna, ustalająca wysokość zobowiązania podatkowego na dany okres, może być zmieniona przez organ podatkowy, który ją wydał, jeżeli po jej doręczeniu nastąpiła zmiana okoliczności faktycznych mających wpływ na ustalenie wysokości zobowiązania, a skutki wystąpienia tych okoliczności zostały uregulowane w przepisach prawa podatkowego obowiązujących w dniu wydania decyzji. Po doręczeniu decyzji Wójta Gminy G. z dnia 12 lutego 2013 r. nr [...] nastąpiła zmiana okoliczności faktycznych mających wpływ na wymiar zobowiązania podatkowego należnego od S. K. za 2013 r., a skutki wystąpienia tych okoliczności zostały uregulowane w przepisach prawa podatkowego obowiązujących w dniu wydania decyzji. W dniu 2 lipca 2013 r. zmodyfikowano bowiem dane ewidencji gruntów i budynków dotyczące działki nr [...] w K. poprzez zmianę powierzchni przedmiotowej działki z 0,42 ha na 0,4204 ha oraz zmianę rodzaju użytku gruntowego. Działka została sklasyfikowana, jako grunty orne (0,3482 ha) i tereny mieszkaniowe (0,0722 ha). Wcześniej działka składała się z gruntów ornych (0,31 ha) i gruntów rolnych zabudowanych (0,11 ha). Pismem z dnia 21 stycznia 2014 r. S. K. wezwała Starostę Wielickiego do usunięcia naruszenia prawa poprzez stwierdzenie bezskuteczności czynności z zakresu administracji publicznej, polegającej na wpisaniu zmian w operacie ewidencji gruntów i budynków w zakresie działki nr [...], obręb K., na podstawie operatu pomiarowego przyjętego do ewidencji państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego w dniu 3 czerwca 2013 r. nr [...], a także wniosła "o dokonanie prawidłowych ustaleń faktycznych". Wezwanie do usunięcia naruszenia prawa stanowiło element niezbędny dla złożenia skargi do sądu administracyjnego na czynność materialno-techniczną wpisania zmian w operacie ewidencji gruntów i budynków, której to skargi S. K. następnie nie wniosła. Zatem pismo z dnia 21 stycznia 2014 r. mogło być rozpatrzone wyłącznie, jako wniosek o aktualizację danych zawartych w ewidencji gruntów i budynków, przy uznaniu skuteczności zmian w operacie ewidencji gruntów i budynków dokonanych w oparciu o operat pomiarowy przyjęty do ewidencji państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego w dniu 3 czerwca 2013 r. (vide: wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 8 marca 2016 r., sygn. akt III SA/Kr 1501/15). W świetle powyższego w analizowanej sprawie nie wystąpiło zagadnienie wstępne uzasadniające zawieszenie postępowania na podstawie art. 201 § 1 pkt 2 o.p. S. K. nie wniosła skargi do sądu administracyjnego na czynność materialno-techniczną wpisania zmian w operacie ewidencji gruntów i budynków, z kolei sprawa zawisła przed Naczelnym Sądem Administracyjnym dotyczy odmowy przeprowadzenia - na wniosek z dnia 21 stycznia 2014 r. - aktualizacji operatu ewidencji gruntów i budynków obrębu K. , czyli ocena prawidłowości zmian dokonanych w ewidencji w dniu 2 lipca 2013 r. w trybie czynności materialno-technicznej jest poza granicami postępowania kasacyjnego. W skardze złożonej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie S. K. zarzuciła: - naruszenie art. 201 §1 pkt.2 o.p. polegające na pominięciu zagadnienia prawnego i związanego z nim zagadnienia faktycznego, a to ustalenia, czy aktualizacja operatu ewidencyjnego była prawidłowa, co warunkuje podjęcie decyzji, od jakiej powierzchni gruntu należy naliczyć podatek zakwalifikowany w poszczególnych kategoriach kwotowych, które to zagadnienia są przedmiotem odrębnego postępowania sądowo- administracyjnego przez NSA; - brak rozpoznania wszystkich zarzutów podniesionych w skardze na decyzje organu l instancji, a w szczególności nie odniesienie się do zagadnień prawnych, które są istotne z punktu widzenia wymiaru zobowiązania podatkowego. Skoro bowiem organ, jakim jest SKO, nie dostrzega problemu zagadnienia wstępnego związanego z toczącym się przed NSA postępowaniem, to powinien ustosunkować się bezpośrednio do treści kwestii prawnych, a to kwalifikacji gruntów i wymiaru podatku od tychże gruntów, w zakresie w jakim mowa jest o gruncie rolnym zabudowanym stanowiącym element gospodarstwa rolnego oraz innym gruncie rolnym zabudowanym, które jednak nie stanowi gospodarstwa rolnego z uwagi na jego obszar. Podkreślić należy, że zasada równości obywateli wobec prawa nakazuje, aby wszystkie obciążenia wynikające z posiadania i użytkowania nieruchomości nakładane były na obywateli identycznie w zbieżnych stanach faktycznych, a nie w sposób arbitralny, poza zakresem ustawowej swobody oceny. Zbieżny sposób użytkowania gruntów sąsiednich prowadzi do innych ocen podatkowych, niż ocena gruntu będącego w posiadaniu w 2013 roku przez S. K. W oparciu o powyższe wniesiono o uchylenie decyzji organów obu instancji oraz zawieszenie postępowania sądowego z uwagi na kwestię prejudycjalną – toczące się przed NSA postępowanie w zakresie wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 8 marca 2016 r., sygn. akt III SA/Kr 1501/15. W odpowiedzi na skargę organ podtrzymując w całości swe dotychczasowe stanowisko w sprawie wniósł o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Sąd administracyjny w ramach kontroli działalności administracji publicznej, przewidzianej w art. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r.- Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012r., poz. 270 ze zm. - oznaczanej dalej jako "p.p.s.a."), uprawniony jest do badania czy przy wydaniu zaskarżonego aktu nie doszło do naruszenia przepisów prawa materialnego i przepisów postępowania, nie będąc przy tym związanym granicami skargi (art. 134 p.p.s.a.). Wady skutkujące koniecznością uchylenia decyzji lub postanowienia, wskazane są w przepisie art. 145 § 1 p.p.s.a. W wypadku zaś nieuwzględnienia skargi, sąd, w myśl art. 151 p.p.s.a., skargę oddala. Skarga nie jest uzasadniona i podlega oddaleniu. Skarżony organ zasadnie utrzymał w mocy decyzję Wójta Gminy G. dotyczącą wymiaru względem skarżącej łącznego zobowiązania pieniężnego na rok 2013. Wyliczenie podatku za 2013r. jak i uzasadnienie decyzji nie budzą żadnych wątpliwości, co do swej poprawności, gdyż zawierają dokładne odniesienie zarówno do ustalenia powierzchni nieruchomości podlegających opodatkowaniu, jak i wskazanie podstaw prawnych tj. przepisów ustaw, a także i uchwały Rady Gminy, która wprowadziła stawki mieszczące się w granicach delegacji ustawowej. Powyższe organ odwoławczy zweryfikował i szczegółowo omówił w swoim rozstrzygnięciu. Organ odniósł się także wyczerpująco do zarzutu strony dotyczącego nieprawidłowej klasyfikacji nieruchomości skarżącej przyjętej dla wymiaru podatku Zasadnie wskazał, iż oparł się na danych z ewidencji gruntów i budynków - wykaz zmian - k. 13 akt administracyjnych. Treść normatywna art. 21 ust. 1 ustawy prawo geodezyjne i kartograficzne przemawia bowiem za przyjęciem, że podstawę planowania gospodarczego, planowania przestrzennego, wymiaru podatków i świadczeń, oznaczania, nieruchomości w księgach wieczystych, statystyki publicznej, gospodarki nieruchomościami oraz ewidencji gospodarstw rolnych stanowią dane zawarte w ewidencji gruntów i budynków. Należy więc podzielić stanowisko organu, że dane wynikające z ewidencji gruntów i budynków, co do kwalifikacji tych gruntów oraz ich powierzchni są wiążące dla organu podatkowego dla określenia wysokości podatku. Stanowisko to znajduje potwierdzenie w orzecznictwie sądowoadministracyjnym, gdzie akcentuje się, iż przy wymiarze podatku od nieruchomości wiążące są dla organów podatkowych zapisy wynikające z ewidencji gruntów i budynków. Organy podatkowe nie mogą dokonywać samodzielnych ustaleń, co do wielkości gruntu. Od tej reguły, potwierdzonej treścią art. 21 ust. 1 ustawy prawo geodezyjne i kartograficzne, nie zostały przewidziane żadne wyjątki, a zatem organy ustalające wysokość zobowiązań podatkowych nie są uprawnione do przyjęcia innej podstawy wymiaru podatku niż dane wskazane w ewidencji gruntów (por. np. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego: z 5 listopada 2009 r. sygn. II FSK 836/08, z dnia 15 kwietnia 2008 r., sygn. II FSK 372/07, publ. w: Lex nr 490966; z dnia 12 marca 2009 r., sygn. FSK 49/08, z dnia 2 kwietnia 2009 r. II FSK 1949/07 publ. na stronie: http://www.orzeczenia.nsa.gov.pl/). Dane zawarte w ewidencji gruntów mają walor dokumentu urzędowego, o którym mowa w art. 194 Ordynacji podatkowej i zgodnie z tym przepisem stanowią one dowód tego, co zostało w nich stwierdzone. Ustalenia oparte o treść tych dokumentów urzędowych stanowią istotny element określenia podatkowego stanu faktycznego. W związku z tym organ podatkowy nie ma podstaw do pomijania tych danych w postępowaniu podatkowym. Podważenie owych danych bądź też ich zmiana może nastąpić w postępowania prowadzonym przed właściwymi organami administracji. W postępowaniu podatkowym przeprowadzenie tego rodzaju postępowania nie jest możliwe, ponieważ organy podatkowe nie zostały wymienione, jako uprawnione do tych działań w treści przepisów Prawa geodezyjnego i kartograficznego oraz wydanego na jego podstawie przepisów rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z dnia 29 marca 2001 r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków. (wyrok NSA z 13.01 2010r. sygn. akt II FSK 1243/08) Ewidencja gruntów i budynków jest urzędowym źródłem informacji faktycznych wykorzystywanych w postępowaniach administracyjnych (vide wyrok WSA z dnia 2 grudnia 2004 r., III Sa/Wa 257/04, wyrok WSA z dnia 5 października 2005 r., III SA/Wa 1718/05, wyrok WSA z dnia 7 lipca 2005 r., III Sa/Wa 1206/05) i w każdym przypadku, gdy dane zawarte w deklaracji, czy informacji złożonej przez podatnika są niezgodne z danymi wynikającymi z ewidencji, rozstrzygające znaczenie dla opodatkowania gruntów mają zapisy wynikające z ewidencji. Zmian w ewidencji gruntów dokonuje się tylko na oznaczonej podstawie i w określonym trybie wynikającym z przepisów rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z dnia 29 marca 2001 r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków (Dz.U. Nr 38 poz. 454). Zgodnie z § 44 zmian dokonuje starosta na wniosek bądź z urzędu (§ 46). Zmian w stanie prawnym zapisanym w ewidencji gruntów dokonuje się tylko na podstawie prawomocnych orzeczeń sądowych, aktów notarialnych, ostatecznych decyzji administracyjnych, a także innych aktów normatywnych (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 17 maja 2007 roku, syg. akt IV SA/Wa 301/07, LEX nr 347773). Zmian w ewidencji gruntów nie dokonują organy podatkowe, lecz starosta. Wobec powyższego niezasadny jest zarzut braku ustalenia, czy aktualizacja operatu ewidencyjnego była prawidłowa, tudzież nie zbadania podniesionej kwestii prawidłowości klasyfikacji nieruchomości skarżącej, czy to jako gruntu rolnego zabudowanego stanowiącego element gospodarstwa rolnego, czy innego gruntu rolnego zabudowanego, które jednak nie stanowi gospodarstwa rolnego. Jak wyżej wskazano organy podatkowe nie mogą dokonywać samodzielnych ustaleń w powyższych kwestiach, będąc związanymi danymi z ewidencji gruntów. Organy podatkowe czyniąc zadość art. 122 Ordynacji podatkowej podjęły niezbędne działania w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy. Zgodnie z przywołaną zasadą ustaliły okoliczności sprawy, niezbędne do określenia rzeczywistego stanu faktycznego i prawidłowego zastosowania przepisu prawa. W konsekwencji niewadliwie, na podstawie art. 21 ustawy prawo geodezyjne i kartograficzne odwołały się do danych zawartych w ewidencji gruntów i budynków i na ich podstawie ustaliły należny podatek. Dopiero ewentualna ostateczna zmiana danych w ewidencji gruntów, może spowodować inny sposób obliczenia spornego podatku. Również prowadzenie postępowania o aktualizację danych zawartych w ewidencji gruntów i budynków, może mieć skutek dla wymiaru podatku dopiero w sytuacji ostatecznej zmiany danych w ewidencji gruntów, co oznacza, iż organ zasadnie nie zawiesił postępowania administracyjnego z tego powodu - nie wystąpiło bowiem w istocie zagadnienie wstępne uzasadniające zawieszenie postępowania na podstawie art. 201 § 1 pkt 2 o.p. Z tożsamego względu kwestia wpływu toczącego się w tym zakresie postępowania nie mogła implikować zawieszenia postępowania sądowego w oparciu o art. 125 § 1 pkt 1 p.p.s.a., o czym tut. Sąd orzekł w postanowieniu z dnia 21 lipca 2017r. o odmowie zawieszenia postępowania sądowego. Z uwagi na powyższe orzeczono jak w sentencji wyroku w oparciu o art. 151 ustawy o p.p.s.a., oddalając skargę.