I SA/Kr 572/12

sygn. akt I SA/Kr 572/12 Kraków, dnia 25 maja 2012r. POSTANOWIENIE Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Grażyna Firek po rozpoznaniu w dniu 25 maja 2012r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi J.R. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia 29 lutego 2012 r., znak [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji postanawia: skargę odrzucić. Niniejsza sprawa została wszczęta wskutek skargi J.R. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia 29 lutego 2012 r., znak [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji. Skarżący uiścił wpis od skargi w kwocie 100 zł. W wykonaniu zarządzenia Przewodniczącego Wydziału z dnia 30 kwietnia 2012 r. wezwano skarżącego do uzupełnienia wpisu sądowego o kwotę 100 zł, w terminie siedmiu dni, pod rygorem odrzucenia skargi. Wezwanie to zostało skutecznie doręczone w dniu 7 maja 2012 r., a żądana kwota nie wpłynęła na konto Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie do dnia 16 maja 2012 r. Stosownie do art. 220 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz. U. z 2012r., poz. 270 - dalej p.p.s.a.), sąd nie podejmie żadnej czynności na skutek pisma, od którego nie zostanie uiszczona należna opłata. W tym przypadku, przewodniczący wzywa wnoszącego pismo, aby uiścił opłatę w terminie siedmiu dni od dnia doręczenia wezwania. Zgodnie zaś z art. 220 § 3 wymienionej ustawy skarga, od której pomimo wezwania nie został uiszczony wpis w należnej wysokości, podlega odrzuceniu przez sąd. W niniejszej sprawie kwota należnego wpisu wynosi- zgodnie z § 2 ust. 3 pkt 5 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 roku w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 221, 2193 z późn. zmianą) – 200 zł. Wobec faktu, że skarżący uiścił jedynie 100 zł i pomimo wezwania nie uzupełnił wpisu, należało uznać, że od skargi nie został uiszczony wpis w pełnej wysokości. Wobec powyższego Sąd orzekł jak w sentencji, za podstawę biorąc art. 220 § 3 p.p.s.a.