I SA/Kr 574/08

Sygn. akt I SA/Kr 574/08 | | W Y R O K W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 3 marca 2010 r., Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, w składzie następującym:, Przewodniczący Sędzia: WSA Urszula Zięba, Sędzia: WSA Maria Zawadzka, Sędzia: WSA Stanisław Grzeszek (spr.), Protokolant: Aleksandra Osipowicz, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 3 marca 2010 r., sprawy ze skargi L. O., na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej, z dnia 25 marca 2008 r. Nr [...], w przedmiocie stwierdzenia uchybienia terminu do wniesienia zażalenia, I. skargę oddala, II. przyznaje od Skarbu Państwa – Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie na rzecz adwokata K. M. – Z. kwotę 292, 80 zł (dwieście dziewięćdziesiąt dwa złote 80/100) w tym VAT w kwocie 52,80 zł. (pięćdziesiąt dwa złote 80/100) tytułem kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej skarżącemu z urzędu. Pismem z dnia 30 listopada 2007r., wniesionym do Naczelnika Urzędu Skarbowego L. O. zwrócił się z wnioskiem o umorzenie zaległości w podatku dochodowym od osób fizycznych za okres od 1999r. do 2001r. w całości wraz z odsetkami, ewentualnie o umorzenie połowy kwoty zaległości podatkowej wraz z całą kwotą odsetek i rozłożenie drugiej połowy kwoty zaległości na miesięczne raty. Pismem z dnia 12 grudnia 2007r., organ podatkowy I instancji wezwał wnioskodawcę do uzupełnienia braków formalnych wniosku (poprzez sprecyzowanie żądania, wskazania kwoty zaległości będącej przedmiotem wniosku oraz przedstawienie argumentów przemawiających za spełnieniem przesłanki ważnego interesu podatnika lub interesu publicznego, wraz z przedłożeniem dokumentów na ich poparcie) w terminie siedmiu dni od daty otrzymania przedmiotowego wezwania po rygorem pozostawienia wniosku bez rozpatrzenia. Wezwanie zostało doręczone w dniu 14 grudnia 2007r. L. O. nie uzupełnił wskazanych braków wniosku w zakreślonym terminie, wobec czego Naczelnik Urzędu Skarbowego postanowieniem z dnia 31 grudnia 2007r. znak: [...], wydanym w trybie art. 169 § 4 Ordynacji podatkowej, pozostawił jego wniosek bez rozpatrzenia. Przedmiotowe postanowienie zostało doręczone w dniu 7 stycznia 2008r. wraz z pouczeniem o możliwości, sposobie i terminie wniesienia zażalenia. L. O. złożył zażalenie z dnia 16 stycznia 2008r., na powyższe postanowienie (nadane w urzędzie pocztowym w dniu 17 stycznia 2008r.). W drugim piśmie (zażaleniu) z dnia 16 stycznia 2008r. (nadanym w urzędzie pocztowym w dniu 25 stycznia 2008r.) zawarto wniosek o przywrócenie terminu do uzupełnienia braków formalnych podania z dnia 4 grudnia 2007r. Postanowieniem z dnia 25 marca 2008r. nr [...], Dyrektor Izby Skarbowej stwierdził, że zażalenie zostało wniesione z uchybieniem 7-dniowego terminu określonego w art. 236 § 2 pkt 1 Ordynacji podatkowej. W uzasadnieniu organ odwoławczy podał, że zgodnie z powołanym przepisem, zażalenie wnosi się w terminie 7 dni od dnia doręczenia postanowienia stronie, przy czym termin do wniesienia zażalenia jest terminem ustawowym zawitym. Uchybienie terminu zawitego powoduje, że dokonanie czynności (tu: wniesienie zażalenia) jest prawnie bezskuteczne. Organ odwoławczy stwierdził uchybienie tego terminu, wskazując, iż wobec doręczenia postanowienia o pozostawieniu wniosku bez rozpatrzenia w dniu 7 stycznia 2008r. termin do wniesienia zażalenia upłynął w dniu 14 stycznia 2008r. Organ dodał, że w postanowieniu zawarto prawidłowe pouczenie o sposobie i terminie wniesienia zażalenia. Tymczasem zażalenie zostało złożone w dniu 17 stycznia 2008r., czyli po upływie zakreślonego terminu. Uchybienie terminu oznacza brak możliwości merytorycznego rozpatrzenia zażalenia i zgodnie z art. 228 § 1 pkt 2 Ordynacji podatkowej, obliguje organ odwoławczy do wydania postanowienia stwierdzającego to uchybienie. W skardze wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie, skarżący zakwestionował stanowisko Dyrektora Izby Skarbowej i zażądał uchylenia wydanego postanowienia w przedmiocie stwierdzenia uchybienia terminu do wniesienia zażalenia. Stwierdził, że zażalenie zostało wniesione w terminie. Wyjaśnił, że oprócz zażalenia napisanego odręcznie, złożył również zażalenie sporządzone pismem komputerowym i któreś z nich mogło nie dojść. Zażalenie sporządzone pismem komputerowym stanowiło uzupełnienie do wniesionego pismem odręcznym. Ponadto skarżący zwrócił się z prośbą o przywrócenie uchybionego terminu do złożenia zażalenia i zaznaczył, iż brak jego dochowania mógł być spowodowany leczeniem przewlekłej choroby. Dyrektor Izy Skarbowej w odpowiedzi na skargę podtrzymał w całości stanowisko zawarte w zaskarżonym postanowieniu i wniósł o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie, albowiem zaskarżone postanowienie nie narusza przepisów prawa. Na wstępie należy zauważyć, że zakres kontroli sprawowanej przez wojewódzkie sądy administracyjne określa ustawa z dnia 25 lipca 2002r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz.1269), stanowiąc w art. 1 § 1 i § 2, że sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem jej zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W ramach tej kontroli sąd stosuje środki przewidziane w art. 145-150 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.; dalej: "p. p. s. a."). Powyższe oznacza, że zaskarżony akt administracyjny może zostać wzruszony przez sąd tylko wówczas, gdy narusza prawo w sposób określony w powołanej ustawie; w przeciwnym razie skarga podlega oddaleniu. Sąd uchyla zaskarżoną decyzję bądź postanowienie, jeśli stwierdzi, że wydano je z naruszeniem prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy lub z naruszeniem prawa procesowego, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 p. 1 lit. a i lit. c p. p. s. a.). Należy również podkreślić, że zgodnie z art. 134 § 1 p. p. s. a., sąd nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. W tak określonym zakresie kognicji Sąd uznał, że postanowienie będące przedmiotem skargi nie narusza prawa. Przedmiotem badania w niniejszej sprawie z punktu widzenia legalności było postanowienie stwierdzające uchybienie terminu do wniesienia zażalenia na postanowienie wydane w toku postępowania podatkowego, gdyż za takie uznać należy postanowienie o pozostawieniu podania (wniosku) bez rozpoznania, wydane w oparciu o art. 169 § 4 Ordynacji podatkowej. Termin do wniesienia zażalenia na postanowienia wydane w postępowaniu podatkowym został określony w art. 236 § 1 Ordynacji podatkowej, który stanowi, że zażalenie wnosi się w terminie 7 dni od dnia doręczenia postanowienia stronie. Skarżący, wobec otrzymania postanowienia w dniu 7 stycznia 2008r. (data ta wynika z potwierdzenia odbioru przesyłki poleconej znajdującego się w aktach sprawy) powinien był złożyć zażalenie najpóźniej w dniu 14 stycznia 2008r. Złożenie zażalenia w dniu 17 stycznia 2008r. oznaczało uchybienie wymaganego 7 – dniowego terminu. Dodać należy, iż nie są w tym wypadku istotne powody uchybienia terminu, które skarżący podał w treści skargi (stan zdrowia, leczenie przewlekłej choroby). Okoliczności te podlegają badaniu jedynie w razie złożenia wniosku o przywrócenie terminu, czego skarżący nie uczynił. W drugim zażaleniu z dnia 16 stycznia 2008r. (nadanym na poczcie w dniu 25 stycznia 2008r. skarżący wniósł o przywrócenie terminu do uzupełnienia podania z dnia 4 grudnia 2007r., natomiast nie wnioskował o przywrócenie terminu do wniesienia zażalenia. Skarżący dopiero w skardze sądowej zwrócił się z prośbą o przywrócenie terminu do wniesienia zażalenia. Stosownie do art. 162 § 1 i § 2 Ordynacji podatkowej, strona może zwrócić się do organu właściwego w sprawie z prośbą o przywrócenie terminu, w którym powinna uprawdopodobnić przyczyny jego uchybienia. Przedmiotowe podanie należy wnieść w terminie 7 dni od dnia ustania przyczyny uchybienia terminowi. Jednocześnie z wniesieniem podania, należy dopełnić czynności, dla której określony był termin. W rozpoznawanej sprawie oznaczało to, iż skarżący powinien był złożyć wraz z zażaleniem podanie do Dyrektora Izby Skarbowej o przywrócenie terminu do jego wniesienia ze wskazaniem okoliczności uprawdopodabniających brak winy w zaniedbaniu terminu np. powołując się na leczenia wywołane przewlekłą chorobą. Skarżący nie dopełnił tych czynności, a wnioskowanie na etapie skargi sądowej o przywrócenie terminu do wniesienia zażalenia należy uznać za spóźnione i bezskuteczne. Wobec powyższego, przedmiotem badania w niniejszej sprawie była jedynie okoliczność, czy zachowany został termin do wniesienia zażalenia. Jak wykazano powyżej, bezspornym jest, że termin ten został uchybiony. Zgodnie z art. 228 § 1 pkt 2 Ordynacji podatkowej, okoliczność ta obligowała organ odwoławczy do wydania postanowienia stwierdzającego to uchybienie. Tym samym, stwierdzić należy, iż zaskarżone postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej zostało wydane zgodnie z prawem. W związku z powyższym, skarga została oddalona na podstawie art. 151 p. p. s. a. Koszty nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu, Sąd określił w wysokości wynikającej z § 18 ust. 1 pkt 1 lit. c i § 19 w związku z § 2 ust. 3 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu. (Dz. U. Nr 163 poz. 1348 ze zm.).