I SA/Kr 585/17

sygn. akt I SA/Kr 585/17 Kraków, dnia 1 grudnia 2017 r. POSTANOWIENIE Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Paweł Dąbek po rozpoznaniu w dniu 1 grudnia 2017 r. na posiedzeniu niejawnym sprzeciwu G. Sp. z o.o. z siedzibą w T. od postanowienia referendarza Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia [...] października 2017 r. w sprawie ze skargi G. Sp. z o.o. z siedzibą w T. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w K. z dnia 24 marca 2017 r. nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług za miesiące od stycznia do maja 2012 r. postanawia: utrzymać w mocy zaskarżone postanowienie. Niniejsza sprawa została wszczęta wskutek skargi G. Sp. z o.o. z siedzibą w T. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w K. z dnia 24 marca 2017 r. nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług za miesiące od stycznia do maja 2012 r. Strona skarżąca wniosła o zwolnienie od kosztów sądowych. Postanowieniem z dnia 6 października 2017 r. referendarz Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie oddalił wniosek o zwolnienie od kosztów sądowych. W uzasadnieniu postanowienia wskazał, że skarżąca spółka posiada środki finansowe, które pozwalają pokryć koszty sądowe w niniejszej sprawie. Strona skarżąca wniosła w terminie sprzeciw na powyższe postanowienie, domagając się jego uchylenia. Podniosła, że rozstrzygnięcie jest dla niej niekorzystne i krzywdzące, nie uwzględnia bowiem żądań spółki. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Zgodnie z art. 259 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku- Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz.U. z 2017r., poz. 1369 ze zm. – oznaczana dalej jako p.p.s.a.) - od postanowień, wydanych przez referendarza sądowego przysługuje sprzeciw do właściwego wojewódzkiego sądu administracyjnego. Z brzmienia art. 260 p.p.s.a. wynika natomiast, iż rozpoznając sprzeciw sąd wydaje postanowienie, w którym zaskarżone zarządzenie lub postanowienie referendarza sądowego zmienia albo utrzymuje w mocy. W myśl przepisu art. 245 § 1 p.p.s.a., prawo pomocy może być przyznane w zakresie całkowitym lub częściowym, przy czym prawo pomocy w zakresie całkowitym obejmuje zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego (§ 2 tego przepisu), natomiast prawo pomocy w zakresie częściowym obejmuje zwolnienie tylko od opłat sądowych w całości lub części albo tylko od wydatków albo od opłat sądowych i wydatków lub obejmuje tylko ustanowienie adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego (art. 245 § 3 p.p.s.a.), zaś częściowe zwolnienie od opłat lub wydatków może polegać na zwolnieniu od poniesienia ułamkowej ich części albo określonej ich kwoty pieniężnej (art. 245 § 4 p.p.s.a.). Stosownie do art. 246 § 2 p.p.s.a. osobie prawnej, a także innej jednostce organizacyjnej nieposiadającej osobowości prawnej, prawo pomocy może być przyznane: 1) w zakresie całkowitym - gdy wykaże, że nie ma żadnych środków na poniesienie jakichkolwiek kosztów postępowania; 2) w zakresie częściowym - gdy wykaże, że nie ma dostatecznych środków na poniesienie pełnych kosztów postępowania. Z powyższych uregulowań wynika, że ponoszenie kosztów sądowych jest zasadą, od której ustawodawca dopuścił wyjątki w ściśle określonych sytuacjach. Aby uzyskać częściowe prawo pomocy – a taki był zakres wniosku spółki, która żądała zwolnienia od kosztów sądowych – strona musiałaby wykazać, że nie posiada środków, pozwalających na poniesienie pełnych kosztów postępowania. Tymczasem już z samego wniosku o przyznanie prawa pomocy wynika, że spółka, prowadząca działalność usługowo handlową posiada kapitał zakładowy, wynoszący 50 000 zł. W ostatnim roku obrotowym spółka poniosła stratę w wysokości 101 363 zł, a wartość jej środków trwałych w tym roku wynosiła 1 481 635 zł. Saldo na koncie spółki wynosi ok. 3 013 000 zł, a stan środków w kasie na dzień 31 lipca 2017r. wynosił z kolei 29 620 zł. Zgodnie z podaną przez stronę skarżącą wartością przedmiotu sporu (94 zł) wpis od skargi wynosi jedynie 100 zł (§ 1 pkt 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Dz. U. Nr 221, poz. 2193 ze zm.). Ewentualne dalsze koszty sądowe nie powinny przewyższać tej samej kwoty (§ 3 powołanego rozporządzenia). Posiadane przez stronę skarżącą środki pieniężne pozwolą jej zatem bez żadnego problemu uiścić należne koszty sądowe. Sam fakt, że zaskarżone postanowienie referendarza sądowego jest niekorzystne dla spółki, ponieważ nie uwzględnia jej żądań w żadnej mierze nie dowodzi wadliwości tegoż postanowienia. Trudno też uznać rozstrzygnięcie za krzywdzące stronę w jakikolwiek sposób, skoro koszty postępowania są znikome w zestawieniu z posiadanymi środkami finansowymi. Mając powyższe na uwadze, na zasadzie art. 260 § 1 p.p.s.a. Sąd orzekł jak w sentencji.