I SA/Kr 593/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie: Przewodniczący: Sędzia WSA Jarosław Wiśniewski po rozpoznaniu w dniu 8 kwietnia 2016r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi Ż.K. na decyzję Zarządu Województwa M. z dnia 13 stycznia 2015r. Nr [...] w przedmiocie zwrotu środków europejskich i pochodzących z budżetu państwa postanawia: -sprostować oczywistą omyłkę pisarską w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 1 grudnia 2015r., sygn. akt I SA/Kr 593/15, w ten sposób, że w komparycji wyroku w miejsce nieprawidłowego oznaczenia numeru zaskarżonej decyzji w brzmieniu: "[...]", wpisać prawidłowy numer tej decyzji w brzmieniu "[...]"- Wyrokiem z dnia 1 grudnia 2015r., sygn. akt I SA/Kr 593/15, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie oddalił skargę Żanetty Kowalewskiej na decyzję Zarządu Województwa M.o z dnia 13 stycznia 2015r. w przedmiocie zwrotu środków europejskich i pochodzących z budżetu państwa, oznaczając w wyroku zaskarżoną decyzję numerem [...]. Dostrzeżono jednak, że skarga dotyczyła decyzji Zarządu Województwa Małopolskiego z dnia 13 stycznia 2015r. Nr [...]. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje: Stosownie do art. 156 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j.: Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.; dalej: p.p.s.a.), Sąd może z urzędu – na posiedzeniu niejawnym – postanowić sprostowanie w wyroku niedokładności, błędy pisarskie albo rachunkowe lub inne oczywiste omyłki. Należy podnieść, że omyłka prostowana przez Sąd musi mieć charakter oczywisty, tj. niewymagający dla swojego wykrycia dokładnej analizy akt postępowania. Z taką sytuacją mamy do czynienia w przypadku przedmiotowej sprawy, bowiem nie ma wątpliwości, że przedmiotem skargi była decyzja Zarządu Województwa M. z dnia 13 stycznia 2015r. Nr [...]. Wpisanie zatem w wyroku innych parametrów zaskarżonego aktu, było wynikiem oczywistej omyłki pisarskiej i należało w związku z tym dokonać sprostowania przedmiotowego wyroku. Podkreślić należy, że nie ulega wątpliwości, iż sprostowanie zaistniałej w sprawie omyłki nie prowadzi do zmiany rozstrzygnięcia w przedmiotowej sprawie. W tym stanie rzeczy, na zasadzie art. 156 §1 i 2 p.p.s.a. Sąd orzekł jak w sentencji postanowienia.