I SA/Kr 596/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie: Przewodniczący: Sędzia WSA Bogusław Wolas po rozpoznaniu w dniu 14 sierpnia 2015 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi ŻK na decyzję Zarządu Województwa M. z dnia 13 stycznia 2014 r. Nr [... w przedmiocie zwrotu dofinansowania otrzymanego ze środków europejskich postanawia: sprostować oczywistą omyłkę w postanowieniu Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 14 maja 2015 r. I SA/Kr 596/15 poprzez wpisanie w sentencji imienia skarżącej "Ż" w miejsce "Ż" oraz w sentencji i w uzasadnieniu daty zaskarżonej decyzji – 13 stycznia 2015 r. w miejsce 13 stycznia 2014 r. Zgodnie z treścią art. 156 § 1 oraz art. 159 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz.U. 2012, poz.270 ze zm.) - w skrócie "p.p.s.a.", Sąd może zarówno z urzędu jak i na wniosek prostować w wyroku niedokładności, błędy pisarskie albo rachunkowe lub inne oczywiste omyłki. W orzecznictwie nie budzi wątpliwości podgląd, że prostować można również uzasadnienie wyroku. Aby można było jednakże dokonać sprostowania wyroku (uzasadnienia wyroku) wymienione w art. 156 § 1 p.p.s.a. nieprawidłowości muszą mieć charakter oczywisty, tzn. niebudzący wątpliwości, bezsporny, pewny. Oczywistość wadliwości wyraża się ona w tym, że jest natychmiast rozpoznawalna i wynika jednoznacznie z treści orzeczenia. O dopuszczalności sprostowania wyroku decyduje przede wszystkim wpływ omyłki na treść orzeczenia sądu (postanowienie NSA z 23 października 2013 r. II OSK 990/12, publ. www.cbois.nsa.gov.pl). Przedmiotem sprostowania może być zatem, np. błędne oznaczenie imion i nazwisk stron postępowania, nieprawidłowe opisanie zaskarżonego aktu lub czynności (poprzez podanie złej sygnatury aktu lub daty) oraz inne błędy polegające np. na mylnej pisowni wyrazu lub jego nieprawidłowym użyciu. W rozpoznawanej sprawie Sąd popełnił błąd literowy w imieniu skarżącej a nadto omyłkowo wskazał nieprawidłowy rok wydania zaskarżonej decyzji, zatem na podstawie art. 156 § 1 i 2 p.p.s.a. należało orzec jak w sentencji postanowienia.