I SA/Kr 596/25

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Borys Marasek (spr.) po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 6 sierpnia 2026 r. sprawy ze skargi D.B. o wznowienie postępowania sądowego zakończonego wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 12 stycznia 2021 r., sygn. akt I SA/Kr 449/20 postanawia: - odrzucić skargę o wznowienie postępowania sądowego - Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie wyrokiem z 12 stycznia 2021 r. oddalił skargę D.B. na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Krakowie z dnia 7 lutego 2020 r. nr 1201-IEE.711.1.12.2020.2.JB w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania w sprawie zgłoszonych zarzutów na postanowienie egzekucyjne. Orzeczenie Sądu uprawomocniło się z dniem 13 sierpnia 2021 r., co wynika z postanowienia starszego referendarza sądowego o stwierdzeniu prawomocności z dnia 21 września 2021 r. Pismem z dnia 30 lipca 2025 r. zatytułowanym "WNIOSEK - wnioski o wznowienie spraw w zw. z egzekucją na podstawie decyzji PARP i MIR o zwrocie dofinansowania" D.B. (dalej: zgłaszający, skarżący) podał, że "składa wnioski o wznowienie wszystkich postępowań – zakończonych przed tutejszym sądem – w szczególności na podstawie art. 272 § 2a ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (dla spraw zakończonych), w związku z wyrokiem TSUE C-42/24." Równocześnie zgłaszający sformułował też wniosek o przywrócenie terminu na złożenie tychże wniosków o wznowienie postępowania, załączając w pliku "ZWOLNIENIE.tiff" zaświadczenie lekarskie bez daty jego wydania. Na podstawie zarządzenia z 5 sierpnia 2025 r. wezwano zgłaszającego o podanie sygnatur akt spraw, w których wnosi o wznowienie postępowania sądowego w terminie 7 dni pod rygorem pozostawienia pisma z 30 lipca 2025 r. bez dalszego biegu z jednoczesnym pouczeniem, że zgodnie z treścią art. 279 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi skarga o wznowienie postępowania powinna zawierać oznaczenie zaskarżonego orzeczenia, podstawę wznowienia i jej uzasadnienie, okoliczności stwierdzające zachowanie terminu do wniesienia skargi oraz żądanie uchylenia lub zmiany zaskarżonego orzeczenia. W odpowiedzi zgłaszający pismami z dnia 2 września 2025 r. przedstawił żądany wykaz sygnatur akt spraw w których wnosi o wznowienie postępowania sądowego załączając do nich pismo zatytułowane "Skarga o wznowienie postępowania do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie (art. 272 § 2a p.p.s.a., na podstawie wyroku TSUE C-42/24)", w treści którego oznaczył m.in. sygnaturę akt postępowania "I SA/Kr 449/20", podając iż żąda wznowienia tego postępowania na podstawie art. 272 § 2a p.p.s.a. gdyż wyrok TSUE z 6 lutego 2025 r. w sprawie C-42/24 stanowi nową okoliczność mającą istotny wpływ na rozstrzygniecie i stąd żąda uchylenia wyroku, który zakończył to postępowanie sądowe. Zgłaszający ponowił również wniosek o przywrócenie terminu "na złożenie wniosku o wznowienie postępowania w niniejszej sprawie – z uwagi na problemy zdrowotne". Na podstawie zarządzenia Przewodniczącego Wydziału z dnia 8 września 2025 r. zgłoszoną skargę o wznowienie postępowania wpisano do repertorium I SA/Kr pod numerem 596/25, dołączając do niej akta sprawy o sygnaturze I SA/Kr 449/20. W dniu 8 grudnia 2025 r. zarządzono wezwać pełnomocnika skarżącego (ustanowionego dlań w sprawie głównej) o wskazanie okoliczności dotyczących zachowania terminu określonego w art. 87 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi przez przedłożenie zaświadczenia lekarskiego, które powołał we wniosku o wznowienie postępowania, gdyż załączone do pisma z 30 lipca 2025 r. zatytułowanego "Wniosek – wnioski o wznowienie spraw w zw. z egzekucją na podstawie decyzji PARP i MIR o zwrocie dofinansowania" w pliku "ZWOLNIENIE.tiff" zaświadczenie lekarskie nie zawierało daty jego wydania. Zarządzenie to nie zostało wykonane. Następnie zarządzenie to zostało uchylone, gdyż w dniu 3 grudnia 2025 r. wpłynęło do Sądu pismo skarżącego z dnia 28 listopada 2025 r. do którego załączono zeskanowane zaświadczenie lekarskie na którym widnieje dokładna data jego wydania tj. "24.06.2025" z prośbą o uwzględnienie wyjaśnień skarżącego dotyczących wniosku o przywrócenie terminu we wszystkich właściwych aktach. W związku z tym Przewodniczący Wydziału zarządził 9 grudnia 2025 r. o przedłożeniu akt sędziemu sprawozdawcy celem dokonania oceny konieczności wykonania zarządzenia z 8 grudnia 2025 r. Postanowieniem z 24 lutego 2026 r. tut. Sąd postanowił o przywróceniu terminu do wniesienia skargi o wznowienie postępowania. Zostało ono doręczone pełnomocnikowi skarżącego w dniu 25 marca 2026 r. Jednocześnie z odpisem postanowienia pełnomocnikowi skarżącego zostało doręczone wezwanie tut. Sądu do uprawdopodobnienia w terminie 7 dni od dnia doręczenia wezwania – pod rygorem odrzucenia skargi o wznowienie postępowania (art. 280 § 1 i 2 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi) – dopuszczalności wznowienia postępowania sądowego przez wyjaśnienie, jaki wpływ na treść wyroku wydanego w sprawie o sygn. akt I SA/Kr 449/20 ma, przy sformułowanej podstawie wznowienia z art. 272 § 2a ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, przywołany w skardze o wznowienie postępowania wyrok TSUE z dnia 6 lutego 2025 r. w sprawie C-42/24, którego sentencję opublikowano w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej C/2025/1734 w dniu 31 marca 2025 r. Pismem z dnia 31 marca 2026 r. pełnomocnik skarżącego odniosła się do ww. wezwania tut. Sądu, podając, że nie jest w stanie "wskazać jaki wpływ – zdaniem skarżącego – na treść wyroku wydanego w sprawie o sygn. akt I SA/Kr 449/20 przy sformułowanej podstawie wznowienia z art. 272 § 2a p.p.s.a. – ma wyrok TSUE z dnia 6 lutego 2025 r. w sprawie C 42/24 – skarżący nigdy nie skontaktował się ze mną pomimo wystosowanego pisma zawierającego prośbę o osobisty kontakt, co w konsekwencji powoduje, że nie znam stanowiska skarżącego". Jednocześnie pełnomocnik skarżącego podniosła, że biorąc pod uwagę brzmienie wyroku TSUE z dnia 6 lutego 2025 r. wydanego w ww. sprawie, z którego wynika, że odnosi się ono do Rozporządzenia Rady (WE, Euratom) nr 2988/95 z dnia 18 grudnia 1995 r. w sprawie ochrony interesów finansowych Wspólnot Europejskich, nie dostrzegła żadnego wpływu powołanego orzeczenia TSUE na treść wyroku wydanego w sprawie I SA/Kr 449/20. Pełnomocnik zgłaszającego zacytowała przy tym art. 1 powołanego Rozporządzenia, który stanowi: "1. W celu ochrony interesów finansowych Wspólnot Europejskich niniejszym przyjmuje się ogólne zasady dotyczące jednolitych kontroli oraz środków administracyjnych i kar dotyczących nieprawidłowości w odniesieniu do prawa wspólnotowego. 2. Nieprawidłowość oznacza jakiekolwiek naruszenie przepisów prawa wspólnotowego wynikające z działania lub zaniedbania ze strony podmiotu gospodarczego, które spowodowało lub mogło spowodować szkodę w ogólnym budżecie Wspólnot lub w budżetach, które są zarządzane przez Wspólnoty, albo poprzez zmniejszenie lub utratę przychodów, które pochodzą ze środków własnych pobieranych bezpośrednio w imieniu Wspólnot, albo też w związku z nieuzasadnionym wydatkiem." Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 270 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2026 r., poz. 143 ze zm., dalej: "p.p.s.a.") w przypadkach przewidzianych w dziale niniejszym (Dział VII. Wznowienie postępowania) można żądać wznowienia postępowania, które zostało zakończone prawomocnym orzeczeniem. Zgodnie z art. 280 § 1 p.p.s.a. sąd bada na posiedzeniu niejawnym, czy skarga jest wniesiona w terminie i czy opiera się na ustawowej podstawie wznowienia. W braku jednego z tych wymagań sąd skargę o wznowienie odrzuci, w przeciwnym razie wyznaczy rozprawę. W zakresie terminowości złożenia skargi o wznowienie postępowania, wskazać należy, że po prawomocnym przywróceniu skarżącemu terminu do jej wniesienia (postanowieniem z 24 lutego 2026 r., doręczonym pełnomocnikowi skarżącego w dniu 25 marca 2026 r.), Sąd nie znalazł podstaw do odrzucenia skargi o wznowienie postępowania z tego powodu (tj. terminowości skargi). W ocenie Sądu złożona skarga o wznowienie postępowania podlegała jednak odrzuceniu z uwagi na to, że nie została oparta na ustawowej podstawie wznowienia. Zgodnie z treścią art. 272 § 2a p.p.s.a. można żądać wznowienia postępowania w przypadku, gdy zostało wydane orzeczenie Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej, które ma wpływ na treść wydanego orzeczenia. W judykaturze podkreśla się, że badanie na podstawie art. 280 § 1 p.p.s.a. (czy skarga opiera się na ustawowej podstawie wznowienia) nie ogranicza się tylko do sprawdzenia, czy w skardze o wznowienie postępowania powołano formalnie podstawę wznowienia przez wskazanie konkretnego przepisu w ramach art. 271-273 p.p.s.a. Wskazuje się z kolei na okoliczność, że weryfikuje się, czy przez wzgląd na uzasadnienie skargi o wznowienie postępowania, podnoszone podstawy wznowienia postępowania rzeczywiście zachodzą w konkretnej sprawie. Sformułowanie podstawy wznowienia w sposób odpowiadający przepisom art. 271-273 p.p.s.a. samo przez się nie oznacza oparcia takiej skargi na ustawowej podstawie wznowienia, jeżeli z uzasadnienia skargi o wznowienie postępowania wynika, że wskazana podstawa w istocie nie zachodzi. Sytuacja taka wystąpi, np. w przypadku wskazania na orzeczenie Trybunału Sprawiedliwości, które nie ma nic wspólnego z przedmiotem postępowania sądowoadministracyjnego objętego skargą o wznowienie postępowania (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 28 września 2021 r., I FSK 236/21; postanowienie NSA z 4 września 2025 r., I GSK 1012/25; postanowienie WSA w Gdańsku z 10 czerwca 2025 r., I SA/Gd 218/25). W wyroku wskazanym przez skarżącego, TSUE orzekał w sprawie terminów przedawnienia, przewidzianych w rozporządzeniu nr 2988/95 w sprawie ochrony interesów finansowych Wspólnot Europejskich i w uregulowaniach krajowych. TSUE orzekł, że (1) artykuł 3 ust. 1 i 3 rozporządzenia Rady (WE, Euratom) nr 2988/95 z dnia 18 grudnia 1995r. w sprawie ochrony interesów finansowych Wspólnot Europejskich w związku z zasadą pewności prawa należy interpretować w ten sposób, że nie stoi on na przeszkodzie uregulowaniom krajowym ustalającym termin przedawnienia dłuższy niż termin przewidziany w art. 3 ust. 1, z zastrzeżeniem poszanowania zasady proporcjonalności. Przepisy te stoją natomiast na przeszkodzie uregulowaniom krajowym, które przewidują, że ten termin przedawnienia biegnie od dnia, w którym organy krajowe stwierdziły nieprawidłowość w odniesieniu do przepisów tego rozporządzenia; a nadto (2), że artykuł 3 ust. 1 akapit czwarty rozporządzenia nr 2988/95 należy interpretować w ten sposób, że w przypadku gdy państwo członkowskie skorzystało z przewidzianej w art. 3 ust. 3 tego rozporządzenia możliwości ustanowienia terminu przedawnienia dłuższego niż czteroletni termin przedawnienia przewidziany w art. 3 ust. 1 akapit pierwszy wspomnianego rozporządzenia, to nieprzekraczalny termin przedawnienia ustalony w tym art. 3 ust. 1 akapit czwarty należy obliczać poprzez odniesienie do tego dłuższego terminu przedawnienia. Mając na uwadze powyższe wskazać należy, że prawomocne orzeczenie kończące postępowanie w sprawie, którego wznowienia domaga się skarżący, to wyrok tut. Sądu oddający skargę w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania w sprawie zgłoszonych zarzutów na postępowanie egzekucyjne. Tut. Sąd w wyroku z dnia 12 stycznia 2021 r. ocenił, że nie było podstaw do wszczęcia postępowania w sprawę zarzutów na postępowanie egzekucyjne – jako złożonych po terminie – i w tym stanie rzeczy Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Krakowie był zobligowany do utrzymania w mocy postanowienia organu I instancji – Naczelnika Urzędu Skarbowego Kraków – Podgórze (który odmówił wszczęcia postępowania w przedmiocie zarzutów) – jako zawierającego prawidłowe rozstrzygnięcie. Biorąc pod uwagę powyższe, tut. Sąd nie dostrzegł powiązania ww. wyroku z dnia 12 stycznia 2021 r. kończącego postępowanie o sygn. akt I SA/Kr 449/20 oraz tematyki objętej ww. wyrokiem Trybunału Sprawiedliwości w sprawie terminów przedawnienia, przewidzianych w rozporządzeniu nr 2988/95 w sprawie ochrony interesów finansowych Wspólnot Europejskich i w uregulowaniach krajowych. Również skarżący, który zgłosił wniosek o wznowienie postępowania nie wskazał, jak w jego ocenie, powołane orzeczenie TSUE ma wpływ na treść wyroku tut. Sądu z 12 stycznia 2021 r. oddalającego skargę w sprawie o sygn. akt I SA/Kr 449/20. Także pełnomocnik skarżącego w piśmie z dnia 31 marca 2026 r., odnosząc się do wezwania tut. Sądu, podała, że nie jest w stanie wskazać takiego wpływ (zdaniem skarżącego), z uwagi na brak osobistego kontaktu ze skarżącym. Poza tym – niezależnie od tego – pełnomocnik skarżącego sama z siebie, biorąc pod uwagę brzmienie wyroku TSUE z dnia 6 lutego 2025 r. wydanego w sprawie C-42/24, nie dostrzegła żadnego wpływu powołanego orzeczenia TSUE na treść wyroku wydanego w sprawie I SA/Kr 449/20. Końcowo stwierdzić należy, że jakkolwiek skarżący powołał w skardze o wznowienie postępowania sądowego przepis art. 272 § 2a p.p.s.a., to jednak w rzeczywistości skarga o wznowienie postępowania sądowego nie została oparta na wymaganej ustawowej podstawie. Powołany przez skarżącego wyrok TSUE nie ma wpływu na treść wydanego prawomocnego orzeczenia, kończącego postępowanie, którego wznowienia domaga się skarżący. W świetle powyższego Sąd – działając na podstawie art. 280 § 1 w zw. z art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. – odrzucił skargę o wznowienie postępowania.