I SA/Kr 599/06

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia: WSA Anna Znamiec Sędziowie: WSA Stanisław Grzeszek (spr) WSA Urszula Zięba Protokolant: Iwona Sadowska-Białka po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 3 lipca 2007r. sprawy ze skarg M. D. , B. A. J.oraz P. I.J. na decyzje Dyrektora Izby Celnej z dnia 20 lutego 2006r. nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nadpłaty w podatku akcyzowym I. uchyla zaskarżone decyzje oraz poprzedzające je decyzje organu l instancji. II. zasądza od Dyrektora Izby Celnej na rzecz skarżących solidarnie koszty postępowania w kwocie 690 zł ( sześćset dziewięćdziesiąt złotych ). Naczelnik Urzędu Celnego decyzjami z dnia [...] listopada 2005r. o numerach [...]po rozpatrzeniu wniosku z dnia [...] października 2005r. odmówił M.D. B.A.J. i P. I.J. stwierdzenia nadpłaty podatku akcyzowego oraz jej zwrotu w kwocie po 845,00 zł z tytułu nabycia wewnątrzwspólnotowego samochodu osobowego. W rozpoznawanej sprawie spór zaistniał na tle następującego stanu faktycznego: Ww. osoby wspólnie nabyły na terenie Unii Europejskiej samochód osobowy marki V. 1,9 TDI o numerze nadwozia [...], rok produkcji [...]. W dniu [...] grudnia 2004 r. M. D., B. J., P. J. złożyli, zgodnie z art 81 ust. 1 pkt 1 ustawy o podatku akcyzowym, deklaracje uproszczone nabycia wewnątrzewspólnotowego AKC-U przedmiotowego samochodu. W deklaracjach podatnicy wykazali podatek akcyzowy w kwocie 845,00 zł według stawki 65% od kwoty 1.301,00 zł (316,66 EURO stanowiącej 1/3 ceny samochodu tj. 950 EURO) Następnie pismem z dnia [...] października 2005r. M. D. działając w imieniu własnym i pozostałych współwłaścicieli (pełnomocnictwo z dnia 25 października 2005r. zwrócił się do Naczelnika Urzędu Celnego z wnioskiem o zwrot podatku akcyzowego w kwocie 2.535,00 zł Podatnicy złożyli korekty uproszczonych deklaracji nabycia wewnątrzwspólnotowego AKC-U przedmiotowego pojazdu, w których wykazali podatek akcyzowy w kwocie 0,00 zł. W uzasadnieniu wniosku M. D. podniósł, iż pobrany podatek jest niezgodny z zasadami prawa unijnego. Zdaniem Naczelnika Urzędu Celnego wyrażonym w uzasadnieniu decyzji wymienionych na wstępie, podatek akcyzowy został pobrany zgodnie z obowiązującą ustawą o podatku akcyzowym ( art. 11 ust. 1, art 80 ust. 2 pkt 2, art. 80 ust. 3 pkt 3, art. 81 ust. 1) oraz przepisami rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 22 kwietnia 2004r. w sprawie obniżenia stawek podatku akcyzowego. Odnośnie zarzutów naruszenia prawa wspólnotowego organ stwierdził, że nie posiada kompetencji do oceny zgodności postanowień ustawy z umowami międzynarodowymi. W podsumowaniu organ celny stwierdził, iż brak jest podstaw do stwierdzenia nadpłaty oraz zwrotu podatku akcyzowego od nabytego samochodu osobowego marki V.1 ,9 TDI. Od powyższych decyzji podatnicy wnieśli odwołania z dnia l grudnia 2005r. do Dyrektora Izby Celnej .. W uzasadnieniu odwołujący się zaskarżonym decyzjom zarzucili sprzeczność przyjętych za podstawę wydania decyzji przepisów: Art. 80 ust. 2 pkt 2 ustawy o podatku akcyzowym z przepisem art. 23, art. 25 oraz art. 90 Traktatu Ustanawiającego Wspólnotę Europejską oraz postanowieniami Dyrektywy Rady 92/12/EWG, Art. 80 ust. 3 pkt 3 ustawy o podatku akcyzowym z przepisami art. 23, art. 25, art. 90 TWE oraz postanowieniami Dyrektywy Rady 92/12/EWG, Art. 81 ust. 1 pkt 1 i 2 ustawy o podatku akcyzowym z przepisem art. 28 TWE, Art. 82 ust. 3 ustawy o podatku akcyzowym z przepisem art. 90 TWE, Par. 7 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 22 kwietnia 2004r. w sprawie obniżenia stawek podatku akcyzowego, W odwołaniach podniesiono także zarzut naruszenia art. 210 § 1 pkt 6 w związku z art. 210 § 4 Ordynacji podatkowej poprzez brak uzasadnienia przyjęcia za podstawę prawną decyzji - art. 82 ust. 3 ustawy o podatku akcyzowym, pomimo przytoczenia w sentencji. Po rozpatrzeniu odwołań Dyrektor Izby Celnej decyzjami o numerach z dnia [...]lutego 2006r., działając na podstawie art. 233 § 1 pkt 1 Ordynacji podatkowej, utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji. W ich uzasadnieniu organ odwoławczy podniósł, iż zgodnie z art. 80 ust. 1 ustawy o podatku akcyzowym, akcyzie podlegają samochody osobowe niezarejestrowane na terytorium kraju zgodnie z przepisami o ruchu drogowym, a podatnikami akcyzy od samochodów są m.in. importerzy i podmioty dokonujące nabycia wewnątrz wspólnotowego (art. 80 ust. 2 pkt 2 ustawy). Zgodnie z art. 81 ust. 1 ustawy podmioty dokonujące nabycia wewnątrzwspólnotowego samochodów osobowych, są obowiązani po przywozie na terytorium kraju złożyć deklarację uproszczoną do właściwego naczelnika urzędu celnego w terminie 5 dni, licząc od dnia nabycia wewnątrzwspólnotowego oraz dokonać zapłaty akcyzy nie później niż z chwilą rejestracji tego pojazdu w kraju. Według organu drugiej instancji złożenie deklaracji AKC-U z wykazanym podatkiem do zapłaty, a następnie uregulowanie zobowiązania podatkowego było zgodne z obowiązującym prawem w zakresie podatku akcyzowego. Zatem brak jest podstawy prawnej do stwierdzenia nadpłaty w podatku akcyzowym oraz do jego zwrotu. W ocenie organu odwoławczego argumenty na rzecz kolizji krajowych przepisów dotyczących podatku akcyzowego z przepisami art. 23 ust. 1 i 2, art. 25, art. 28 oraz art. 90 Traktatu Ustanawiającego Wspólnotę Europejską, są chybione. W myśl art. 23 tego Traktatu, podstawą wspólnoty jest unia celna, która rozciąga się na całą wymianę towarową i obejmuje zakaz ceł przywozowych i wywozowych między Państwami Członkowskimi oraz wszelkich opłat o skutku równoważnym, jak również przyjęcie wspólnej taryfy celnej w stosunkach z państwami trzecimi. Zgodnie natomiast z art. 25 TWE, cła przywozowe lub opłaty o skutku równoważnym są zakazane między Państwami Członkowskimi. Zakaz ten stosuje się również do ceł o charakterze fiskalnym. Zgodnie zaś z art. 28 TWE ograniczenia ilościowe w przywozie oraz wszelkie środki o skutku równoważnym są zakazane między państwami członkowskimi. Z kolei art. 90 TWE stanowi, że żadne państwo członkowskie nie nakłada bezpośrednio lub pośrednio na produkty innych państw członkowskich podatków wewnętrznych jakiegokolwiek rodzaju wyższych od tych, które nakłada bezpośrednio lub pośrednio na podobne produkty krajowe. Odnosząc się do zarzutu o naruszeniu wyżej przytoczonych postanowień Traktatu, organ drugiej instancji stwierdził, że nie znajduje on potwierdzenia w stanie faktycznym, gdyż wprowadzenie podatku akcyzowego na samochody nie spowodowało żadnych utrudnień w handlu z Unią Europejską. Dyrektor Izby Celnej zauważył także, iż sprzedaż w kraju używanych samochodów osobowych (już w kraju rejestrowanych) nie podlega wprawdzie podatkowi akcyzowemu, jednakże należy mieć na względzie fakt, iż podatek ten, zapłacony na wcześniejszym etapie obrotu (bądź przez producenta, bądź też importera) jest już zawarty w cenie samochodu. Organ drugiej instancji podniósł również, iż art. 23, art. 25 oraz art. 90 Traktatu Ustanawiającego Wspólnotę Europejską nie jest skierowany do podmiotów jakimi są m.in. organy podatkowe, lecz do podmiotów, do których należy władza ustawodawcza. Przywołując wyrażoną w art. 120 Ordynacji podatkowej zasadę praworządności, która nakazuje organom podatkowym działanie na podstawie przepisów prawa wskazał, że organy podatkowe (w tym celne w zakresie podatku akcyzowego) zobowiązane są jedynie do przestrzegania przepisów podatkowych aktualnie obowiązujących na terytorium RP uchwalonych w drodze ustaw a nie są umocowane do orzekania o ich zgodności z prawem Unii Europejskiej. Zaznaczono, iż przywołane przez podatnika orzeczenia ETS nie mają mocy powszechnie obowiązującego prawa i zostały wydane w oparciu o konkretny stan faktyczny podatników z krajów unijnych. Brak jest zatem podstaw do samorzutnego przenoszenia identycznych rozstrzygnięć na grunt sprawy skarżącego. W skargach z dnia [...] marca 2006r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, skarżący wnieśli o uchylenie decyzji obu instancji. Zaskarżonym decyzjom zarzucili naruszenie: art. 80 ust. 2 pkt 2 ustawy o podatku akcyzowym jako sprzecznego z przepisem art. 23, art. 25 oraz art. 90 Traktatu Ustanawiającego Wspólnotę Europejską oraz postanowieniami Dyrektywy Rady 92/12/EWG, art. 80 ust. 3 pkt 3 ustawy o podatku akcyzowym jako sprzecznego z przepisami art. 23, art. 25, art. 90 TWE oraz postanowieniami Dyrektywy Rady 92/12/EWG, art. 81 ust. 1 pkt 1 i 2 ustawy o podatku akcyzowym jako sprzecznego z przepisem art. 28 TWE, art. 82 ust. 3 ustawy o podatku akcyzowym jako sprzecznego z przepisem art. 90 TWE, par. 7 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 22 kwietnia 2004r. w sprawie obniżenia stawek podatku akcyzowego jako sprzecznego z art. 90 zd. 2 TWE. Skarżący podnieśli, że zgodnie z art. 90 TWE wprowadzono zakaz dyskryminacji podatkowej towarów podobnych, pochodzących z innych państw członkowskich. Oznacza to, że państwa członkowskie nie mogą nakładać na towary sprowadzone z państw U E pośrednich lub bezpośrednich podatków, które byłyby wyższe niż nakładane na towary podobne krajowe. Natomiast przepisy art. 23 i art. 25 TWE zakazują wprowadzania ceł lub środków prawnych o skutku równoważnym. W ocenie skarżących zapisy TWE mają walor bezpośredniej stosowalności w państwach członkowskich, tymczasem polskie przepisy mają charakter jednoznacznie dyskryminujący i są sprzeczne z treścią TWE oraz dyrektywami unijnymi. W skargach wskazano m.in., że obowiązek nałożony na podmioty dokonujące nabycie wewnątrzwspólnotowego samochodów osobowych, składania deklaracji uproszczonych do właściwego naczelnika urzędu celnego w terminie 5 dni, licząc od dnia nabycia wynikający z art. 81 ustawy o podatku akcyzowym jest sprzeczny z art. 28 TWE. W odpowiedziach na skargi strona przeciwna wniosła o ich oddalenie podtrzymując w całości stanowisko zaprezentowane w uzasadnieniu zaskarżonych decyzji. W pismach procesowych z dnia [...] czerwca 2007r. skarżący podtrzymali wszystkie wnioski i argumentację zawartą w skargach oraz wskazali na wyrok ETS z dnia 18 stycznia 2007r. w sprawie C-313/05. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skargi zasługują na uwzględnienie. Skarżący skargi swoje oparli na zarzutach skierowanych przeciwko przepisom ustawy o podatku akcyzowym, uznając je za sprzeczne z uregulowaniami Traktatu Ustanawiającego Wspólnotę Europejską. Ustawa z dnia 23 stycznia 2004r. o podatku akcyzowym w art. 80 ust. 1 stanowi, iż akcyzie podlegają samochody osobowe niezarejestrowane na terenie kraju zgodnie z przepisami o ruchu drogowym. Podatnikami tego podatku, zgodnie z art. 80 ust. 2 powołanej ustawy są m. in. podmioty dokonujące nabycia wewnątrzwspólnotowego. Obowiązek podatkowy z tytułu akcyzy powstaje w przypadku nabycia wewnątrzwspólnotowego z chwilą nabycia prawa rozporządzania samochodem osobowym jak właściciel, nie później niż z chwilą jego rejestracji na terytorium kraju, zgodnie z przepisami o ruchu drogowym (art. 80 ust. 3 pkt 3). Podstawę opodatkowania podatkiem akcyzowym, w przypadku wewnątrzwspólnotowego nabycia samochodu osobowego, określa art. 82 ust. 3 ustawa o podatku akcyzowym. Jest nią kwota, jaką nabywca obowiązany jest zapłacić. Wykonując zobowiązanie wynikające z omawianej ustawy, podmioty dokonujące nabycia wewnątrzwspólnotowego obowiązane są w terminie 5 dni licząc od dnia nabycia pojazdu złożyć deklarację na podatek do naczelnika urzędu celnego oraz zapłacić należny podatek. Rozpoznając niniejsze sprawy Sąd zobowiązany był uwzględnić okoliczność, że od 1 maja 2004 r. tj. od momentu przystąpienia Polski do Unii Europejskiej prawo wspólnotowe stało się częścią krajowego porządku prawnego. O tym, że prawo wspólnotowe jest częścią polskiego porządku prawnego stanowią także art. 87 i art. 91 ust. 3 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej. Przy tym obowiązek prawidłowego stosowania prawa wspólnotowego, uwzględniający konieczność zapewnienia mu pierwszeństwa i pełnej efektywności, obciąża nie tylko sądy krajowe, ale też organy administracji rządowej i samorządowej. Uregulowania prawa wspólnotowego dotyczące wewnątrzwspólnotowej wymiany handlowej zawierają art. 25, art. 28 i art. 90 TWE. a także - w określonym zakresie - Dyrektywa Rady 92/12/EWG (Akcyzowa). Zgodnie z art. 25 TWE "Cła przywozowe i wywozowe lub opłaty o skutku równoważnym są zakazane między Państwami Członkowskimi. Zakaz ten stosuje się również do ceł o charakterze fiskalnym". Z kolei art. 28 TWE stanowi, iż "Ograniczenia ilościowe w przywozie oraz wszelkie środki o skutku równoważnym są zakazane między Państwami Członkowskimi". Natomiast z art. 90 TWE wynika, że "Żadne Państwo Członkowskie nie nakłada bezpośrednio lub pośrednio na produkty innych Państw Członkowskich podatków wewnętrznych jakiegokolwiek rodzaju wyższych od .tych, które nakłada bezpośrednio lub pośrednio na podobne produkty krajowe. Ponadto żadne Państwo Członkowskie nie nakłada na produkty innych Państw Członkowskich podatków wewnętrznych, które pośrednio chronią inne produkty". Przepisy art. 3 ust. 1 i 3 Dyrektywa Rady 92/12/EWG z dnia 25 lutego 1992r. stanowią, że stosuje się ją na poziomie wspólnotowym do olejów mineralnych, alkoholu i napojów alkoholowych oraz wyrobów tytoniowych, a Państwa Członkowskie zachowują prawo do wprowadzenia lub utrzymania podatków na wyroby inne niż wymienione w ust. 1 pod warunkiem jednak, że podatki te nie spowodują zwiększenia formalności związanych z przekraczaniem granicy w handlu między Państwami Członkowskimi. Z zastrzeżeniem poszanowania tego samego warunku, Państwa Członkowskie zachowują także prawo do pobierania podatków od świadczenia usług niemających charakteru podatku obrotowego, włączając w to podatki odnoszące się do wyrobów objętych podatkiem akcyzowym. Problem zastosowania powyższych przepisów prawa wspólnotowego z punktu widzenia obowiązujących w Polsce przepisów o podatku akcyzowym był przedmiotem oceny Trybunału Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich (ETS), na skutek wniosku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie o wydanie orzeczenia prejudycjalnego w sprawie ze skargi M. B. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w przedmiocie odmowy zwrotu podatku akcyzowego z tytułu nabycia wewnątrzwspólnotowego samochodu osobowego (sygn. akt III SA/Wa 254/07). Trybunał ten, wyrokiem z dnia 18 .stycznia 2007 r. sygn. C - 313/05 orzekł, co następuje: 1) Podatek akcyzowy, taki jak ustanowiony w Polsce ustawą z dnia 23 stycznia 2004r. o podatku akcyzowym, który nie jest nakładany na pojazdy osobowe w związku z przekroczeniem granicy, nie stanowi cła przywozowego ani opłaty o skutku równoważnym w rozumieniu art. 25 TWE. 2) Artykuł 90 akapit pierwszy TWE należy interpretować w ten sposób, że sprzeciwia się on podatkowi akcyzowemu w zakresie, w jakim kwota podatku nakładana na pojazdy używane starsze niż dwa lata, nabyte w państwie członkowskim innym niż to, które wprowadziło taki podatek, przewyższa rezydualną kwotę zawartą w wartości rynkowej podobnych pojazdów, które zostały zarejestrowane wcześniej w państwie członkowskim, które nałożyło podatek. Do sądu krajowego należy zbadanie, czy uregulowanie sporne w postępowaniu przed sądem krajowym, a w szczególności stosowanie § 7 rozporządzenia z dnia 22 kwietnia 2004r. w sprawie obniżenia stawek podatku akcyzowego, ma takie skutki. 3) Artykuł 28 TWE nie znajduje zastosowania do deklaracji uproszczonej, takiej jak przewidziana w art. 81 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 23 stycznia 2004r. o podatku akcyzowym, a art. 3 ust. 3 dyrektywy Rady 92/12/EWG z dnia 25 lutego 1992r. w sprawie ogólnych warunków dotyczących wyrobów objętych podatkiem akcyzowym, ich przechowywania, przepływu oraz kontrolowania nie sprzeciwia się takiej deklaracji, jeżeli sporne uregulowanie należy interpretować w ten sposób, że deklarację tę należy złożyć z chwilą nabycia prawa do rozporządzania samochodem osobowym jak właściciel, nie później jednak niż z chwilą jego rejestracji na terytorium kraju, zgodnie z przepisami o ruchu drogowym. Wykładnia postanowień TWE dokonana przez ETS w drodze orzeczenia prejudycjalnego jest wiążąca nie tylko dla sądu krajowego właściwego w sprawie, w związku z którą orzeczenie to zostało wydane, ale też w innych podobnych sprawach. Z tego też względu podejmując rozstrzygnięcie w niniejszej sprawie Sąd obowiązany był uwzględnić treść powyższego wyroku. W świetle przytoczonego wyżej wyroku ETS, Sąd obowiązany był zbadać, czy unormowania ustawy o podatku akcyzowym oraz rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 22 kwietnia 2004r. w sprawie obniżenia stawek podatku akcyzowego (Dz. U. Nr 87, poz. 825), dalej: "rozporządzenie akcyzowe" wywołują opisany w orzeczeniu ETS niedopuszczalny skutek. Sąd orzekający w niniejszej sprawie w ocenie tej uwzględnił stan prawny obowiązujący w roku nabycia samochodu przez skarżących tj. w roku 2004. Stawka akcyzy na samochody nabyte jako nowe lub używane w roku ich produkcji i w roku następnym, była taka sama dla wszystkich samochodów, w tym przywożonych do Polski (pozycja 30 załącznika nr 1 oraz pozycja 23 załącznika nr 2 do rozporządzenia akcyzowego). Wynosiła ona w zależności od pojemności silnika 13,6% i 3,1% podstawy opodatkowania. W ocenie Sądu nie budzi wątpliwości, że przepisy wskazanych wyżej aktów prawnych dotyczących podatku akcyzowego różnicowały natomiast opodatkowanie samochodów, których wiek (liczony od roku produkcji) w chwili nabycia przekraczał dwa lata, sprzedawanych w Polsce oraz nabywanych w innych krajach członkowskich Unii Europejskiej. Czyniły to przy tym na niekorzyść tych ostatnich. W przypadku samochodów używanych starszych niż dwuletnie, nabywanych na terenie innych państw członkowskich, które nie były dotychczas rejestrowane w Polsce, cena nabycia samochodu była powiększana o podatek akcyzowy. Kwota podatku była tym większa, im starszy był sprowadzony samochód. Wynikało to z unormowania zawartego w § 7 ust. 2 rozporządzenia akcyzowego. W przepisie tym określono bowiem wzór, według którego wyliczana była stawka akcyzy, jaką należało zastosować do konkretnego samochodu. W rezultacie, to uwzględniony we wzorze, jako jeden z jego elementów - wiek samochodu, decydował w istocie o wysokości stawki akcyzy na konkretny samochód. Była to przy tym zależność tego rodzaju, że z wiekiem samochodu rosła wyliczona w oparciu o wzór stawka akcyzy. Górną granicę stawki określał art. 75 ust. 1 ustawy o podatku akcyzowym i było to 65% podstawy opodatkowania. Skoro zatem wzrost stawki akcyzy z wiekiem samochodu dotyczył wyłącznie samochodów używanych sprowadzanych do Polski z innych krajów członkowskich UE, natomiast w przypadku samochodów sprzedawanych w Polsce stawka ta pozostawała niezmienna, to uzasadnione jest stwierdzenie, że tak skonstruowany podatek był w świetle art. 90 TWE niedopuszczalny w zakresie, w jakim dyskryminował samochody nabywane w krajach Unii Europejskiej. Zważyć bowiem należy, że ETS w cytowanym wyżej wyroku z dnia 18 stycznia 2007 r. uznał, iż art. 90 TWE sprzeciwia się podatkowi akcyzowemu w zakresie, w jakim kwota podatku nakładana na pojazdy używane starsze niż dwa lata, nabyte w państwie członkowskim innym niż Polska, przewyższa rezydualną kwotę tego podatku zawartą w wartości rynkowej podobnych pojazdów, które zostały zarejestrowane wcześniej w Polsce. Kwota podatku rezydualnego będzie w tym przypadku wyznaczała wysokość podatku akcyzowego, jaki obowiązany był zapłacić podatnik z tytułu wewnatrzwspólnotowego nabycia samochodu. Oznacza to, że zwrotowi, jako nienależnie uiszczona, będzie podlegała ta część podatku akcyzowego, uiszczonego w związku z wewnątrzwspólnotowym nabyciem samochodu, która przewyższa rezydualną kwotę tego podatku zawartą w wartości rynkowej podobnego samochodu, zarejestrowanego wcześniej w Polsce. Ta część podatku będzie stanowiła nadpłatę w rozumieniu art. 72 § 1 pkt 1 Ordynacji podatkowej. W świetle wyroku ETS z dnia 18 stycznia 2007r. uznać należy, że organy podatkowe w sprawie niniejszej błędnie oceniły unormowania zawarte w § 7 ust. 2 rozporządzenia akcyzowego z punktu widzenia wyrażonej w art. 90 TWE zasady niedyskryminacji. W rezultacie stosując ten przepis rozporządzenia akcyzowego w jego brzmieniu obowiązującym w 2004r. jako przepis uzasadniający odmowę stwierdzenia nadpłaty, wydały decyzje z naruszeniem przepisu art. 90 TWE. Skutkowało to również pominięciem w ich działaniu reguły kolizyjnej zawartej w art. 91 ust. 3 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej, zgodnie z którą przepisy ustawy podatkowej nie mogły być stosowane z uwagi na pierwszeństwo prawa wspólnotowego. Naruszenie to miało wpływ na wynik sprawy. Zasadny okazał się zatem zarzut skargi dotyczący naruszenia art. 90 TWE. Odnosząc się do pozostałych zarzutów tj. sprzeczności regulacji prawa krajowego z art. 25 i 28 TWE stwierdzić należy, iż nie zachodzi tutaj przedmiotowa sprzeczność (por. wyrok ETS z dnia 18 stycznia 2007r.). Biorąc pod uwagę wskazane okoliczności sprawy oraz uznając prymat prawa wspólnotowego nad prawem krajowym Sąd uznał, iż zaskarżone decyzje oraz decyzje organu pierwszej instancji zostały wydane z naruszeniem przepisów prawa materialnego poprzez zastosowanie przepisów prawa krajowego, które zostały uznane przez ETS za niezgodne z przepisem art. 90 TWE. W tym stanie rzeczy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a oraz 135 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270, ze zm.) orzekł jak w sentencji. O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 200, art. 2005 § 1-3 w związku z art. 202 § 2 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.