I SA/Kr 612/09

Sygn. akt I SA/Kr 612/09 | | W Y R O K W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 28 lipca 2009r., Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, w składzie następującym:, Przewodniczący Sędzia: WSA Ewa Michna, Sędziowie: WSA Piotr Głowacki (spr.), WSA Jarosław Wiśniewski, Protokolant: Daniel Marzec, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 28 lipca 2009r., sprawy ze skargi Przedsiębiorstwa "P" P. S. i Wspólnicy Spółka Jawna w M., na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego, z dnia 30 stycznia 2009 Nr [...], w przedmiocie określenia wysokości zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości za rok 2006, skargę oddala Decyzją z dnia 30 maja 2008r. Nr [...] Burmistrz Miasta i Gminy Myślenice, działając na podstawie art. 21 § 1 pkt 1, § 3 i § 5, art. 47 § 3 w związku z art. 207 Ordynacji podatkowej, art. 2, art. 3 ust. 1 pkt 1, art. 4, art. 5 i art. 6 ust. 9 pkt 1 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (Dz. U. z 2006 r., Nr 121, poz. 844 ze zm.), § 1 Uchwały Rady Miejskiej w Myślenicach Nr 189/XXXII/2004 z dnia 29 listopada 2004 r. w sprawie wysokości stawek podatku od nieruchomości, określił wysokość zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości za rok 2006, należnego od Przedsiębiorstwa Produkcyjno - Handlowo - Usługowego "P" P. S. i Wspólnicy spółka jawna z siedzibą w M. w kwocie: 56.210,00 zł. W uzasadnieniu decyzji organ wskazał, że w/w podatnik złożył deklarację na podatek od nieruchomości za 2006r., w której zgłoszono do opodatkowania grunty zajęte na prowadzenie działalności gospodarczej o powierzchni: [...] m2 i powierzchnie [...] m2 w budynku związaną z działalnością gospodarczą. Organ podatkowy ustalił natomiast w trakcie postępowania w oparciu o dane z ewidencji gruntów i budynków (dowód: wypis z rejestru gruntów nr kancelaryjny: [...] z dnia [...].11.2006r i nr [...] [...].08.2006r, z dnia [...].11.2007, zawiadomienia o zmianach w danych ewidencji gruntów i budynków z [...],11.2007r i [...].11.2007r, ostatni wypis z rejestru gruntów z dnia [...].02.2008r), że podatnik w okresie od 1.01.2006r jest właścicielem działek położonych w M. o nr [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], o łącznej powierzchni 1,1976 ha. Zgodnie z art. 21 ustawy z dnia 17 maja 1989r. - Prawo geodezyjne i kartograficzne podstawa wymiaru podatków i świadczeń powinny być dane wynikające z ewidencji gruntów i budynków. Ewidencja gruntów i budynków jest urzędowym rejestrem, w którym uwidacznia się stosowne informacje dotyczące poszczególnych nieruchomości, a wypis z takiego rejestru jest urzędowym dokumentem. Organ wskazał ponadto, iż nie uwzględnił powierzchni gruntów wynikającej z odpisu z księgi wieczystej z dnia [...].11.2007r, gdyż tak stanowi art. 21 w/w ustawy Prawo geodezyjne i kartograficzne. Jeżeli podatnik posiada rozbieżności między ewidencją a odpisem z ksiąg wieczystych (odpis nr [...] z [...].11.2007r), to obowiązek ich sprostowania spoczywa na właścicielu nieruchomości, a nie na organie podatkowym. Przeprowadzona zaś kontrola wykazała, iż cały w/w grunt o powierzchni: [...] zajęty jest na prowadzoną przez podatnika działalność gospodarczą. Ponadto organ podatkowy w oparciu o pismo Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w M. z dnia [...].07.2007r., ustalił, iż decyzja o pozwoleniu na użytkowanie z dnia [...].12.2005r znak: [...] wydana dla podatnika nie wygasła, w związku z realizacją przez inwestora zalecenia w postaci zmiany kierunku otwierania drzwi ewakuacyjnych. Po za tym powyższy fakt, nie miał żadnego wpływu na moment powstania obowiązku podatkowego, gdyż powstanie obowiązku podatkowego w podatku od nieruchomości uzależnione jest od faktu zakończenia prac związanych z wznoszeniem obiektu budowlanego lub od rozpoczęcia jego użytkowania przed ostatecznym zakończeniem robót, przy czym powstanie obowiązku podatkowego nie musi wiązać się z uzyskaniem prawa do użytkowania budynku. Dodatkowo organ przyjął, iż przedmiotowy salon meblowy, którego podatnik nie zgłosił do opodatkowania w 2006r. nie jest budynkiem nowym lecz budynkiem rozbudowanym od którego obowiązek podatkowy powstał od pierwszego dnia miesiąca następującego po miesiącu, w którym powstały okoliczności uzasadniające powstanie tego obowiązku, zgodnie z art. 6 ust. 1 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych, tj. od dnia [..].01.2006r. Organ podatkowy w uzasadnieniu szczegółowo wskazał na dowody w oparciu o które przyjął powyższe, a nadto podał, że wobec braku współdziałania podatnika w dniach [...].01.2008r do [...].01.2008r przeprowadzona została kontrola podatkowa, na podstawie której stwierdzono, iż znajdujące się w posiadaniu podatnika nieruchomości gruntowe oraz budynki i budowle są związane z prowadzoną działalnością gospodarczą. Ustalono, iż grunty podlegające opodatkowaniu mają powierzchnię [...] m2. Ponadto ustalono iż powierzchnia użytkowa budynków związanych z działalnością gospodarcza od dnia [...].01.2006r wynosi na 2.627,78 m2. Podatnik nie zgłosił w deklaracji na podatek od nieruchomości za 2006r wartości budowli, na kwotę: 420.029.00 zł, którą ustalono na podstawie dokumentów księgowych (wyciąg z kartoteki środków trwałych za okres od [...].01.2006r do [...].12.2006r.). Kwota podatku wynikająca z wartości budowli, wynosi 8.401 zł i nie została przez podatnika w 2006r odprowadzona. W odwołaniu od powyższej decyzji PPHU "P" P. S. i Wspólnicy sp.j. zarzuciło rażące naruszenie art. 120, art. 121, art. 122, art.123, art. 124 w zw. z art. 180 §1 art. 187 § 1, art. 197 § 1 oraz art. 210 § 1 pkt 4 i 6 Ordynacji podatkowej. Zdaniem strony odwołującej organ I instancji nie wyjaśnił i nie wskazał w sposób wystarczający konkretnych faktów prawotwórczych, które uznał za udowodnione oraz dowodów, którym dał wiarę, a którym odmówił wiarygodności, w związku z czym organ podatkowy dokonał dowolnej, arbitralnej i wybiórczej oceny zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego. Nadto zaniechano samodzielnego czynienia ustaleń faktycznych i oparto się na "ustaleniach" poczynionych w trakcie wszczętego z naruszeniem procedury postępowania kontrolnego W konsekwencji dokonano błędnego i nieprawidłowego ustalenia stanu faktycznego. W obszernym uzasadnieniu odwołania podatnik wskazuje na obowiązujące reguły dotyczące postępowania wyjaśniającego i dowodowego. Strona odwołująca obszernie wskazała na orzecznictwo sądów administracyjnych oraz poglądy doktryny. Zaznaczyła m.in., że dokumenty i oświadczenia składane przez stronę w toku postępowania podatkowego korzystają z domniemania prawidłowości, jeżeli nie są oczywiście sprzeczne z innymi dowodami lub okolicznościami i faktami znanymi organowi podatkowemu z urzędu, a wszelkie wątpliwości dotyczące stanu faktycznego nie powinny być rozstrzygane na niekorzyść podatnika. W ocenie strony odwołującej brak jest jakichkolwiek dowodów pozwalających na obalenie domniemania prawdziwości złożonych przez spółkę oświadczeń i dokumentów. Podatnik kwestionuje także ustalenia dotyczące faktycznego użytkowania nie wykończonej części budynku oraz uznanie, iż na wartość budowli składa się także wartość przyłącza wodociągowego. Decyzją z dnia 30 stycznia 2009r. Nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze, działając na podstawie art. 2, art. 3, art. 5, art. 6 ust. 3 i 8 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (Dz. U. Nr 9 poz. 84 z 2002 r. ze. zm.), art. 20 i art. 21 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. prawo geodezyjne i kartograficzne w zw. z art. 210 § 1 i 4, art. 233 § 1 pkt 1 Ordynacji podatkowej, utrzymało w mocy decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy, podzielając zasadność rozstrzygnięcia Burmistrza Miasta i Gminy M., ponownie wskazał na przeprowadzone w sprawie dowody na podstawie których ustalono stan faktyczny, a także wskazał na treść przepisów art. 1a ust. 1 pkt 3 i art. 2 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych, a także art. 21 ust. 1 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. prawo geodezyjne i kartograficzne. Organ odwoławczy podkreślił, że postępowanie wyjaśniające przeprowadzone przez organ I instancji było prawidłowe i brak jest podstaw do zakwestionowania dokonanych ustaleń faktycznych, w szczególności, iż w trakcie kontroli dokonano fizycznego pomiaru powierzchni budynków należących do podatnika. Z treścią protokołu kontroli wynika, iż powierzchnia budynku piekarni wynosi [...] m2, budynku biurowego wraz z częścią handlową [...] m2. W konsekwencji podatnik jest właścicielem budynków o łącznej powierzchni 2627,78 m2. Ponadto, w oparciu o przedstawione przez stronę, dokumenty ustalono, że spółka jest właścicielem budowli: plac manewrowy, ogrodzenie wraz z bramą, przyłącze wodociągowe, sieć kanalizacyjna, plac manewrowy, opaska z asfaltu lanego, ogrodzenie z siatki, instalacja gazowa o łącznej wartości 420.029,00 zł. Organ podatkowy zbadał ponadto powierzchnię działek nr [...], [...], [...] [...], [...] , która w świetle danych z ewidencji gruntów wynosi 5929 m2. Zatem podatnik nie zgłosił do opodatkowania na 2006r. rozbudowanej części budynku biurowego o pow. 800 m2, a ponadto nie wykazał w deklaracjach na rok 2006 budowli o wartości 420.029,00 zł. Odnosząc się do zarzutów podnoszonych w odwołaniu wyjaśniono, że przeznaczenie, klasyfikacja, powierzchnia gruntów oraz forma władania nieruchomością wynika z ewidencji gruntów i budynków prowadzonej dla danej nieruchomości, a organ dokonujący wymiaru podatku od nieruchomości nie ma prawnej możliwości ingerowania w te dane. Istotne dla orzeczenia w przedmiocie podatku są tylko zapisy wynikające z ewidencji. Jeżeli skarżący kwestionuje zawarte tam dane, winien najpierw wystąpić o ich korektę, w trybie określonym przepisami, a następnie, w przypadku uwzględnienia jego zastrzeżeń, na podstawie zmienionych danych z ewidencji może wnosić o wzruszenie ostatecznych decyzji ustalających wysokość zobowiązań podatkowych. Odnosząc się do kwestii prawidłowości prowadzonego postępowania wyjaśniającego organ wskazał, że organ I instancji nie dopuścił się żadnych istotnych uchybień mogących mieć wpływ na wynik sprawy. Zapewniono stronie czynny udział w toczącym się postępowaniu, a także możliwość składania wyjaśnień dowodów i wypowiedzenia się w sprawie zgromadzonego materiału dowodowego. Przedmiotowe uprawnienia podatnika zostały zapewnione zarówno w postępowaniu kontrolnym jak i postępowaniu w sprawie wysokości zobowiązania podatkowego. Skargę na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie wniosło Przedsiębiorstwo Produkcyjno - Handlowo - Usługowe "P" P. S. i Wspólnicy sp. j. z siedzibą w M., zarzucając naruszenie: 1. przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, a polegające na naruszeniu przepisów art. 120, art. 121, art. 122, art. 123, art. 124 w związku z art. 180 § 1, art. 187 § 1, art. 191, art. 197 § 1 oraz art. 210 § 1 pkt 4 i pkt 6 w zw. z art. 235 Ordynacji podatkowej poprzez: a) pominięcie tej okoliczności, iż organ I Instancji zaniechał wykonania zaleceń zawartych w decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego nr [...] z dnia 25 05 2007 r. w zakresie obowiązku prawidłowego ustalenia stanu faktycznego, a w tym m.in. obowiązku sprawdzenia kiedy nastąpiło zakończenie budowy lub też rozpoczęto użytkowanie przedmiotowego budynku z dodatkowym uwzględnieniem faktu, iż tenże salon meblowy nie jest w całości budynkiem nowym, lecz budynkiem rozbudowanym, b) zaniechanie samodzielnego czynienia ustaleń faktycznych i oparcie się na "ustaleniach" poczynionych w trakcie wszczętego z naruszeniem procedury postępowania kontrolnego, c) zaniechanie wskazania w uzasadnieniu wydanej decyzji konkretnych faktów prawotwórczych, które organ podatkowy uznał za udowodnione, dowodów, którym ostatecznie dał wiarę (poprzestano na prostym wymienieniu dokumentów zalegających w aktach sprawy), jak również jasnych i szczegółowych przyczyn, dla których innym dowodom zgromadzonym w trakcie postępowania odmówił wiarygodności, d) dowolną, arbitralną i jedynie wybiórczą ocenę zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, nie uwzględnienie istotnych okoliczności faktycznych sprawy, e) zaniechanie podjęcia określonych działań mających na celu wszechstronne wyjaśnienie stanu faktycznego sprawy, f) błędne i nieprawidłowe ustalenie stanu faktycznego stanowiącego podstawę wydanego rozstrzygnięcia, g) uznanie za dowód na określone okoliczności faktyczne tzw. notatek urzędowych i tym samym prowadzenie postępowania w sposób sprzeczny z art. 121 § 1 Ordynacji nakazującym organom podatkowym podejmowanie działań mających na celu pogłębianie zaufania podatnika do organów państwa, jak również rażące naruszenie wyrażonej w art. 124 Ordynacji podatkowej zasady przekonywania, nakazującej wyjaśnienie stronie zasadności przesłanek, którymi kierował się przy załatwianiu jej indywidualnej sprawy, 2. naruszenie przepisów art. 21 § 1 pkt1, § 3 i § 5, art. 47 § 3 w związku z art. 207 Ordynacji podatkowej oraz art. 2, 3 ust. 1 pkt 1, 4, 5 i art. 6 ust. 9 pkt 1 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych oraz § 1 uchwały Rady Miejskiej w Myślenicach nr 10/111/2002 z dnia 11.12.2006 r. w sprawie wysokości stawek podatku od nieruchomości na 2007r. (Dz. Urzędowy Woj. Mał. nr 921/2006 poz. 5630) poprzez nieprawidłowe zastosowanie polegające na ustaleniu zobowiązania podatkowego w/w podatnika z tytułu podatku od nieruchomości za 2006 r. w kwocie 56.210,00 zł. 3. W konsekwencji powyższego także naruszenie art. 233 § 1 pkt 1 Ordynacji podatkowej - poprzez nieprawidłowe zastosowanie polegające na utrzymaniu w mocy pomimo istniejących uchybień zaskarżonej decyzji organu I Instancji. W obszernym uzasadnieniu powyższych zarzutów powtórzone zostały argumenty podniesione w odwołaniu od decyzji organu I instancji. W oparciu o powyższe strona skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie i podtrzymało stanowisko prezentowane w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył co następuje: Sąd administracyjny w ramach kontroli działalności administracji publicznej, przewidzianej w art. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r.- Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U Nr 153, poz. 1270 z późn. zm. - oznaczanej dalej jako p.p.s.a.), uprawniony jest do badania czy przy wydaniu zaskarżonego aktu nie doszło do naruszenia przepisów prawa materialnego i przepisów postępowania, nie będąc przy tym związanym granicami skargi (art. 134 p.p.s.a.). Orzekanie - w myśl art. 135 p.p.s.a. - następuje w granicach sprawy będącej przedmiotem kontrolowanego postępowania administracyjnego, w której został wydany zaskarżony akt lub czynność i odbywa się z uwzględnieniem wówczas obowiązujących przepisów prawa. Wady, skutkujące koniecznością uchylenia decyzji lub postanowienia, wskazane są w przepisie art. 145 § 1 p.p.s.a. Natomiast w wypadku nieuwzględnienia skargi, sąd , w myśl art. 151 p.p.s.a., skargę oddala. Skarga nie jest zasadna i podlega oddaleniu. W ocenie Sądu zaskarżona decyzja wydana przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze, jak i utrzymana nią w mocy decyzja Burmistrza Miasta i Gminy, odpowiadają przepisom prawa. W pierwszej kolejności należy wskazać, że w kontrolowanej sprawie postępowanie wyjaśniające prowadzone przez organy czyni zadość wymogom art. 122 i 123 Ordynacji podatkowej. Organy podatkowe za pomocą dostępnych środków dowodowych prawidłowo zebrały niezbędne dane do wydania przedmiotowej decyzji, a więc ustaliły posiadane przez podatnika nieruchomości gruntowe oraz budynki i budowle, ich wartość, a także powierzchnię użytkową budynków związanych z prowadzoną działalnością gospodarczą. Dowody zostały w ocenie Sądu zebrane i ocenione bez naruszenia przepisów proceduralnych, a także materialnych. W szczególności istotnym elementem postępowania dowodowego były dane uzyskane z ewidencji gruntów i budynków prowadzonej przez Wydział Geodezji Starostwa Powiatowego. Sąd podziela argumentację organów w zakresie mocy dowodowej dokumentów uzyskanych z tego rejestru. Z art. 21 ust. 1 ustawy z dnia 17 maja 1989r. Prawo geodezyjne i kartograficzne wynika bowiem zasada, że ewidencja gruntów i budynków jest urzędowym rejestrem, w którym uwidacznia się stosowne informacje dotyczące poszczególnych nieruchomości, a wypis z takiego rejestru jest urzędowym dokumentem. Zgodnie zaś z art. 194 § 1 Ordynacji podatkowej, dokumenty urzędowe sporządzone w określonej przepisami prawa przez powołane do tego organy władzy publicznej stanowią dowód tego, co zostało w nich urzędowo stwierdzone, a zatem organ podatkowy nie miał w niniejszej sprawie podstaw do pomijania tych danych w postępowaniu podatkowym. Sąd podziela utrwalony w orzecznictwie pogląd, iż dane zawarte w ewidencji mają walor dokumentu urzędowego, o którym mowa w art. 194 Ordynacji podatkowej, a podważenie tych zapisów bądź też ich zmiana może nastąpić w postępowania prowadzonym przed właściwymi w tej sprawie organami administracji. W postępowaniu podatkowym przeprowadzenie tego rodzaju postępowania nie jest możliwe. Przy tym przepis art. 21 ust. 1 ustawy Prawo geodezyjne i kartograficzne nie wymaga dalszej wykładni stanowiąc wprost o tym, że dane zawarte w ewidencji gruntów i budynków stanowią m.in. podstawę wymiaru podatku (por. np. wyrok WSA w Gdańsku z dnia 15 kwietnia 2008r. sygn. akt II FSK 372/07 LEX nr 490966, wyrok WSA w Warszawie z dnia 28 października 2004r, sygn. akt III SA 3016/03, LEX nr 171496). A zatem podnoszone przez stronę skarżącą zarzuty w zakresie rozbieżności pomiędzy danymi zawartymi w ewidencji gruntów a danymi z księgi wieczystej nie mogły zostać uwzględnione. Nie zasługują na poparcie także zarzuty dotyczące postępowania kontrolnego, w zakresie przeprowadzonej przez organ I instancji kontroli stanu posiadanych przez podatnika nieruchomości. W ocenie Sądu w niniejszej sprawie nie doszło do naruszenia przepisów proceduralnych, które mogło mieć wpływ na rozstrzygnięcie sprawy. Z przepisów Ordynacji podatkowej wynika, że kontrola podatkowa może mieć charakter samodzielny jako szczególny tryb postępowania podatkowego lub być prowadzona w ramach tego postępowania podatkowego. Podobne poglądy zostały wyrażone w orzecznictwie oraz w doktrynie, gdzie wskazuje się, że dział VI Ordynacji podatkowej reguluje szczególny tryb postępowania podatkowego, który może łączyć się z postępowaniem wymiarowym, lecz nie jest to w każdym przypadku konieczne, a postępowanie to może nawet być całkowicie niezależne od postępowania wymiarowego (por.: wyroki NSA z dnia 5 kwietnia 2000 r., sygn. I SA/Ka 1721 do 1724/98 oraz C. Kosikowski, H. Dzwonkowski, A. Huchla - "Ustawa ordynacja podatkowa. Komentarz", Dom Wydawniczy ABC 2000 r., str. 664 i n.). W kontrolowanej sprawie postępowanie kontrolne zostało przeprowadzone w celu dokonania prawidłowych ustaleń faktycznych i zgodnie z zasadą prawdy obiektywnej koniecznym było przeprowadzenie m.in. fizycznego pomiaru budynków i pomieszczeń podatnika, a czynności tych dokonywano w obecności kontrolowanych, spisany został protokół kontroli, a strona skarżąca mogła zgłosić swoje zarzuty i uwagi w zakresie dokonanych pomiarów. Nie zasługuje na uwzględnienie także zarzut dotyczący nie wykonania zaleceń zawartych w decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego nr [...] z dnia 25 05 2007r. w zakresie obowiązku sprawdzenia kiedy nastąpiło zakończenie budowy lub też rozpoczęto użytkowanie przedmiotowego budynku. W ocenie Sądu organy obu instancji w uzasadnieniach decyzji wskazały dowody w postaci: decyzji o pozwoleniu na użytkowanie z dnia 1.12.2005r. znak: [...] oraz pisma Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w M. znak: [...] z dnia [...].07.2007r), z których wynika, iż decyzja o pozwoleniu na użytkowanie z dnia [...].12.2005r nie wygasła. Organy wypowiedziały się również w kwestii rozbudowy salonu meblowego. Nadto w sposób wyczerpujący wskazały jakimi przesłankami kierowały się przyjmując 1 stycznia 2006r. jako datę powstanie obowiązku podatkowego. Strona skarżąca zarówno w postępowaniu przed organem I instancji jak i organem odwoławczym była informowana o prawie do zapoznania się z aktami sprawy i wypowiedzenia się w sprawie zebranego materiału dowodowego, jej uprawnienia zostały zapewnione zarówno w postępowaniu kontrolnym jak i postępowaniu w sprawie wysokości zobowiązania podatkowego, a zatem nie doszło do naruszenia zasady pogłębiania zaufania obywateli do organów podatkowych (art. 121 Ordynacji podatkowej). W ocenie Sądu w kontrolowanym postępowaniu podatkowym organy dokonały dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego i prawidłowo zastosowały przepisy materialne, a w związku z tym zarzuty podniesione w skardze nie mogą zostać w tym zakresie uwzględnione. Organy szczegółowo uzasadniły motywy rozstrzygnięcia, w szczególności zaskarżona decyzja organu II instancji spełnia wymogi w zakresie prawidłowości sporządzenia uzasadnienia i odniesienia się w nim do zarzutów zawartych w odwołaniu Również chybiony jest zarzut w zakresie ustalenia wartości przedmiotowych nieruchomości w kontekście wartości przyłącza wodociągowego. Argumentacja strony skarżącej zmierzająca do wykazania, że przedmiotowe przyłącze nie powinno być brane pod uwagę nie może mieć wpływu na treść rozstrzygnięcia, ponieważ organy w sposób prawidłowy ustaliły wartość nieruchomości w oparciu o wiążący je art. 4 ust. 3 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych jeżeli obowiązek podatkowy w zakresie podatku od nieruchomości od budowli, o których mowa w ust. 1 pkt 3, powstał w ciągu roku podatkowego - podstawą opodatkowania jest wartość stanowiąca podstawę obliczania amortyzacji na dzień powstania obowiązku podatkowego. Zatem podnoszone przez stronę skarżącą zarzuty nie wyjaśnienia kwestii wyrażenia zgody przez podatnika na rozbudowę sieci i przyłączenia doń strony skarżącej nie mogą stanowić podstawy do kwestionowania zaskarżonej decyzji. Mając powyższe na uwadze, Sąd skargę oddalił, za podstawę przyjmując art. 151 p.p.s.a.