I SA/Kr 62/11

Dnia 26 maja 2011 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie: Przewodniczący: Sędzia WSA Ewa Michna po rozpoznaniu w dniu 26 maja 2011 roku na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi "S" Sp. z o.o. z siedzibą w K. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia 2 listopada 2010 roku Nr [...] w przedmiocie podatku od czynności cywilnoprawnych p o s t a n a w i a : odrzucić skargę. Decyzję organu drugiej instancji tj. Dyrektora Izby Skarbowej z dnia 2 listopada 2010 roku strona skarżąca otrzymała w dniu 12 listopada 2010 roku. Przedmiotowe rozstrzygnięcie zawierało również pouczenie o sposobie i terminie wniesienia skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego. Skargę (datowaną na 9 grudnia 2010r. ) na powyższą decyzję strona skarżąca nadała w polskim urzędzie pocztowym w dniu 14 grudnia 2010 roku (data stempla pocztowego). Zarządzeniem z dnia 25 lutego 2011r. Sąd postanowił m.in. wezwać pełnomocnika strony skarżącej do wykazania w terminie 14 dni od daty otrzymania wezwania daty nadania skargi, pod rygorem uznania, że została nadana w dniu 14 grudnia 2010r. Wezwanie zostało odebrane 7 marca 2011r. przez pełnomocnika strony skarżącej, który to pełnomocnik nie udzielił jakiejkolwiek odpowiedzi co do daty nadania skargi. Zgodnie natomiast z treścią art. 53 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153 poz.1270 ze zm.) – zwanej dalej ppsa – skargę wnosi się w terminie 30 dniu od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie. Dalej na podstawie art. 58 § 1 pkt. 2 oraz § 3 wskazanego aktu prawnego Sąd odrzuca skargę wniesioną po upływie terminu do jej wniesienia postanowieniem, które może zapaść na posiedzeniu niejawnym. Wobec powyższego, skoro przedmiotowa skarga została wniesiona 1 dzień po upływie ustawowego terminu (który kończył się w dniu 13 grudnia 2010 roku), zaś strona skarżąca nie złożyła wniosku o przywrócenie terminu do jej wniesienia, Sąd na zasadzie art. 53 § 1, art. 58 § 1 pkt 2 oraz § 3 ppsa winien był odrzucić skargę. W świetle wyżej przedstawionej argumentacji, na podstawie powołanych w niej przepisów Sąd orzekł jak w sentencji postanowienia.