I SA/Kr 623/24

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący SWSA Paweł Dąbek Sędziowie SWSA Wiesław Kuśnierz (spr.) SWSA Piotr Głowacki Protokolant Referent stażysta Jan Szklanowski po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 25 marca 2025 r. sprawy ze skargi P.K. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Krakowie z dnia 10 czerwca 2024 r. nr 1201-IEW-3[1].4261.8.2024.7 w przedmiocie odmowy umorzenia zaległości podatkowej w podatku dochodowym od osób fizycznych uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu I instancji. . P. K. (dalej: Wnioskodawca, Strona, Skarżący) zwrócił się do Naczelnika Urzędu Skarbowego Kraków - Nowa Huta (dalej: NUS, organ I instancji) pismem z dnia 13 listopada 2023 r., uzupełnianym pismami z dnia: 8 grudnia 2023 r., 11 grudnia 2023 r., 15 stycznia 2024 r. oraz 31 stycznia 2024 r., o umorzenie zaległości podatkowej w całości zaległości podatkowej wraz z odsetkami z tytułu sprzedaży dnia 14 listopada 2018 r. nieruchomości uzyskanej w spadku po babci. Wnioskodawca prośbę o umorzenie uzasadnił faktem, że gdy odziedziczył przedmiotową nieruchomość jako osoba niepełnoletnia, został namówiony przez pośrednika i handlarza nieruchomościami do sprzedaży ww. mieszkania. Nie konsultował tego faktu z matką, lecz w tajemnicy przed nią zawarł umowę przedwstępną sprzedaży nieruchomości. Po wniesieniu przez matkę sprawy do sądu nie musiał przenosić własności mieszkania ani płacić kary umownej. Po osiągnięciu pełnoletności - ponownie w tajemnicy przed matką i pod presją, gdyż cyt.: "handlarz nie odpuścił, znając moje problemy, przedstawił spaczoną wizję sprzedaży i lukratywny zysk, który umożliwi mi wyjście z problemów" - Wnioskodawca sprzedał przedmiotową nieruchomość dnia 14 listopada 2018 r. za kwotę 250.000,00 zł. Nie został wówczas poinformowany o mającej nastąpić od stycznia 2019 r. zmianie przepisów podatkowych, w wyniku której nie musiałby płacić podatku, gdyby wstrzymał się ze sprzedażą o półtorej miesiąca. Strona dopiero w 2022 r. dowiedziała się o konieczności uregulowania podatku z tytułu zbycia nieruchomości od pełnomocnika prowadzącego sprawę o alimenty przeciwko ojcu Strony. Wnioskodawca wskazał, że środki ze sprzedaży nieruchomości przeznaczył na generalny remont mieszkania położonego w K. [...], operację okulistyczną matki, czesne na studia oraz spłatę istniejących zobowiązań. Wspomniał również o problemach zdrowotnych swoich oraz matki, związanych z nimi wydatkach oraz o trudnościach w pogodzeniu studiów z pracą. Zdaniem Wnioskodawcy wystąpiła przesłanka do umorzenia przedmiotowej zaległości podatkowej z uwagi na ważny interes podatnika, gdyż został oszukany, wykorzystano Jego niewiedzę i młody wiek, podstępem został skłoniony do sprzedaży mieszkania po cenie zaniżonej, a zapłata ww. zaległości podatkowej mogłaby cyt.: "skierować mnie na tory skrajnego ubóstwa i zagrozić mojemu życiu". Wnioskodawca oświadczył, że mieszka z matką M. K. (brak stałego dochodu) w mieszkaniu komunalnym położonym w K. [...]. Otrzymuje alimenty miesięcznie w kwocie 2.300,00 zł oraz stypendium socjalne w kwocie 1.400,00 zł. Na wydatki związane z utrzymaniem mieszkania przeznacza: czynsz - 1.085,22 zł, energia elektryczna - około 255,00 zł, gaz - około 156,00 zł, internet - około 90,00 zł, telefon - około 180,00 zł. Na zakup żywności przeznacza miesięcznie około 780,00 zł, na zakup środków czystości - około 160,00 zł, zakup odzieży - około 140,00 zł, na edukację własną - około 1.166,00 zł, zakup leków oraz leczenie - około 170,00 zł. Dodatkowym obciążeniem Strony jest spłata pożyczki gotówkowej zaciągniętej w Banku S.A. w kwocie 25.000,00 zł, której miesięczna rata do spłaty wynosi około 696,00 zł, a termin płatności ostatniej raty przypada dnia 25 października 2026 r. Do wniosku o ulgę w spłacie Strona załączyła umowę pożyczki zawartą dnia 22 lutego 2022 r. z Bankiem S.A. na kwotę 15.050,00 zł, której miesięczna rata do spłaty wynosi 369,95 zł, a termin płatności ostatniej raty przypada dnia 12 lutego 2026 r. Ponadto dnia 10 października 2022 r. Strona zawarła umowę kredytu na studia medyczne z Bankiem S.A. na kwotę 180.000,00 zł, dla którego termin rozpoczęcia spłaty kredytu przypada 1 października 2039 r. Kredyt ten może zostać umorzony w całości po spełnieniu określonych w umowie warunków. Strona nie wskazała w oświadczeniu, czy posiada środki pieniężne w gotówce. Z oświadczenia o stanie majątkowym wynika, że nie posiada nieruchomości, majątku ruchomego, akcji, obligacji, dzieł sztuki, antyków, udziałów w spółkach, wartościowego sprzętu RTV i AGD. NUS w oparciu o przedłożone przez Stronę informacje nie znalazł przesłanek do pozytywnego załatwienia ww. wniosku o ulgę w spłacie i decyzją z dnia 5 lutego 2024 r. nr 1209-SEW.4261.149.2023.16 odmówił Wnioskodawcy umorzenia zaległości w podatku dochodowym od osób fizycznych z tytułu sprzedaży nieruchomości w 2018 r. w kwocie 48.450,00 zł wraz z odsetkami za zwłokę w kwocie 23.764,00 zł. Strona złożyła od ww. decyzji NUS odwołanie wnosząc o jej uchylenie i orzeczenie co do istoty sprawy, ewentualnie o uchylenie decyzji organu I instancji i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania temu organowi. Zaskarżonej decyzji Wnioskodawca zarzucił naruszenie następujących przepisów: art. 67a § 1 pkt. 3 i § 2 O.p. poprzez ich niezastosowanie do sytuacji podatnika i uznanie tym samym, że po stronie podatnika nie zachodzi ważny interes oraz brak było interesu publicznego uzasadniającego umorzenie zaległości podatkowej w podatku dochodowym od osób fizycznych, art. 122 w zw. z art. 187 i art. 191 O.p. poprzez wydanie decyzji negatywnej dla podatnika w oparciu o nieprawidłową ocenę sytuacji materialnej i finansowej podatnika, opartą nie na swobodnej, a całkowicie dowolnej ocenie zebranego w sprawie materiału dowodowego. Jednocześnie Strona wniosła o dopuszczenie nowych dowodów potwierdzających bardzo trudną sytuację finansową i zdrowotną Wnioskodawcy oraz Jego matki - M. K. , z którą pozostaje we wspólnym gospodarstwie domowym: zaświadczenia Zakładu Ubezpieczeń Społecznych z dnia 19 maja 2023 r., że od dnia 1 listopada 2022 r. Strona nie figuruje w ewidencji ubezpieczonych jako osoba zgłoszona do ubezpieczeń, powiadomienia M. K. o zmianie wysokości opłat z dnia 12 grudnia 2023 r. za użytkowanie lokalu położonego w K. [...] od 1 stycznia 2024 r., zaświadczenia dla potrzeb kredytu medycznego nr [...] z dnia 14 września 2022 r., zaświadczenia z dnia 11 października 2023 r. nr [...] wystawionego przez [...], potwierdzającego kontynuowanie przez Stronę nauki na 5 semestrze studiów stacjonarnych od dnia 1 października 2023 r. do 1 marca 2024 r., zaświadczenia lekarskiego wystawionego przez Poradnię Zdrowia Psychicznego o stanie zdrowia Strony z dnia 28 marca 2022 r., karty wizyty lekarskiej w Poradni Zdrowia Psychicznego z dnia 25 maja 2021 r., zaświadczenia lekarskiego o stanie zdrowia M. K. wydanego dla potrzeb Zespołu do spraw Orzekania o Niepełnosprawności z dnia 21 sierpnia 2023 r., decyzji Prezydenta Miasta Krakowa z dnia 6 lutego 2024 r. o przyznaniu M. K. zasiłku celowego: - za styczeń 2024 r. z przeznaczeniem na zakup żywności na przygotowanie jednego posiłku dziennie w kwocie 20,00 zł, za marzec 2024 r. z przeznaczeniem na zakup żywności na przygotowanie jednego posiłku dziennie w kwocie 300,00 zł, za luty 2024 r. z przeznaczeniem na zakup żywności na przygotowanie jednego posiłku dziennie w kwocie 300,00 zł, specjalnego w kwocie 70,00 zł na leki oraz zasiłku celowego specjalnego w kwocie zł na uregulowanie opłat, wyroku Sądu Rejonowego dla Krakowa - Nowej Huty w Krakowie, III Wydział Rodzinny i Nieletnich z dnia 11 kwietnia 2022 r. o zasądzeniu od ojca - E. K. na rzecz Strony alimentów w kwocie 2.300,00 zł miesięcznie, umowy kredytu na studia medyczne poręczanego przez Bank nr [...] z 10 października 2022 r., potwierdzenia przelewu bankowego z 10 września 2019 r. na kwotę 2.500,00 zł - wpisowe na studia stacjonarne rok I, kierunek lekarski, potwierdzenia transakcji z rachunku bankowego Strony z 23 lutego 2022 r.: kwoty zł za urlop, 4.711,83 zł - czesne za październik 2021 r. oraz 4.733,65 zł - czesne za wrzesień 2021 r., faktury VAT z dnia 11 lutego 2020 r. na kwotę 21.000,00 zł tytułem zapłaty za czesne, faktury VAT z dnia 14 października 2019 r. na kwotę 21.000,00zł tytułem zapłaty za czesne, potwierdzenia wykonania dnia 9 października 2019 r. przelewu przez M. K. - duplikat na kwotę 21.000,00 zł tyt. zapłaty za I rok studiów semestr zimowy kierunek lekarski P. K. , zaświadczenia z dnia 18 kwietnia 2023 r. z Urzędu Skarbowego Kraków - Nowa Huta o przychodzie nieopodatkowanym w kwocie 17.816,16 zł uzyskanym w roku podatkowym 2022 przez Stronę. Dodatkowo do pisma z dnia 24 kwietnia 2024 r., będącego odpowiedzą na możliwość wypowiedzenia się w sprawie zebranego materiału dowodowego, Strona wniosła o dopuszczenie i przeprowadzenie w toku postępowania odwoławczego prowadzonego przez Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Krakowie (dalej: DIAS, organ odwoławczy, organ II instancji) następujących dowodów: karta pracy z dnia 15 stycznia 2024 r. dotycząca wstrzymania dostaw gazu przez pracownika G. do lokalu mieszkalnego położonego w K. [...]; potwierdzenie z dnia 1 października 2019 r. zapłaty kwoty 2.500,00 zł na wpisowe za I rok studiów; faktura VAT nr [...] z dnia 11 lutego 2020 r. dotycząca zapłaty kwoty 21.000,00 zł na czesne za studia; potwierdzenie wykonania przelewu z dnia 9 października 2019 r. z konta w Banku przez M. K. na kwotę 21.000,00 zł dotyczącego zapłaty za semestr zimowy na I rok studiów Strony; decyzja Rektora ds. studenckich [...] w K. z dnia 10 listopada 2023 r. w sprawie przyznania Stronie stypendium socjalnego na okres roku akademickiego 2023/2024 w kwocie 1.400,00 zł miesięcznie; paragony potwierdzające, że pieniądze otrzymane w wyniku sprzedaży nieruchomości zostały w części wydatkowane na remont mieszkania i zakup niezbędnego wyposażenia lokalu; faktura VAT zaliczka nr [...] z dnia 3 grudnia 2018 r. oraz faktura VAT nr [...] z dnia 11 stycznia 2019 r. dot. zakupu mebli do mieszkania, które Wnioskodawca pokrył z pieniędzy uzyskanych ze sprzedaży nieruchomości; potwierdzenie z Banku S.A. z dnia 23 kwietnia 2024 r. o braku operacji na rachunku za okres od dnia 11 października 2022 r. do 22 kwietnia 2024 r. Ponadto w piśmie z dnia 24 kwietnia 2024 r. Strona wskazała, że rodzina, z której pomocy finansowej korzysta, by "przeżyć do końca miesiąca", jest niezamożna, nie ma możliwości, aby mogła udzielić Stronie pożyczki w kwocie pozwalającej uregulować zapłatę przedmiotowej zaległości podatkowej. Strona podniosła też, że wraz z matką są zmuszeni korzystać z pomocy socjalnej celem zaspokojenia elementarnych potrzeb, stąd korzystają z zasiłków celowych na zakup żywności, uregulowania opłat oraz zakup leków. Wnioskodawca sprzeciwił się także "spekulacji organu podatkowego, który swoją odmowną decyzję opiera na domniemaniu, iż młody wiek podatnika, a zwłaszcza wybrany przez niego kierunek studiów rokują w subiektywnej ocenie organu podatkowego na poprawę jego sytuacji materialno-finansowej w przyszłości". DIAS decyzją z dnia 10 czerwca 2024 r. znak: 1201-IEW-3[1].4261.8.2024.7 utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu decyzji organ II instancji po przytoczeniu treści art. 67a § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz.U. z 2023 r., poz. 2383 ze zm.; dalej: O.p.) przedstawił jego wykładnię i stwierdził, że złożone do odwołania dowody w sprawie nr 1, 2, 3, 6, 7, 9, 10, 11, 13 oraz 16 nie stanowią nowych dowodów w sprawie, gdyż były przedłożone w trakcie postępowania prowadzonego przez organ podatkowy I instancji. DIAS w postępowaniu odwoławczym prowadzonym ws. udzielenia wnioskowanej ulgi w spłacie uwzględnił przy ocenie sytuacji finansowej Wnioskodawcy przedstawione przez Niego dowody nr 4, 5, 8, 12, 14 i 17, a ustalenia w tym zakresie zostały przedstawione w treści uzasadnienia przedmiotowej decyzji (str. 7-10). Analizując dowody złożone dnia 24 kwietnia 2024 r. organ II instancji stwierdził, że dowód nr 2 jest tożsamy z dowodem nr 11, dowód nr 3 z nr 15, nr 4 z nr 16 z listy dowodów złożonych do odwołania. Organ odwoławczy podejmując zatem wszelkie kroki do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy włączył, jako dowód w prowadzonym postępowaniu przedstawione przez Stronę dokumenty: dowód nr 1, 5, 6, 7 i 8 zostały uwzględnione przez organ odwoławczy przy analizie i ocenie sytuacji finansowej Strony, a ustalenia w tym zakresie zostały przedstawione w treści uzasadnienia przedmiotowej decyzji (str. 7, 9, 11). Dalej organ odwoławczy wskazał, że z akt sprawy wynika, iż spółdzielcze własnościowe prawo do lokalu mieszkalnego położonego w K. na osiedlu [...] o łącznej powierzchni 43,47 m2 Strona nabyła w drodze spadku po zmarłej dnia 4 listopada 2017 r. babci J. S., na podstawie postanowienia Sądu Rejonowego dla Krakowa - Nowej Huty w Krakowie I Wydział Cywilny z dnia 29 marca 2018 r. sygn. Akt [...]. Zgodnie z aktem notarialnym z 14 listopada 2018 r. Rep. [...] nr [...] Strona dokonała odpłatnego zbycia spółdzielczego własnościowego prawo do lokalu mieszkalnego położonego w K. [...] za cenę 255.000,00 zł. Sprzedaż ww. nieruchomości nastąpiła przed upływem 5 lat licząc od końca roku, w którym nastąpiło jej nabycie. Pomimo obowiązku wynikającego z art. 45 ust. 1a pkt 3 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, Strona nie złożyła w ustawowym terminie zeznania podatkowego PIT-39 za 2018 r. o wysokości osiągniętego dochodu z odpłatnego zbycia przed upływem 5 lat od daty nabycia spółdzielczego własnościowego prawa do lokalu mieszkalnego. Kolejno organ odwoławczy wskazał, że organ podatkowy I instancji wezwaniem z dnia 29 listopada 2022 r. podjął czynności sprawdzające w związku z uzyskaniem przez Stronę przychodu z odpłatnego zbycia nieruchomości w 2018 r. oraz niezłożeniem zeznania podatkowego PIT-39 za 2018 r. NUS stwierdził, że uzyskany przez Stronę przychód ze zbycia nieruchomości nie został wydatkowany na własne cele mieszkaniowe, w terminie wskazanym w ustawie. Organ I instancji postanowieniem z dnia 15 czerwca 2023 r. wszczął wobec Strony postępowanie podatkowe, zakończone wydaniem dnia 14 września 2023 r. decyzji ostatecznej nr 1209-SPV-1.4102.37.2023.11 określającej wysokość zobowiązania w podatku dochodowym od osób fizycznych od dochodu z tytułu odpłatnego zbycia nieruchomości w 2018 r., w kwocie 48.450,00 zł. Od uzyskanego dochodu w kwocie 255.000,00 zł obliczony podatek stanowi kwotę 48.450,00 zł. Podatek był płatny w terminie złożenia zeznania za rok podatkowy, w którym nastąpiło odpłatne zbycie nieruchomości, tj. do dnia 30 kwietnia 2019 r. Nieuregulowany w terminie podatek stał się zaległości podatkową. Decyzja została doręczona dnia 2 października 2023 r. Od decyzji Strona się nie odwołała. Następnie organ II instancji stwierdził, że wnioskiem z dnia 13 listopada 2023 r. Strona wystąpiła do NUS o umorzenie w całości ww. zaległości w podatku dochodowym wraz z odsetkami za zwłokę. NUS opisaną wyżej decyzją z dnia 5 lutego 2024 r. odmówił Stronie umorzenia zaległości w podatku dochodowym od osób fizycznych z tytułu sprzedaży nieruchomości w 2018 r. w kwocie 48.450,00 zł wraz z odsetkami za zwłokę w kwocie 23.764,00 zł. Badając aktualną sytuację finansową Wnioskodawcy organ II instancji wskazał, że z akt sprawy wynika, iż zamieszkuje On wraz z matką M. K. w mieszkaniu komunalnym położonym w K. [...], którego matka jest głównym najemcą. M. K. nie uzyskuje żadnych dochodów i ze względu na stan zdrowia nie może pracować (do odwołania załączono zaświadczenie lekarskie o stanie zdrowia wydane dla potrzeb Zespołu do spraw Orzekania o Niepełnosprawności z dnia 21 sierpnia 2023 r.). Wnioskodawca oświadczył, że otrzymuje od ojca alimenty miesięcznie w kwocie zł oraz otrzymuje stypendium socjalne miesięcznie w kwocie 1.400,00 zł (do odwołania załączono decyzję Rektora [...] z "10.11,20236r." (pisownia oryginalna - dopisek Sądu) o przyznaniu Stronie stypendium na rok akademicki 2023/2024). Zgodnie z zaświadczeniem z dnia 10 października 2022 r. wydanym przez [...]w K. Wnioskodawca jest studentem studiów stacjonarnych magisterskich na kierunku lekarskim. Z treści zaświadczenia wydanego dnia 14 września 2022 r. dla potrzeb kredytu medycznego nr [...] wynika, że Strona odbywa studia na warunkach odpłatności. Wysokość czesnego za okres od 2021/2022 do 2026/2027 wynosi 277.000,00 zł. Następnie DIAS stwierdził, że do postępowania w sprawie ulgi w spłacie przedmiotowej zaległości podatkowej Strona przedłożyła przelew z rachunku w Banku S.A. z "10.09.20219r." na kwotę 2.500,00 zł tytułem wpisowego za studia stacjonarne rok I kierunek lekarski oraz potwierdzenie Banku z dnia 9 października 2019 r. wykonania przelewu przez M. K. kwoty 21.000,00 zł tyt. opłaty za I rok studiów semestr zimowy kierunek lekarski P. K. Ponadto zgodnie z przedłożonymi fakturami VAT wystawionymi przez [...]w K. : 11 lutego 2020 r. Strona wpłaciła przelewem czesne w kwocie 21.000,00 zł za 2020/02-10, potwierdzenie transakcji w Bank o wpłacie dnia 22 lutego 2022 r., kwoty 4.733,65 zł - czesne za 10 września 2021 r., kwoty 4.711,83 zł - czesne za 11 października 2021 r., oraz kwoty zł - urlop długoterminowy. Z przedłożonej listy transakcji w Bank za okres 31 października 2023 r. - 29 stycznia 2024 r. wynika, że na konto Strony wpływają miesięcznie: alimenty w kwocie 2.300,00 zł i stypendium socjalne w kwocie 1.400,00 zł. Strona spłaca natomiast miesięcznie: ratę kredytu nr [...] w kwocie od 697,09 zł do 693,13 zł, składkę ubezpieczenia w kwocie 70,00 zł. ZUS Inspektorat Kraków - Nowa Huta pismem z dnia 19 maja 2023 r. zaświadczył, że od dnia 1 listopada 2022 r. Strona nie figuruje w ewidencji ubezpieczonych jako osoba zgłoszona do ubezpieczeń. Zdaniem DIAS Strona nie wyjaśniła jaki rodzaj ubezpieczenia reguluje miesięcznie w kwocie 70,00 zł. Ponadto do odwołania Wnioskodawca załączył zaświadczenie lekarskie z dnia 26 marca 2022 r. o leczeniu w poradni zdrowia psychicznego oraz kartę wizyty z dnia 25 maja 2021 r. w Poradni zdrowia psychicznego w K. z rozpoznaniem zaburzeń adaptacyjnych i leczeniem z powodu depresji przez 1,5 roku. Dalej organ II instancji wskazał, że Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w uzasadnieniu wyroku sygn. akt III SA/Wa 435/09 stwierdził, że "Problemy zdrowotne [...] nie mają prawnego znaczenia w postępowaniu prowadzonym na podstawie art. 67a § 1 Ordynacji podatkowej niezależnie od przyczyn ich wystąpienia". Stan zdrowia podatnika nie stanowi wystarczającej podstawy do umorzenia zaległości podatkowych, w sytuacji, gdy zaległości i ich rozmiar nie wynikają z nagłych losowych okoliczności, lecz powstały wskutek niepłacenia przez Stronę podatku we właściwym czasie. Kolejno organ odwoławczy stwierdził na podstawie zeznań podatkowych PIT- 37, że za lata 2019-2022 r. Strona uzyskiwała dochody: za 2019 r. - 2.715,52 zł - dochód z umowy zlecenia, za 2021 r. -13.514,72 zł - przychody zwolnione ze stosunku pracy, za 2021 r. -1.110,78 zł - przychody z umów zlecenia zwolnione od podatku, za 2022 r. - 17.816,16 zł - przychód ze stosunku pracy zwolniony od podatku. W uzupełnieniu wniosku z dnia 8 grudnia 2023 r. Strona wskazała, że kwota ponoszonych miesięcznych wydatków dotyczących bieżących kosztów utrzymania mieszkania wynosi 1.493,45 zł (czynsz, energia i gaz), media - 270,00 zł, wydatki na wyżywienie - 780,00 zł, środki czystości - 160,00 zł, odzież - 140,00 zł, edukacja - zł, leki i leczenie - 170,00 zł. Dodatkowym obciążeniem Strony jest spłata pożyczki gotówkowej zaciągniętej w Banku S.A. w kwocie 25.000,00 zł, której miesięczna rata do spłaty wynosi około 696,00 zł. Dodatkowo do wniosku Strona załączyła umowę pożyczki zawartą dnia 22 lutego 2022 r. z Bankiem S.A. na kwotę 15.050,00 zł, której miesięczna rata do spłaty wynosi 369,95 zł. Ponadto dnia 10 października 2022 r. Wnioskodawca zawarł umowę kredytu na studia medyczne z Bankiem S.A. na kwotę 180.000,00 zł, dla którego termin rozpoczęcia spłaty kredytu przypada dnia 1 października 2039 r. Kredyt ten może zostać umorzony w całości po spełnieniu określonych w umowie warunków. Z powyższego zdaniem DIAS wynika, że wskazane przez Stronę miesięczne wydatki wynoszą 5.245,40 zł, a miesięczny dochód (alimenty, stypendium socjalne) wynosi netto 3.700,00 zł, zatem ponoszone miesięczne wydatki przekraczają miesięcznie dochody o kwotę 1.545,00 zł. Strona nie wyjaśniła z czego pokrywa różnicę między wydatkami, a dochodami. Uzyskiwane przez Wnioskodawcę miesięczne dochody w łącznej kwocie 3.700,00zł są przekazywane na konto bankowe. Natomiast wskazana przez Stronę kwota ponoszonych miesięcznych wydatków w łącznej kwocie 5.245,00 zł nie znajduje odzwierciedlenia w wydruku transakcji na koncie Bank za okres r.-29.01.2024 r. Organ II instancji stwierdził, że ponoszenie wydatków związanych z prowadzeniem gospodarstwa domowego nie ma cech wyjątkowości. Sytuacja Strony nie uzasadnia udzielenia przedmiotowej ulgi i potraktowania w sposób uprzywilejowany, gdyż organy podatkowe nie zostały powołane do kredytowania spłaty rat pożyczek udzielonych na cele niepodatkowe, lecz do zabezpieczenia należności publicznoprawnych, jakimi są podatki i do terminowej ich realizacji. Według załączonego wydruku transakcji na koncie w Bank za okres r.-29.01.2024 r.-22.01.2024 r. Wnioskodawca przelał na konto M. K. w Bank w K. kwotę 2.295,00 zł. Dnia 10 stycznia 2024 r. przelał na konto Zarządu Budynków Komunalnych w K. tytułem czynszu za 2023 r. dot. M. K. kwotę 510,00 zł. Dnia 13 grudnia 2023 r. przelał na konto M. K. w Bank w K. kwotę 680,95 zł. Dnia 15 listopada 2023 r. przelał na konto Zarządu Budynków Komunalnych w K. tytułem czynszu za październik 2023 r. dot. M. K. kwotę 510,00 zł. Dnia 16 listopada 2023 r. przelał na konto M. K. w Bank w K. kwotę 530,77 zł. Powyższe zdaniem organu odwoławczego potwierdza, że Strona partycypuje w opłatach za czynsz lokalu komunalnego oraz wspiera finansowo matkę, która korzysta z pomocy społecznej. Odnosząc się do podniesionej w odwołaniu kwestii korzystania Wnioskodawcy i Jego matki z pomocy socjalnej celem zaspokojenia elementarnych potrzeb, organ II instancji wskazał, że z przedłożonych dnia 31 stycznia 2024 r. dokumentów wynika, że na podstawie umowy najmu lokalu mieszkalnego położonego w K. [...] liczba osób w gospodarstwie domowym (komunalnym) wynosi 2 osoby. Prezydent Miasta Krakowa decyzją z dnia 20 września 2023 r. nr SO- na wniosek M. K. przyznał dodatek mieszkaniowy na okres 6 miesięcy od 1 sierpnia 2023 r. do 31 stycznia 2024 r. w kwocie 679,41 zł, który przekazano na konto bankowe Zarządu Budynków Komunalnych [...] nr [...] w K. [...]. M. K. dnia 16 stycznia 2024 r. wniosła podanie o udzielenie pomocy społecznej. Z przedłożonych do odwołania z dnia 29 lutego 2024 r. dokumentów wynika, że Prezydent decyzją z dnia 6 lutego 2024 r. nr F4.500.344.2024 przyznał M. K. : zasiłek celowy z przeznaczeniem za zakup żywności na przygotowanie jednego posiłku dziennie w kwocie 20,00 zł za styczeń 2024 r" za luty 2024 r. - 300,00 zł, za marzec 2024 r. - 300,00 zł za pośrednictwem karty przedpłaconej; zasiłek celowy specjalny w kwocie 70,00 zł na leki za pośrednictwem karty przedpłaconej oraz zasiłek specjalny w kwocie 200,00 zł na uregulowanie opłat zrealizowany przelewem na konto T. W uzasadnieniu ww. decyzji wskazano, że na podstawie wywiadu środowiskowego i zebranej dokumentacji dot. sytuacji materialnej i rodzinnej M. K. prowadzi jednoosobowe gospodarstwo domowe. Z powyższego organ II instancji wywiódł, że Strona nie prowadzi wspólnego gospodarstwa domowego z matką, która korzysta z pomocy społecznej. Wnioskodawca nie przedłożył również dokumentów potwierdzających korzystanie przez Niego ze wsparcia z pomocy społecznej, rachunków na zakup leków, wydatków na leczenie oraz orzeczenia stwierdzającego niezdolność M. K. do wykonywania pracy. Organ odwoławczy stwierdził, że załączona do akt sprawy dnia 24 kwietnia 2024 r. karta pracy pracownika G. z dnia 15 stycznia 2024 r. nie jest dowodem posiadania przez Stronę zaległości z tyt. opłat za gaz. Następnie DIAS wskazał, że wpływ kwoty 254.000,00 zł pochodzącej ze sprzedaży nieruchomości w 2018 r. nastąpił dnia 14 listopada 2018 r. na konto w Banku w K. nr rachunku [...]. Strona nie przedłożyła do sprawy wydruku transakcji dot. ww. rachunku bankowego Bank za okres od dnia 14 listopada 2018 r., jedynie przedłożyła zaświadczenie z dnia 23 kwietnia 2024 r. Banku S.A. za okres 11.10.2022-22.04.2024 r. o braku operacji na rachunku nr [...]. Dalej organ II instancji podkreślił, że postępowanie w sprawie ulgi w spłacie należności podatkowej jest prowadzone na wniosek podatnika, który winien wniosek uzasadnić oraz udokumentować fakty, na które się powołuje. Nie można na organy podatkowe nakładać nieograniczonego obowiązku poszukiwania faktów potwierdzających stanowisko strony, jeżeli w tym zakresie nie dostarczyła ona sama, a z ustaleń organów wynikają wnioski przeciwne do twierdzeń podatnika. Kolejno organ odwoławczy zarzucił, że w toku postępowania Wnioskodawca nie wyjaśnił na jaki cel zaciągnął 2 pożyczki na łączną kwotę 40.050,00 zł, do uzyskania których musiał wykazać się zdolnością do spłaty rat. DIAS podkreślił, że organy podatkowe prowadząc postępowanie w przedmiotowej sprawie dopuściły jako dowód wszystko, co mogło się przyczynić do jej wyjaśnienia. Podsumowując uznał, że przedstawiona przez Stronę sytuacja finansowa nie stanowi przesłanki do przyznania wnioskowanej ulgi w spłacie zaległości podatkowej. Następnie DIAS stwierdził, że okoliczności powstania przedmiotowej zaległości podatkowej nie przemawiają za przychyleniem się do wniosku w żądanym zakresie. Dla każdego podatnika jego sytuacja finansowa stwarza przekonanie o istnieniu sytuacji nadzwyczajnej, uzasadniającej przyznanie ulgi w spłacie należności podatkowej, jednakże organ podatkowy przy każdorazowej ocenie takiej sytuacji ma obowiązek kierować się obiektywnymi kryteriami. Odnosząc się do zarzutu naruszenia art. 122 w zw. z art. 187 i art. 191 O.p. DIAS zauważył, że zaskarżona decyzja NUS z dnia 5 lutego 2024 r. została podjęta w ramach uznania administracyjnego, po wnikliwym przeprowadzeniu postępowania w sprawie ulgi w spłacie należności podatkowej. Zdaniem DIAS organ I instancji dokonał prawidłowej wykładni przepisów prawa, w toku postępowania prawidłowo zgromadził materiał dowodowy w sprawie oraz dokonał jego analizy zgodnie z zasadą swobodnej oceny dowodów, jak również wyczerpująco i wszechstronnie uzasadnił swoje rozstrzygnięcie. Organ I instancji prowadząc postępowanie w przedmiotowej sprawie dopuścił jako dowód wszystko, co mogło się przyczynić do wyjaśnienia sprawy. Opierając się na zgromadzonym materiale dowodowym organ I instancji dokonał analizy sytuacji finansowej Strony w oparciu o dostępne z urzędu dokumenty zarówno pod kątem ważnego interesu podatnika, jak i ważnego interesu publicznego oraz wyjaśnił, dlaczego nie znalazł podstaw do umorzenia zaległości w podatku dochodowym ze sprzedaży nieruchomości za 2018 r. wraz z odsetkami za zwłokę. Zdaniem organu odwoławczego wniosek o ulgę w spłacie przedmiotowej zaległości podatkowej nie wskazuje żadnych nadzwyczajnych okoliczności przemawiających za przyznaniem wnioskowanej ulgi w spłacie. DIAS nie kwestionuje powołanych przez Stronę faktów, a jedynie odmiennie uznał, że ich zaistnienie nie daje podstaw do udzielenia wnioskowanej ulgi w spłacie należności podatkowej. W ocenie organu odwoławczego powołane wyżej okoliczności nie stanowią przesłanki ważnego interesu podatnika lub przesłanki ważnego interesu publicznego do umorzenia przedmiotowej zaległości podatkowej wraz z odsetkami za zwłokę. Każdy podatnik musi brać pod uwagę, że z chwilą osiągnięcia dochodu, zobowiązany będzie do zapłaty należnego podatku w terminie. Podatek dochodowy naliczany od uzyskanego dochodu ze sprzedaży nieruchomości nie jest pobierany z bieżących dochodów podatnika przeznaczonych na jego utrzymanie, lecz z dochodu jednorazowego uzyskanego z tego tytułu, a zatem jego zapłata nie zagraża egzystencji podatnika. Po sprzedaży nieruchomości Strona dysponowała środkami finansowymi pozwalającymi na uregulowanie zobowiązania wobec budżetu, które zgodnie z oświadczeniem przeznaczyła na gruntowny remont mieszkania komunalnego, którego nie jest właścicielem, a matka jest najemcą mieszkania (przedłożono do odwołania 4 paragony z 25 listopada 2018 r., 3 grudnia 2018 r., 25 stycznia 2019 r., oraz 17 października 2019 r. na zakup mebli, paneli, listwy przypodłogowej oraz profili aluminiowych na łączną kwotę 2.677,56 zł), operację okulistyczną matki (brak dowodu potwierdzającego poniesienie wydatku), wpisowe za studia, czesne za studia i urlop na łączną kwotę 54.345,48 zł oraz spłatę istniejących zobowiązań, których Strona nie wskazała. Organ odwoławczy zauważył, że środki uzyskane ze sprzedaży nieruchomości Wnioskodawca wydatkował niezgodnie z dyspozycją zawartą w art. 21 u.p.d.o.f., co doprowadziło do powstania zobowiązania podatkowego. Okoliczność ta nie może przesądzać o przyznaniu wnioskowanej ulgi w spłacie zaległości podatkowej. Dalej DIAS zawarł długi wywód w przedmiocie obowiązków podatkowych ciążących zgodnie z Konstytucją na wszystkich obywatelach i podmiotach gospodarczych, zasad równości i powszechności opodatkowania. Przywołał za wyrokiem WSA w Gdańsku z dnia 16 marca 2021 r., sygn. akt I SA/Gd 1210/20, że sposób w jaki podatnik gospodaruje swoim majątkiem, jest wynikiem jego samodzielnych decyzji. Jeżeli zatem decyduje się przeznaczyć te środki na inne cele niż uregulowanie należności podatkowych to niezasadne jest oczekiwanie przerzucenia ciężaru uiszczenia tych należności na Skarb państwa, a więc - pozostałych obywateli. Odpowiadając na zarzut, że Wnioskodawca nie został poinformowany o mającej nastąpić zmianie przepisów podatkowych od stycznia 2019 r., w wyniku której nie płaciłby podatku, DIAS zauważył, że w interesie Strony leżało przed sprzedażą nieruchomości zaznajomić się z obowiązującymi przepisami podatkowymi. Nieznajomość przepisów podatkowych nie jest przesłanką do umorzenia przedmiotowej zaległości podatkowej, gdyż to na podatniku ciąży obowiązek zapoznania się z obowiązującymi przepisami prawa i ich odpowiednie stosowanie. Kolejno organ II instancji stwierdził, że z uzasadnienia wyroku z dnia 12 maja 2021 r. sygn. akt [...] wynika, że w podpisaniu umowy przedwstępnej sprzedaży mieszkania uczestniczyła matka Wnioskodawcy - M. K. , zatem argument o wykorzystaniu niewiedzy i młodego wieku Strony przez pośrednika, który nakłonił Go do sprzedaży mieszkania w tajemnicy przed matką, nie znajduje uzasadnienia. Odpowiadając na zarzut Strony, dotyczący "spekulacji organu podatkowego, (...), iż młody wiek podatnika, a zwłaszcza wybrany przez niego kierunek studiów rokują (...) na poprawę jego sytuacji materialno-finansowej w przyszłości" DIAS podzielił stanowisko organu I instancji, że młody wiek (24 lata) oraz studiowanie na kierunku lekarskim stwarza możliwość podjęcia przez Stronę dobrze płatnej pracy w przyszłości, co spowoduje poprawę sytuacji finansowej. Za podjęciem takiego rozstrzygnięcia w niniejszej sprawie przemawia zdaniem organu odwoławczego również specyfika podatku dochodowego od przychodu uzyskanego ze sprzedaży nieruchomości, ponieważ podatnik w momencie dokonania transakcji sprzedaży dysponuje środkami pieniężnymi, winien zapoznać się z obowiązującym stanem prawnym i mając świadomość konieczności zapłaty tego podatku winien zabezpieczyć odpowiednie środki finansowe na ten cel. Przyznanie wnioskowanej ulgi w spłacie byłoby sprzeczne z interesem publicznym i naruszałoby zasadę równości opodatkowania w stosunku do tych podatników, którzy terminowo i w pełnej wysokości płacą swoje zobowiązania podatkowe nie uciekając się do pomocy ze strony organów podatkowych. W ocenie organów podatkowych okoliczności powstania przedmiotowej zaległości podatkowej nie przemawiają za przychyleniem się do wniosku o ulgę w spłacie. Przedmiotowa zaległość podatkowa powstała na skutek niezapłacenia podatku dochodowego, wynikającego z decyzji organu podatkowego I instancji z dnia 14 września 2023 r. nr 1209-SPV-1.4102.37.2023.11. W wyniku niezapłacenia podatku należnego w terminie do 30 kwietnia 2019 r. powstały odsetki za zwłokę. Końcowo organ II instancji stwierdził, że zaległość podatkowa, jak i odsetki za zwłokę nie powstały w wyniku nadzwyczajnych, szczególnych zdarzeń losowych, niezależnych od woli i działań Strony, lecz są konsekwencją podjętych przez Stronę decyzji, tj. niewydatkowania środków finansowych uzyskanych ze sprzedaży 14 listopada 2018 r. nieruchomości w kwocie 255.000.00 zł na cele mieszkaniowe. Należności względem Skarbu Państwa mają charakter priorytetowy w stosunku do zobowiązań podatnika z tytułu zaciągniętych pożyczek oraz winny być regulowane w pierwszej kolejności. Nie do zaakceptowania jest świadome przesunięcie środków należnych budżetowi z tytułu zobowiązań publicznoprawnych na inne cele. Przedstawiona przez Stronę sytuacja zdaniem organu odwoławczego nie świadczy o wystąpieniu przesłanki ważnego interesu podatnika. Według informacji NUS w wyniku skutecznie prowadzonego postępowania egzekucyjnego dnia 22 grudnia 2023 r. wyegzekwowano kwotę 1.000,00 zł, która została zaliczona na: kapitał - 525,89 zł, odsetki - 265,88 zł, koszty egzekucyjne - 208,23 zł. Organ odwoławczy zauważył, że o umorzeniu zaległości podatkowej możemy mówić dopiero w sytuacji, gdy niewystarczające jest odroczenie płatności lub rozłożenie jej na raty (wyrok WSA w Poznaniu z dnia 4 listopada 2010 r. sygn. akt I SA/Po 524/10). Dlatego umorzenie przedmiotowej zaległości podatkowej, czyli całkowita rezygnacja państwa z należnych jej wpływów w chwili obecnej byłoby przedwczesne z powodu skutecznie prowadzonej egzekucji oraz nie znajduje uzasadniania w świetle przesłanki ważnego interesu publicznego. Skarżący wniósł na powyższą decyzję DIAS z dnia 10 czerwca 2024 r. skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie. Zaskarżonej decyzji zarzucił: naruszenie prawa materialnego poprzez błędną wykładnię i brak zastosowania, pomimo wystąpienia przesłanek umorzenia postępowania art. 67a § 1 pkt 3) i § 2 O.p., a w szczególności poprzez błędne przyjęcie, iż po stronie Skarżącego brak ważnego interesu, podczas gdy z okoliczności sprawy wynika uzasadniona potrzeba zastosowania instytucji umorzenia zobowiązania podatkowego oraz przyjęcie, że dla zastosowania ulgi podatkowej w postaci umorzenia zaległości podatkowych koniecznym jest zaistnienie przesłanki interesu publicznego, podczas gdy poprawna wykładnia tegoż przepisu prowadzi do wniosku, że zaistnienie jednej z przesłanek wskazanych w treści cytowanego przepisu może skutkować możliwością skorzystania z dobrodziejstwa instytucji umorzenia zaległości podatkowych; art. 187 § 1 O.p. przez brak rozważenia i rozpatrzenia całego materiału dowodowego obejmującego obecną sytuację majątkową i zdrowotną Skarżącego; art. 67a § 1 pkt 3) w zw. z art. 121 § 1 O.p. - poprzez niezbadanie konsekwencji, jakie dla Skarżącego, ale także dla społeczeństwa przyniesie wyegzekwowanie zaległości w podatku. W oparciu o powyższe Skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji oraz zasądzenie od Skarbu Państwa na rzecz Skarżącego kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych. Skarżący obszernie uzasadnił swoje zarzuty i wnioski, przytaczając na poparcie swojego stanowiska i argumentacji szereg wyroków sądów administracyjnych, w szczególności odnośnie: wykładni pojęć "ważny interes podatnika" i "interes publiczny", uznania za podstawę decyzji niepewnej, hipotetycznej i losowej okoliczności, jaką jest ewentualna możliwość poprawy majątkowej sytuacji podatnika. W odpowiedzi na skargę DIAS wniósł o jej oddalenie podtrzymując w całości stanowisko poparte zdaniem organu aktami sprawy, z których wynika, że przyczyny powstania zaległości podatkowej nie miały charakteru losowego i nadzwyczajnego, lecz stanowiły konsekwencje podjętych przez Skarżącego decyzji. Odnosząc się do zarzutu pominięcia stanu zdrowia Skarżącego DIAS stwierdził, że organ podatkowy I instancji w uzasadnieniu decyzji wskazał, iż sama okoliczność, że od czasów gimnazjalnych Skarżący wykazywał zaburzenia depresyjne i nadal jest pod kontrolą psychiatry i psychoterapeuty, nie przemawia za przyznaniem wnioskowanej ulgi. Stan zdrowia nie zakłócił Skarżącemu funkcjonowania na polu rodzinnym jak i społecznym. Odnośnie oceny prognozy poprawy sytuacji materialnej Skarżącego DIAS przywołał wyrok NSA z dnia 19 października 2021 r. sygn. akt III FSK 4272/21, w którym sąd ten stwierdził, że organy mają prawo - przy badaniu sytuacji majątkowej podatnika - do stwierdzenia, że ma on możliwości osiągnięcia dochodu i w przyszłości może spłacić zaległości. Przyjęcie odmiennej koncepcji prowadziłoby do uprzywilejowania osób, które nie podejmują żadnego zatrudnienia, choć mają taką możliwość, w stosunku do osób, które pomimo trudnej sytuacji materialnej wywiązują się z obowiązków podatkowych. W piśmie procesowym z dnia 14 marca 2025 r. radca prawny przyznany Skarżącemu jako pełnomocnik z urzędu wniósł replikę na odpowiedź na skargę, rozbudowując argumentację zarzutów skargi, w szczególności że: ocena istnienia okoliczności uzasadniających umorzenie zaległości podatkowej powinna być dokonana według stanu z chwili rozstrzygnięcia, a zdarzenia przyszłe mają znaczenie drugorzędne (NSA w wyroku z dnia 15 lipca 2020 r., sygn. akt II FSK 1886/191); pojęcia ważnego interesu podatnika nie można ograniczać tylko i wyłącznie do sytuacji nadzwyczajnych czy też zdarzeń losowych, słowem do sytuacji ekstremalnych (np. wyrok NSA z dnia 29 sierpnia 2024 r., sygn. akt III FSK 1471/23). Zdaniem pełnomocnika DIAS nie rozważył w szczególności, czy zapłata przez Skarżącego zaległości podatkowej wraz z odsetkami nie pozbawiałaby Jego (i Jego matki) możliwości zaspokojenia podstawowych potrzeb bytowych i nie naruszałaby godności ludzkiej, co stanowiłoby naruszenie art. 30 Konstytucji. Organ II instancji nie wyjaśnił również, z jakich środków Skarżący ma zapłacić zaległość podatkową, bez dalszego pogarszania swojej bardzo trudnej sytuacji finansowej. DIAS nie dokonał w zaskarżonej decyzji analizy zdolności Strony do poniesienia ciężaru finansowego zaległości podatkowej przy jednoczesnej możliwości zaspokajania podstawowych potrzeb życiowych. DIAS nie wziął pod uwagę tego, że z dochodów (3.700 zł miesięcznie) Skarżący musi zaspokoić wszelkie podstawowe potrzeby życiowe nie tylko swoje, ale również swojej matki, która, ze względu na chorobę, nie jest zdolna do pracy. Ponadto, z orzecznictwa sądów administracyjnych wynika, że nie do zaakceptowania, także z punktu widzenia interesu społecznego, jest sytuacja, w której spłata zobowiązań zmuszałaby dłużnika do korzystania z pomocy społecznej. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje. Stosownie do art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej: P.p.s.a.), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. W ramach swej kognicji sąd bada, czy przy wydaniu zaskarżonego aktu nie doszło do naruszenia prawa materialnego i przepisów postępowania. Zgodnie z art. 134 § 1 P.p.s.a., sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Zobowiązany jest natomiast do wzięcia z urzędu pod uwagę wszelkich naruszeń prawa, w tym także tych nie podnoszonych w skardze, które są związane z materią zaskarżonych aktów administracyjnych. Orzekanie odbywa się z uwzględnieniem wówczas obowiązujących przepisów prawa. Na podstawie art. 135 P.p.s.a. Sąd podejmuje środki w celu usunięcia naruszenia prawa, w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego załatwienia sprawy. Uwzględnienie skargi następuje w przypadkach naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt. 1 lit. a P.p.s.a.), naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego (art. 145 § 1 pkt. 1 lit. b P.p.s.a.), oraz innego naruszenia przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt. 1 lit. c P.p.s.a ). W przypadkach, gdy zachodzą przyczyny określone wart. 156 Kodeksu postępowania administracyjnego lub w innych przepisach sąd stwierdza nieważność decyzji lub postanowienia (art. 145 § 1 pkt. 2 P.p.s.a.). W przypadku, o którym mowa w § 1 pkt 1 i 2, sąd stwierdzając podstawę do umorzenia postępowania administracyjnego, umarza jednocześnie to postępowanie (art. 145 § 3 P.p.s.a.). Przedmiotem sporu w rozpatrywanej sprawie jest kwestia umorzenia zaległości podatkowej w podatku dochodowym od osób fizycznych z tytułu sprzedaży w 2018 r. nieruchomości odziedziczonej po babce przez Skarżącego w wieku 17 lat (urodzony w 2000 roku). Kwota zaległości wynosi 48.450,00 zł wraz z odsetkami za zwłokę w kwocie 23.764,00 zł. Podstawą prawną rozstrzygnięć w przedmiotowej sprawie był przepis art. 67a § 1 pkt 3 O.p. Przepis ten stanowi, że organ podatkowy, na wniosek podatnika, w przypadkach uzasadnionych ważnym interesem podatnika lub interesem publicznym, może umorzyć w całości lub w części zaległości podatkowe, odsetki za zwłokę lub opłatę prolongacyjną. Skarga jest zasadna. Zarzuty podniesione w skardze nakazują uczynić przedmiotem rozstrzygnięcia kwestię istnienia przesłanek będących warunkiem sine qua non umorzenia zaległości podatkowej. Podstawą prawną umorzenia zaległości podatkowych jest art. 67a § 1 pkt 3 O.p. Zgodnie z powołanym wyżej art. 67a § 1 pkt 3 O.p. organ podatkowy może umorzyć w całości lub w części zaległości podatkowe lub odsetki w przypadkach uzasadnionych ważnym interesem podatnika lub interesem publicznym. Ustawodawca, wprowadzając powołanym powyżej przepisem ulgę w postaci możliwości umorzenia zaległości podatkowej wraz z odsetkami za zwłokę, odstąpił w ten sposób, wbrew twierdzeniom organu podatkowego, od ogólnej zasady powszechności opodatkowania. Możliwość skorzystania z tej ulgi uzależnił jednak, jak słusznie zauważył organ, od spełnienia przesłanki zaistnienia "ważnego interesu podatnika" lub "ważnego interesu publicznego", uznając je jednocześnie za równorzędne. Z uwagi na brak definicji ustawowej tych przesłanek a także na "nieostrość" pojęć, mają one przez to szeroki zakres. W literaturze wskazuje się, że "interes podatnika" to pewien stan oczekiwania, określona potrzeba zachowania posiadanych już korzyści lub wyczekiwania na pojawienie się pewnego dobra. Podobnie jest w przypadku "interesu publicznego". Należy go rozumieć jako dyrektywę postępowania, nakazującą mieć na uwadze respektowanie wartości wspólnych dla całego społeczeństwa lub danej społeczności lokalnej, takich jak: sprawiedliwość, bezpieczeństwo, zaufanie obywateli do organów władzy publicznej, sprawność działania aparatu państwowego itp. Na sprecyzowanie omawianych pojęć w sposób istotny wpływa również orzecznictwo sądowe. W szeregu orzeczeń sądy administracyjne wskazywały na okoliczności, wystąpienie których świadczy o istnieniu "ważnego interesu podatnika lub ważnego interesu publicznego". Na podstawie analizy orzecznictwa można wskazać na kilka głównych tez, precyzujących te niedookreślone pojęcia: ważny interes podatnika to sytuacja, gdy z powodu nadzwyczajnych, losowych przypadków (obiektywna utrata możliwości zarobkowania, utrata losowa majątku) podatnik nie jest w stanie uregulować zaległości podatkowych; ważny interes publiczny to np. sytuacja, gdy zapłata zaległości podatkowych spowoduje konieczność sięgania przez podatnika do środków pomocy państwa, gdyż nie będzie on w stanie zaspakajać swoich potrzeb materialnych; przesłanki umorzenia należy oceniać nie tylko w kontekście osobistej sytuacji majątkowej podatnika, lecz także z uwzględnieniem związku zachodzącego pomiędzy obniżeniem zdolności płatniczej a zajściem wypadków powodujących i uzasadniających niemożność zapłaty. Ponadto, w sprawach stosowania ulg podatkowych przedmiotem oceny organów podatkowych musi być stan faktyczny, w tym głównie sytuacja finansowa, rodzinna i życiowa podatnika istniejąca w dacie rozstrzygnięcia sprawy. Stąd też dla oceny zaistnienia przesłanek z art. 67a § 1 pkt 3 O.p. wymagane jest ustalenie sytuacji majątkowej podatnika i skutków ekonomicznych, jakie wystąpią w wyniku realizacji zobowiązania dla niego i jego rodziny. Jednocześnie organ musi mieć jednak na uwadze i to, że między innymi względy społeczne wymagają również, żeby zobowiązania podatkowe były realizowane, a podatnik pochopnie nie był z nich zwalniany. Organ podatkowy obowiązany jest więc nie tylko do ustalania, czy zachodzą przesłanki wymienione w art. 67a § 1 pkt 3 O.p., lecz także obowiązany jest do wyważenia interesu społecznego z indywidualnym interesem strony, gdyż zobowiązuje go do tego art. 2 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej w każdym przypadku, w którym w sprawie ma zastosowanie norma prawna uzależniająca załatwienie sprawy od tzw. uznania administracyjnego. Dokonując oceny zaskarżonej decyzji, zdaniem Sądu, organy obu instancji naruszyły art. 67a § 1 pkt 3, art. 187 § 1 i art. 191 O.p. Po pierwsze organy obu instancji odmawiając stwierdzenia wystąpienia przesłanki "ważnego interesu" z art. 67a § 1 pkt 3 O.p. nie uzasadniły w sposób przekonywujący, dlaczego okoliczności wskazanych przez Skarżącego nie można za takie uznać. W postępowaniu w sprawie przyznania ulgi za argument braku wystąpienia ważnego interesu publicznego nie można uznać powoływania się przez organ na powszechność opodatkowania. Jak wcześniej zostało stwierdzone, postępowanie w sprawie ulgi stanowi odstępstwo od zasady powszechności opodatkowania, bowiem w przeciwnym razie postępowanie to nie miałoby sensu. W każdym przypadku mamy bowiem do czynienia z istnieniem obowiązku zapłacenia podatku. Co do zasady przedmiotem postępowania w sprawie ulgi nie jest więc badanie okoliczności powstania obowiązku podatkowego, lecz powodów które uniemożliwiają jego zapłacenie. Jednak w okolicznościach rozpatrywanej sprawy ma to znaczenie, gdyż ustawodawca w niecałe dwa miesiące od wystąpienia czynności generującej obowiązek podatkowy odstąpił od opodatkowania tych czynności. Sąd podziela dominujące w orzecznictwie i powołane przez Skarżącego stanowisko, że przyczyny uniemożliwiające zapłacenia przez podatnika podatku podlegają ocenie na dzień wydawania decyzji, a zatem powinny odnosić się przede wszystkim do realiów istniejących w tym czasie. Odnosząc się w tym zakresie do przywołanego przez organ II instancji wyroku NSA z dnia 19 października 2021 r. sygn. akt III FSK 4272/21, Sąd w składzie orzekającym wskazuje, że podziela stanowisko, iż badanie w pewnym stopniu perspektywy finansowej podatnika wnioskującego o ulgę może być w niektórych sprawach zasadne, np. tak jak w ww. sprawie rozstrzyganej przez NSA, gdy podatniczka składała kolejne wnioski o umorzenie zaległości po wielokrotnym uwzględnieniu poprzednich. Niemniej jednak to stanowisko nie może na zasadzie analogii powodować negatywnych skutków dla Skarżącego w sprawie niniejszej, w zupełnie innych okolicznościach faktycznych. Poza tym ważny interes publiczny powinien być oceniony w aspekcie wielopłaszczyznowym, co oznacza, iż należy też uwzględnić jakie skutki pociągnie za sobą odmowa udzielenia ulgi w innych płaszczyznach życia społecznego i osobistego obywatela, który zasadnie może oczekiwać na pomoc państwa w ważnych życiowo sytuacjach. W rozpatrywanej sprawie organy stwierdziły, że nie zachodzi ani ważny interes podatnika, ani interes publiczny. Ocena ta jest zdaniem Sądu błędna z następujących, oczywistych względów. Co istotne, organ II instancji nie kwestionował trudnej sytuacji finansowej Skarżącego i większości powołanych przez niego faktów i dokumentów, uznając jednak, że ulga w postaci umorzenia zaległości podatkowej jest zbyt daleko idąca, bowiem sytuacja Skarżącego nie różni się od sytuacji innych podatników. W ocenie Sądu takie stwierdzenie jest zbyt daleko idące, bowiem sytuacja podatnika (Skarżącego) różni się od zdecydowanej większości podatników stanem zdrowia, sytuacją materialną i życiową. Należy przypomnieć w jakiej sytuacji znajduje się Skarżący. Otóż, jak stwierdził w zaskarżonej decyzji DIAS, z akt sprawy wynika, że Skarżący zamieszkuje wraz z matką M. K. w mieszkaniu komunalnym położonym w K. [...], którego matka jest głównym najemcą. M. K. nie uzyskuje żadnych dochodów i ze względu na stan zdrowia nie może pracować (do odwołania załączono zaświadczenie lekarskie o stanie zdrowia wydane dla potrzeb Zespołu do spraw Orzekania o Niepełnosprawności z dnia 21 sierpnia 2023 r.). Skarżący otrzymuje od ojca alimenty miesięcznie w kwocie 2.300,00 zł oraz stypendium socjalne miesięcznie w kwocie 1.400,00 zł (do odwołania załączono decyzję Rektora [...] o przyznaniu stypendium na rok akademicki 2023/2024), co razem stanowi całość jego regularnych dochodów. Na wydatki związane z utrzymaniem przeznacza: czynsz - 1.493,45 zł, energia elektryczna - ok. 255,00 zł, gaz - ok. 156,00 zł, media - 270,00 zł (telefon - ok. zł, internet - ok. 90,00 zł), wyżywienie - ok. 780,00 zł, zakup środków czystości - ok. 160,00 zł, zakup odzieży - ok. 140,00 zł, na edukację własną - ok. zł, zakup leków oraz leczenie - ok. 170,00 zł. Skarżący nie posiada nieruchomości, majątku ruchomego, akcji, obligacji, dzieł sztuki, antyków, udziałów w spółkach, ani wartościowego sprzętu RTV i AGD. Matka Skarżącego jest zmuszona korzystać z pomocy socjalnej celem zaspokojenia elementarnych potrzeb, stąd Skarżący z matką korzystają z zasiłków celowych na zakup żywności, uregulowania opłat oraz zakup leków. Od dnia 1 listopada 2022 r. Skarżący nie figuruje w ewidencji ubezpieczonych jako osoba zgłoszona do ubezpieczeń. Prezydent Miasta Krakowa decyzją z dnia 20 września 2023 r. na wniosek M. K. przyznał dodatek mieszkaniowy na okres 6 miesięcy od 1 sierpnia 2023 r. do 31 stycznia 2024 r. w kwocie 679,41 zł, który przekazano na konto bankowe Zarządu Budynków Komunalnych [...] nr [...] w K. [...]. Kolejnymi decyzjami, m.in. z dnia 6 lutego 2024 r., Prezydent przyznał M. K.: zasiłek celowy z przeznaczeniem za zakup żywności na przygotowanie jednego posiłku dziennie w kwocie 20,00 zł za styczeń 2024 r., za luty 2024 r. - zł, za marzec 2024 r. - 300,00 zł, za pośrednictwem karty przedpłaconej; zasiłek celowy specjalny w kwocie 70,00 zł na leki za pośrednictwem karty przedpłaconej oraz zasiłek specjalny w kwocie 200,00 zł na uregulowanie opłat zrealizowany przelewem na konto T. Zgodnie z zaświadczeniami lekarskimi z dnia 26 marca 2022 r. o leczeniu w poradni zdrowia psychicznego oraz kartą wizyty z dnia 25 maja 2021 r. w Poradni zdrowia psychicznego w K. , u Skarżącego rozpoznano zaburzenia adaptacyjne i leczono z powodu depresji przez 1,5 roku. Skarżący od czasów gimnazjalnych wykazywał zaburzenia depresyjne i nadal jest pod kontrolą psychiatry i psychoterapeuty. Zgodnie z zaświadczeniem z dnia 10 października 2022 r. wydanym przez ww. [...]Skarżący jest studentem studiów stacjonarnych magisterskich na kierunku lekarskim. Z treści zaświadczenia wydanego dnia 14 września 2022 r. dla potrzeb kredytu medycznego nr [...] wynika, że Skarżący odbywa studia na warunkach odpłatności. Wysokość czesnego za okres od 2021/2022 do 2026/2027 wynosi 277.000,00 zł. Mając powyższe na uwadze należy wskazać, że twierdzenie organu, jakoby w sprawie nie wystąpiły zarówno ważny interes podatnika jak i interes publiczny, stoi w sprzeczności z zebranym materiałem dowodowym. Ustalony stan faktyczny wskazuje na istnienie ważnego interesu publicznego. Obowiązkiem państwa jest bowiem wspieranie obywateli w trudnych sytuacjach życiowych. Trzeba zadać sobie pytanie w tym miejscu, czy w interesie państwa leży pozbawianie podstaw do egzystencji młodego człowieka, którego dotknęła poważna choroba, który pomimo to podjął studia medyczne na wydziale lekarskim i z sukcesem jej kontynuuje. Jednocześnie, nie mając środków na sfinansowanie tych studiów zaciąga kredyt z terminem rozpoczęcia spłaty od października 2039 r., czyli w życie zawodowe będzie wchodził ze znacznym obciążeniem finansowym. W ocenie Sądu, na to pytanie należy odpowiedzieć przecząco. Zatem nie ma najmniejszej wątpliwości, że ważny interes publiczny wystąpił w niniejszej sprawie. W sprawie niebagatelne znaczenie ma również geneza powstania zaległości podatkowej, to jest sprzedaż mieszkania odziedziczonego po babci, które to zdarzenie, jak już wskazano powyżej, od 1 stycznia 2019 r. jest całkowicie zwolnione z opodatkowania, co ma na celu zapewnienie ochrony interesów majątkowych członków najbliższej rodziny. Gdyby zatem Skarżący zaczekał ze sprzedażą mieszkania odziedziczonego po zmarłej babci do 1 stycznia 2019 r., czego nie zrobił, gdyż jako młody niepełnoletni człowiek nie miał rozeznania w przepisach prawa, w ogóle nie musiałaby płacić podatku. Wynika to z przepisów prawa. Nieporozumieniem jest więc zawarte w zaskarżonej decyzji stwierdzenie, że wskazując na brak środków finansowych na spłacenie zobowiązania podatkowego, Skarżący przerzuca ciężar odpowiedzialności za płacenie podatku na Skarb Państwa i tym samym wszystkich pozostałych podatników. Warto też podkreślić, że NSA w wyroku z dnia 18 lipca 2018 r., sygn. akt II FSK 1917/16 wskazał, że organ nie ma całkowitej dowolności odnośnie do rozstrzygnięcia w ramach uznania administracyjnego, czy w danym przypadku przyzna prawo do ulgi podatkowej, czy też nie. Organ bowiem podejmując decyzję o umorzeniu zaległości podatkowej w następstwie wystąpienia przesłanki "ważnego interesu podatnika" lub "interesu publicznego" jest zobowiązany do poruszania się w ramach granic uznania administracyjnego i ich nie przekraczania. Przekroczenie tych granic, zdaniem NSA, ma miejsce m in., wówczas, gdy wybór alternatywnych decyzji dokonany został z rażącym naruszeniem zasady sprawiedliwości, wskutek uwzględnienia kryteriów nieistotnych (bagatelnych) lub nieracjonalnych, czy też na podstawie fałszywych przesłanek (argumentów, które są nieprawdziwe). A z takim naruszeniem zasady sprawiedliwości mamy do czynienia w rozpatrywanej sprawie. Organ II instancji bardzo dużo czasu i energii poświęcił drobiazgowym wyliczeniom przedłożonych przez Skarżącego, w nieco chaotycznej trzeba przyznać formie, dokumentów i wniosków dowodowych. Jednocześnie organ odwoławczy nie odczytał prawidłowo jednoznacznej wymowy całokształtu zebranego materiału dowodowego w sprawie. Mianowicie, Skarżący przez ostatnie kilka lat jest w fazie życiowej próby uzyskania rzeczywistej samodzielności, po poprzednim okresie wielu życiowych, rodzinnych i zdrowotnych załamań. W tym celu Skarżący, nadal borykając się z trudną sytuacją rodzinną i finansową, co przyznał DIAS stwierdzając "nie kwestionuje powołanych przez Pana faktów", większość swoich wysiłków organizacyjnych i finansowych musi skoncentrować na przetrwaniu i kontynuacji realizowania ambitnie obranej drogi zawodowej, której pierwszym dopiero, choć niełatwym etapem, jest ukończenie studiów na kierunku lekarskim. Ta szansa jawi się jako najbardziej prawdopodobna ścieżka mogąca prowadzić w dalekiej przyszłości do uzyskania przez Skarżącego pozycji niezależności poprzez świadczenie usług potrzebnych ogółowi obywateli i przez nich cenionych, zamiast być od innych obywateli uzależnionym, czy to poprzez zasiłki socjalne, czy to przez pomoc rodziny. Tak należy rozumieć dobrze pojęty interes publiczny w niniejszej sprawie, co stanowi właśnie podręcznikowy przykład zaistnienia sytuacji nadzwyczajnej, usprawiedliwiającej odejście od zasady powszechności opodatkowania w imię większego dobra. W sprawie niniejszej wystąpił cały szereg nadzwyczajnych okoliczności przemawiających za przyznaniem wnioskowanej ulgi w spłacie, również w związku ze spełnieniem przesłanki ważnego interesu podatnika. Jak słusznie podniesiono w replice na odpowiedź na skargę, ulga podatkowa przewidziana w art. 67a § 1 pkt 3 O.p. jest nie tylko przywilejem samym w sobie, lecz stanowi też formę pomocy udzielonej podatnikowi przez państwo w tym celu, aby przez egzekucję zaległości podatkowej nie doprowadzić do skutków niepożądanych z punktu widzenia zarówno społecznego (publicznego), jak i indywidualnego (tzn. odnoszącego się do podatnika oraz jego najbliższych). Innymi słowy chodzi o to, by uniknąć sytuacji, gdy wskutek egzekwowania zaległości podatkowych państwo poniesie koszty wyższe, niż w przypadku zaniechania takiej egzekucji. Stwierdzenie organu II instancji, że podatek dochodowy naliczany od uzyskanego dochodu ze sprzedaży nieruchomości nie jest pobierany z bieżących dochodów podatnika przeznaczonych na jego utrzymanie, lecz z dochodu jednorazowego uzyskanego z tego tytułu, a zatem jego zapłata nie zagraża egzystencji podatnika, zupełnie abstrahuje od okoliczności niniejszej sprawy, gdy Skarżący środkami ze sprzedaży nieruchomości, która byłaby zwolniona od podatku niespełna dwa miesiące później, dysponował jako 18-latek ponad 6 lat temu, i dawno już ich nie posiada. Część z tych pieniędzy nota bene została wydana na "remont" mieszkania komunalnego, a zatem na chociaż niewielkie podwyższenie standardu jedynego lokalu, którym Skarżący i jego matka dysponują. Część została zainwestowana we wpisowe i czesne na płatne dzienne studia lekarskie, a część przeznaczona na leczenie i operację matki i inne wydatki zdrowotne. Trudno też powiedzieć, w jaki sposób wykazanie przez organ II instancji (skuteczne), że Skarżący partycypuje w opłatach za czynsz lokalu komunalnego, w którym mieszka oraz wspiera finansowo (i nie tylko) matkę, która korzysta z pomocy społecznej, miałoby uzasadniać odmowę przyznania ulgi. Z oczywistych względów nie mogło przynieść również skutku uznania argumentacji organu za słuszną stwierdzenie, że nie przedłożył On dokumentów potwierdzających korzystanie ze wsparcia z pomocy społecznej. Po raz kolejny należy podkreślić, że okoliczność braku korzystania z pomocy społecznej nie może być w żadnym razie traktowana jako argument, że Skarżący w obecnej sytuacji jest w stanie samodzielnie zaspokoić swoje wszystkie podstawowe potrzeby życiowe. W orzecznictwie zasadnie wskazuje się, że nie do zaakceptowania, także z punktu widzenia interesu społecznego, jest sytuacja, w której spłata zobowiązań zmuszałaby dłużnika do korzystania z pomocy społecznej (por. wyrok WSA w Poznaniu z dnia 27 maja 2014 r., sygn. akt III SA/Po 1766/13). Odnosząc się do powołanego przez organ II instancji wyroku WSA w Warszawie z 2 lutego 2010 r. sygn. akt III SA/Wa 435/09, Sąd stwierdza po pierwsze, że zacytowany przez DIAS fragment został wyrwany z kontekstu, po drugie okoliczności ww. sprawy orzekanej przez WSA w Warszawie są diametralnie różne od okoliczności sprawy niniejszej. Pełen cytat zawierający fragmenty cytowane przez organ odwoławczy brzmi: "Sąd podzielił ocenę Organów, że w sprawie nie miały miejsca żadne nieprzewidywalne, nadzwyczajne okoliczności faktyczne, które pozwalałyby przyjąć istnienie przesłanki umorzenia zaległości. Takimi okolicznościami nie jest stan bezrobocia Skarżącego i jego żony, problemy zdrowotne albo trudności mieszkaniowe. Zastrzec od razu należy, że okoliczności te nie mają prawnego znaczenia w postępowaniu prowadzonym na podstawie art. 67a § 1 Ordynacji niezależnie od przyczyn ich wystąpienia - tj. od tego, czy Skarżący mógłby pracować albo dysponować lepszymi warunkami mieszkaniowymi, czy też z przyczyn obiektywnych nie byłoby to możliwe". Na powyższe stwierdzenia, z którymi Sąd w składzie orzekającym nie zgadza się w pełni, trzeba patrzeć jednak dodatkowo przez pryzmat okoliczności tamtej sprawy, to jest: nie wskazano powodów, z jakich skarżący i jego żona nie pracują, do wniosku nie dołączono żadnej dokumentacji lekarskiej ani innych dokumentów świadczących o trudnej sytuacji materialnej i pogarszającym się stanie zdrowia fizycznego i psychicznego, zaległości wynikały z decyzji określających działalność skarżącego, jako czynności pozorne, zmierzające do obejścia przepisów prawa, kwestionując faktury wystawione przez jego kontrahentów jako podmioty nieistniejące, niezarejestrowane. Porównując powyższe z sytuacją prawną i wykazaną dokumentami sytuacją faktyczną Skarżącego w sprawie niniejszej, oczywiste już na pierwszy rzut oka są diametralne różnice świadczące na Jego korzyść w każdym aspekcie. Podsumowując, Sąd stwierdza, że podane kontroli Sądu rozstrzygnięcia budzą zasadnicze zastrzeżenia, bowiem DIAS, a wcześniej NUS, nie dokonały właściwej i rzetelnej analizy sytuacji strony z punktu widzenia ważnego interesu podatnika oraz ważnego interesu publicznego, co narusza art. 187 § 1, art. 191 oraz art. 210 § 4, a także art. 67a § 1 pkt 3 O.p. Zaskarżona decyzja została podjęta z przekroczeniem ram uznania administracyjnego, po wadliwym przeprowadzeniu postępowania w sprawie ulgi w spłacie należności podatkowej. Organy obu instancji dokonały wadliwej wykładni przepisów prawa i oceny zgromadzonego materiału dowodowego w sprawie. Przedstawiona w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji analiza dowodów jest sprzeczna z zasadą swobodnej oceny dowodów. Rozstrzygnięcie uzasadnione jest nietrafnie i nieprzekonywująco. Wydając zaskarżoną decyzję organ odwoławczy nie wykazał też w uzasadnieniu rozpatrzenia zebranego w sprawie materiału dowodowego z punktu widzenia, czy spłata zaległości podatkowej przez Skarżącego nie pozbawiałaby go możliwości zaspokojenia podstawowych potrzeb bytowych i nie naruszałaby godności ludzkiej. DIAS nie wyjaśnił, z jakich środków Skarżący miałby uregulować zaległy podatek, bez dalszego pogarszania swojej i tak bardzo trudnej sytuacji materialnej, skoro jak sam stwierdził, oficjalne dochody Skarżącego (nieuwzględniające drobnej pomocy rodziny), są niższe niż wydatki Skarżącego i Jego matki na podstawowe potrzeby. W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji zabrakło pogłębionej analizy zdolności Skarżącego do ponoszenia obciążenia z tytułu zaległości podatkowych, przy jednoczesnej możliwości zaspokajania podstawowych i elementarnych potrzeb życiowych. Zabrakło w nim także kompleksowego i przekonującego wartościowania wszystkich okoliczności związanych z sytuacją życiową i materialną strony. Wobec powyższego nie sposób było zaakceptować stanowisko organów orzekających w sprawie, jakoby sytuacja Skarżącego nie stanowiła wystarczających przesłanek zastosowania ulgi. Organ I instancji ferując taką ocenę, a organ II instancji w pełni akceptując to stanowisko, nie wzięły pod uwagę, że z niewielkiego dochodu Skarżącego i zasiłków matki Skarżący i Jego matka muszą zaspokoić wszystkie podstawowe potrzeby życiowe. Na marginesie Sąd przyznaje rację organowi odwoławczemu, że kwestia niepełnego wyjaśnienia rzeczywistej sytuacji finansowej wnioskodawcy o ulgę, obrazująca się w postaci sumy wydatków przekraczających wysokość zadeklarowanych dochodów, może co do zasady prowadzić wraz z pozostałymi okolicznościami sprawy do odmowy przyznania ulgi. Nie jest to jednak podstawa samoistna, a w realiach niniejszej sprawy zebrany materiał dowodowy umożliwił wystarczające zrekonstruowanie sytuacji majątkowej, finansowej, rodzinnej i zdrowotnej Skarżącego i Jego matki, pozwalając na jednoznaczne ustalenie zaistnienia przesłanek do udzielenia ulgi. Sąd podziela też stanowisko DIAS, że nie można na organy podatkowe nakładać nieograniczonego obowiązku poszukiwania faktów potwierdzających stanowisko strony, jeżeli w tym zakresie nie dostarczyła ona sama, a z ustaleń organów wynikają wnioski przeciwne do twierdzeń podatnika. Rzecz w tym, że w sprawie niniejszej zgromadzony materiał dowodowy był wystarczający do podjęcia prawidłowego rozstrzygnięcia, warunkowanego jednak trafną i rzetelną, słowem swobodną a nie dowolną, oceną dowodów. Organ rozpoznając ponownie sprawę zobowiązany będzie wziąć pod uwagę powyższe stanowisko Sądu odnośnie wystąpienia ważnego interesu strony i ważnego interesu publicznego i następnie jeszcze raz rozważyć możliwość zastosowania ulgi w postaci umorzenia podatku wraz z odsetkami. Mając na względzie powyższe, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i lit. c w zw. z art. 135 P.p.s.a., orzeczono jak w sentencji. O kosztach sądowych Sąd nie rozstrzygał, ponieważ Skarżący został od nich zwolniony. ----------------------- Sygn. akt I SA/Kr 623/24 #