I SA/Kr 624/22

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia: WSA Waldemar Michaldo Sędziowie: WSA Wiesław Kuśnierz (spr.) WSA Jarosław Wiśniewski po rozpoznaniu w dniu 27 października 2022 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi I.K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Krakowie z dnia 17 marca 2022 r. znak SKO.Pod/4140/1258/2021 w przedmiocie umorzenia postępowania w sprawie podatku rolnego za 2021 r. skargę oddala. Wójt Gminy Wielka Wieś (dalej: Wójt, organ I instancji) decyzją z dnia 27 października 2021 r. nr PiO.3121.N5/823.4.1.2021 umorzył postępowanie w sprawie określenia I.K. (dalej: Strona, Skarżąca) wysokości zobowiązania podatkowego w podatku rolnym za rok 2021 r. W uzasadnieniu decyzji organ I instancji wskazał, że z materiału dowodowego wynika, iż działka nr [...], położona w G., o powierzchni 0,27 ha RII- grunty orne [...], jest własnością Skarbu Państwa. Wynika to z zawiadomienia Starostwa Powiatowego w Krakowie otrzymanego w dniu 21 września 2021 r., w którym zwarto informację, że w ewidencji gruntów i budynków w odniesieniu do ww. działki wykreślono własność I.K. i Z.S. i wpisano własność Skarbu Państwa. Zatem w stanie faktycznym sprawy wystąpiła bezprzedmiotowość postępowania z uwagi na brak przedmiotu opodatkowania w stosunku do Strony. Wobec powyższego konieczne było umorzenie postępowania w sprawie określenia Stronie wysokości zobowiązania podatkowego w podatku rolnym za rok 2021 r. Od decyzji tej Strona złożyła odwołanie, w którym zakwestionowała zaskarżoną decyzję w całości. Strona w uzasadnieniu stanęła na stanowisku, że Wójt powinien określić dla Niej wysokość zobowiązania podatkowego w podatku rolnym za rok 2021 r. działki nr [...] , położonej w G., o powierzchni 0,27 ha RII- grunty orne, gdyż zdaniem Strony przy rozpatrywaniu sprawy nie uwzględniono szeregu dokumentów, m.in.: wypisu z rejestru gruntów - wykazu zmian nr 187/2009 z dnia 14 października 2009 r., GKiK.I.7438/120615.20005-197/2009, a także pisma-wezwania z dnia 2 listopada 2009 r., znak: FP.3113/506/2009, oraz zaświadczenia z dnia 7 stycznia 2015 r., znak: GKiK.6620.2.15.17.1089.2014.MK, a także wypisu z rejestru gruntów oraz szeregu innych szczegółowo wymienionych. Strona opisała szczegółowo okoliczności nabycia działki rolnej nr [...] położonej w G. oraz pracę na roli rodziców Strony i innych członków rodziny, a także szczegóły spadkobrania i płacenia podatku gruntowego od 1946 r. do 2021 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Krakowie (dalej: SKO) z dnia decyzją z dnia 17 marca 2022 r. nr SKO.Pod/4140/125 8/2021 utrzymało ww. decyzję Wójta w mocy. W uzasadnieniu decyzji SKO wskazało, że z materiału dowodowego wynika, iż przedmiotowa działka rolna w latach 1946-2021 pozostawała w rodzinie Strony, Jej wstępnych, i własność tej nieruchomości przeszła na matkę Strony W.S. na podstawie aktu własności ziemi z dnia 23 marca 1976 r. nr Pgr.481/78 wydanym przez Naczelnika Gminy Wielka Wieś. Jednakże na mocy decyzji Wojewody Krakowskiego z dnia 22 maja 1991 r., nr GG.IV-6013/2/108/91/ZZ akt własności ziemi został uznany za nieważny w oparciu o art. 156 § 1 pkt. 2 Kodeksu postępowania administracyjnego, z uwagi na to, że działka nr [...] (pgr 1 kat. 481/78), położona w G., o powierzchni 0,27 ha RII- grunty orne [...], jest własnością Skarbu Państwa a nie osoby fizycznej. Strona po śmierci swoich rodziców nabyła własność ww. działki i taki stan rzeczy był uwidoczniony w księdze wieczystej nieruchomości oraz w ewidencji gruntów. Dowodzi tego m.in. postanowienie Sądu Rejonowego dla Krakowa-Krowodrzy w Krakowie, Wydział I cywilny z dnia 21 lipca 1993 r., sygn. akt [...] i postanowienie Sądu Rejonowego dla Krakowa-Krowodrzy w Krakowie, Wydział I Cywilny z dnia 22 grudnia 1997 r., sygn. akt [...]. Przedstawiono też dowody uiszczania podatku gruntowego od przedmiotowej nieruchomości przez Strony i Jej rodziców. W dniu 21 września 2021 r. do organu podatkowego wpłynęło ze Starostwa Powiatowego w Krakowie, Wydział Geodezji, Kartografii i Katastru zawiadomienie o znaku sprawy: GKiK.I.6620.5.120615_2.0005.279.2021, które uruchomiło przedmiotowe postępowanie podatkowe. Z treści tego zaświadczenia wynika, że w ewidencji gruntów i budynków wprowadzone zostały następujące zmiany: wykreślono po 1/2 własności I.K. (S., W.) i S.Z. (S., W.); wykreślono działkę nr [...], położoną w G., o powierzchni 0,27 ha, RII- grunty orne [...], natomiast dopisano: 1/1 własność Skarb Państwa, 1/1 gospodarowanie zasobem nieruchomości Starosta Krakowski, dopisano działkę [...], o powierzchni 0,27 ha RII- grunty orne, [...]. Zatem działka nr [...], położona w G., jest własnością Skarbu Państwa. Strona, jako osoba nie mająca tytułu prawnego do działki rolnej nr [...] nie może być podatniczką w podatku rolnym za rok 2021 r. Skoro postępowanie podatkowe w sprawie określenia Stronie wysokości zobowiązania podatkowego w podatku rolnym za rok 2021 r. zostało wszczęte, to musiało zostać formalnie zakończone w formie decyzji o umorzeniu tego postępowania w oparciu o art. 208 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t.j. Dz.U z 2021 r., poz. 1540, ze zm.; dalej: O.p.). Na powyższą decyzję Skarżąca złożyła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie, w której wniosła o uchylenie decyzji SKO oraz decyzji Wójta, ewentualnie o stwierdzenie nieważności wydanych decyzji w całości, jako wydanych z naruszeniem przepisów prawa. W uzasadnieniu skargi Skarżąca podniosła, że "w sprawie zostały naruszone podstawowe prawa zagwarantowane każdemu obywatelowi Konstytucją i przepisami Kodeksu Cywilnego tj. prawo do własności i ochrony tego prawa. W ocenie skarżącej jest ona współwłaścicielem działki nr [...] objętej księgą wieczystą nr [...] (kontynuacja LWH [...] ) pomimo, że aktualnie jako właściciel dla ww. działki wpisany jest Skarb Państwa". Dalej Skarżąca stwierdziła w oparciu o różne dokumenty, że działka nr [...] pozostawała własnością Jej rodziny. Odnośnie decyzji o stwierdzeniu nieważności aktu własności ziemi nr 215/159/1976 wskazała, że został on "unieważniony przez Wojewodę Krakowskiego z nieznanych skarżącej powodów. Odebrano skarżącej prawo własności bez jakiejkolwiek podstawy prawnej. Pomimo, że od 1991 r. do 2021 r. wedle organu skarżąca nie była już właścicielem, organy administracji nadal traktowały ją jako właścicielkę i pobierały daniny publiczne, ponieważ prawo własności wynikało z licznych dokumentów poświadczających własność działki nr [...] przez jej poprzedników prawnych. Urząd Gminy wielka Wieś kierował do skarżącej pisma dotyczące wykaszania traw i niszczenia chwastów na ww. działce". SKO w odpowiedzi na skargę podtrzymało dotychczasowe stanowisko i wniosło o oddalenie skargi. Skarżącą w piśmie procesowym z dnia 11 lipca 2022 r. wskazała, że "po przejrzeniu akt sprawy w dniu 7 lipca 2022 r. w aktach sprawy brakuje wielu istotnych dokumentów przedkładanych przez skarżącą w postępowaniu przed organem I i II instancji. Wnoszę o zwrócenie się do organu o przedłożenie brakujących dokumentów. Skarżąca do akt sprawy dołączyła 23 dokumenty np. zaświadczenie z dnia 7 stycznia 2015 r., kopię decyzji Wójta Gminy Wielka Wieś z dnia 27 października 2021 r." Wniosła również o zwrócenie się do Urzędu Wojewódzkiego w Krakowie z zapytaniem, dlaczego akt własności ziemi został unieważniony. W kolejnym piśmie procesowym z dnia 14 lipca 2022 r. Skarżąca wniosła o dołączenie do akt sprawy różnych dokumentów mających jej zdaniem potwierdzać przedstawioną argumentację. Sekretariat WSA w wykonaniu zarządzenia sędziego z dnia 28 lipca 2022 r. przesłał do SKO kserokopię pism Skarżącej z dnia 11 i 14 Iipca 2022 r. i wezwał pełnomocnika SKO do ustosunkowania się do podniesionych w powyższych pismach zarzutów, a w szczególności do zarzutu nieprzekazania Sądowi pełnych akt administracyjnych sprawy. Pełnomocnik SKO w odpowiedzi na wezwanie Sądu pismem z dnia 7 września 2022 r. stwierdził, że "zarzut jakoby tut. Kolegium nie przekazało Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Krakowie pełnych akt administracyjnych sprawy jest bezpodstawny i chybiony. Akta te były skompletowane na dzień pisania decyzji (17 marca 2022 r.) i odpowiedzi na skargę (19 maja 2022 r.) i w całości przekazane Sądowi". Jednocześnie podtrzymał stanowisko przedstawione w odpowiedzi na skargę. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje. Stosownie do art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2022 r., poz. 329 ze zm.; dalej: P.p.s.a.), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. W ramach swej kognicji sąd bada, czy przy wydaniu zaskarżonego aktu nie doszło do naruszenia prawa materialnego i przepisów postępowania. Zgodnie z art. 134 § 1 P.p.s.a., sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Zobowiązany jest natomiast do wzięcia z urzędu pod uwagę wszelkich naruszeń prawa, w tym także tych nie podnoszonych w skardze, które są związane z materią zaskarżonych aktów administracyjnych. Orzekanie odbywa się z uwzględnieniem wówczas obowiązujących przepisów prawa. Na podstawie art. 135 P.p.s.a. Sąd podejmuje środki w celu usunięcia naruszenia prawa, w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego załatwienia sprawy. Uwzględnienie skargi następuje w przypadkach naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt. 1 lit. a P.p.s.a.), naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego (art. 145 § 1 pkt. 1 lit. b P.p.s.a.), oraz innego naruszenia przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt. 1 lit. c P.p.s.a.). W przypadkach, gdy zachodzą przyczyny określone w art. 156 Kodeksu postępowania administracyjnego lub w innych przepisach sąd stwierdza nieważność decyzji lub postanowienia (art. 145 § 1 pkt. 2 P.p.s.a.). W przypadku braku wskazanych uchybień, jak również braku przyczyn uzasadniających stwierdzenie nieważności aktu bądź stwierdzenia wydania go z naruszeniem prawa (art. 145 § 1 pkt 2 i pkt 3 P.p.s.a.), skarga podlega oddaleniu, na podstawie art. 151 P.p.s.a. Sprawa niniejsza została rozpoznana na posiedzeniu niejawnym w składzie trzech sędziów na podstawie art. 15zzs4 ust. 3 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (t.j. Dz.U. z 2021 r. poz. 2095 ze zm.; dalej: ustawa o COVID-19). Zgodnie z brzmieniem tego przepisu obowiązującym od dnia 2 lipca 2021 r. przewodniczący może zarządzić przeprowadzenie posiedzenia niejawnego, jeżeli uznał rozpoznanie sprawy za konieczne, a nie można przeprowadzić jej na odległość z jednoczesnym bezpośrednim przekazem obrazu i dźwięku. Strony postępowania nie odpowiedziały na informację Sądu o możliwości rozpoznania sprawy na rozprawie zdalnej. Wobec powyższego Przewodniczący I Wydziału zarządzeniem z dnia 6 października 2022 r. wyznaczył w rozpatrywanej sprawie posiedzenie niejawne Sądu w składzie trzech sędziów. Rozpoznanie sprawy na posiedzeniu niejawnym wynikało z okoliczności, iż przeprowadzenie rozprawy mogłoby stanowić nadmierne zagrożenie dla zdrowia osób w niej uczestniczących, a jednocześnie nie ma technicznych możliwości jej przeprowadzenia na odległość z bezpośrednim przekazem obrazu i dźwięku. Zdaniem Sądu, skierowanie niniejszej sprawy do rozpoznania na posiedzeniu niejawnym umożliwiło rozstrzygnięcie sprawy bez szkody dla jej wyjaśnienia, przeciwdziałając jednocześnie stanowi przewlekłości postępowania. Przy tym wyjaśnić należy, że rozpoznanie sprawy na posiedzeniu niejawnym nie prowadzi do pominięcia argumentacji stron, bowiem podnoszone przez nie argumenty, są wnikliwie rozważane przez Sąd w oparciu o akta sprawy oraz złożoną skargę i inne pisma procesowe. Z tych względów, Sąd rozpoznał na podstawie cytowanego powyżej art. 15zzs4 ust. 3 ustawy o COVID-19 sprawę na posiedzeniu niejawnym w składzie trzech sędziów. Sąd orzekający w niniejszej sprawie, dokonując kontroli legalności zaskarżonej decyzji, jak i poprzedzającą ją decyzji, w oparciu o wyżej wskazane reguły, uznał, że nie naruszają one prawa w sposób powodujący konieczność ich wyeliminowania z obrotu prawnego, a zatem skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Sądowej kontroli została poddana decyzja SKO utrzymująca w mocy decyzję Wójta w sprawie umorzenia postępowania w sprawie określenia Skarżącej wysokości zobowiązania w podatku rolnym na rok 2021 r. Na wstępie należy też wskazać, że stan faktyczny ustalony przez organy obu instancji znajduje potwierdzenie w zebranym materiale dowodowym. Ustalenia te Sąd w całości podziela, uznając je za niewadliwe. Organy orzekające na podstawie dowodów zalegających w aktach sprawy, w ocenie Sądu zasadnie przyjęły, że Skarżąca wbrew temu co utrzymuje, nie jest współwłaścicielką spornej działki. Wynika to wprost z zapisów zarówno zawartych w księdze wieczystej nr [...] (karty nr 3-4 akt administracyjnych) jak i zawiadomienia o zmianie dokonanej w ewidencji gruntów i budynków (karta nr 7 akt administracyjnych). Z obydwóch tych dowodów jednoznacznie wynika, że na dzień wydania decyzji Wójta tj. na dzień 27 października 2021 r., właścicielem działki nr [...] , położonej w G., o powierzchni 0,27 ha RII- grunty orne był Skarb Państwa. Na marginesie Sąd wskazuje, że Sądowi znana jest z urzędu okoliczność iż obecnie właścicielem tej nieruchomości jest Gmina Wielka Wieś co wynika z zapisów założonej dla tej nieruchomości księgi wieczystej nr [...] . (https://przegladarka-ekw.ms.gov.pl/eukw_prz/KsiegiWieczyste). Zgodnie z art. 21 ust. 1 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne (t.j. Dz.U. z 2021 r., poz. 1990 ze zm.; dalej: P.g.k.), podstawę planowania gospodarczego, planowania przestrzennego, wymiaru podatków i świadczeń, oznaczania nieruchomości w księgach wieczystych, statystyki publicznej, gospodarki nieruchomościami oraz ewidencji gospodarstw rolnych stanowią dane zawarte w ewidencji gruntów i budynków. Wymaga podkreślenia, że ewidencja gruntów i budynków, stosownie do art. 2 pkt 8 i art. 20 ust. 1 P.g.k., stanowi jednolity dla kraju, systematycznie aktualizowany zbiór informacji o gruntach, budynkach i lokalach. Ewidencja gruntów obejmuje dane liczbowe i opisowe dotyczące gruntów i budynków, a także dane dotyczące właścicieli, użytkowników wieczystych i innych osób władających nieruchomościami. Wpisów oraz zmian podmiotowych i przedmiotowych dokonuje się w ewidencji na podstawie prawomocnych orzeczeń sądowych, aktów notarialnych, ostatecznych decyzji administracyjnych, dokumentacji architektoniczno-budowlanej, opracowań geodezyjno-kartograficznych przyjętych do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego. Dane ewidencyjne mają charakter informacyjno-techniczny i odnoszą się do konkretnej działki ewidencyjnej. Ewidencja rejestruje jedynie stany prawne na podstawie określonych dokumentów urzędowych, a zatem stany ustalane w innym trybie lub przez inne organy orzekające. Ewidencja gruntów i budynków jest wyłącznie odzwierciedleniem aktualnego stanu prawnego dotyczącego danej nieruchomości i ma charakter deklaratoryjny, a nie konstytutywny, co oznacza, że nie kształtuje nowego stanu prawnego nieruchomości, a jedynie potwierdza stan prawny nieruchomości zaistniały wcześniej. Podkreślić należy, że użyte w art. 21 ust. 1 P.g.k. wyrażenie "wymiar podatku" należy interpretować w ten sposób, że przy ustalaniu zobowiązania podatkowego w podatku rolnym winny zostać uwzględnione elementy przedmiotowe i podmiotowe zawarte w ewidencji gruntów i budynków. Informacje dotyczące rodzaju gruntów mają dla organu podatkowego charakter wiążący. Od tej reguły nie zostały przewidziane wyjątki, a zatem organy ustalające wysokość zobowiązań podatkowych, co do zasady, nie są uprawnione do przyjęcia innej podstawy wymiaru podatku niż dane wskazane w ewidencji gruntów. Pogląd ten znajduje oparcie w bogatym orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego (wyroki z dnia: 13 stycznia 2015 r. sygn. akt: II FSK 3227/12; 5 listopada 2009 r. sygn. akt: II FSK 836/08; 2 kwietnia 2009 r. sygn. akt: II FSK 1949/07; 12 marca 2009 r. sygn. akt: FSK 49/08; 15 kwietnia 2008 r. sygn. akt: II FSK 372/07; wszystkie powołane w uzasadnieniu orzeczenia sądów administracyjnych są opublikowane w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych – http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Zawarte w tej ewidencji dane można podzielić na dwie kategorie (tak wyrok NSA z dnia 15 lipca 2014 r., sygn. akt II FSK 2565/12; por. również wyrok NSA z 28 września 2018 r., sygn. akt II FSK 2702/16 i cytowane tam piśmiennictwo). Pierwszą z nich tworzą dane bezwzględnie wiążące organ podatkowy (ich zmiana może mieć miejsce tylko w stosownym trybie administracyjnym, a organy podatkowe nie mają możliwości ich samodzielnego korygowania). Do kategorii tej zaliczyć można dane ewidencyjne dotyczące przeznaczenia, funkcji, obszaru i granic działek gruntu, a także rodzaju zabudowy i powierzchni użytkowej położonych na tych gruntach budynków. Drugą kategorię stanowią dane o względnej mocy wiążącej, tj. takie, których zgodność z rzeczywistym stanem prawnym lub faktycznym może być w pewnych - niejako wyjątkowych - sytuacjach przy wymiarze podatku weryfikowana, przy zastosowaniu dopuszczalnych instrumentów proceduralnych. Może to mieć miejsce m.in. w sytuacji, gdy dane zawarte w ewidencji gruntów i budynków pozostają w sprzeczności z danymi zamieszczonymi w innych rejestrach publicznych, których pierwszeństwo (przed danymi ewidencyjnymi) wynika z regulujących ich prowadzenie bezwzględnie obowiązujących przepisów (np. zawartymi w ustawie o księgach wieczystych i hipotece) lub też w przypadku, gdy posłużenie się wyłącznie danymi ewidencyjnymi musiałoby się wiązać z pominięciem przepisów zawartych w ustawie podatkowej, mających wpływ na wymiar podatku. W takiej sytuacji organ podatkowy zobligowany jest do pominięcia informacji zawartych w ewidencji gruntów i budynków, sprzecznych z prawnie wiążącymi danymi innego rejestru publicznego lub tych danych ewidencyjnych, które wykluczają zastosowanie regulacji zawartych w ustawie podatkowej, mających znaczenie dla wymiaru podatku (zob. uchwała składu siedmiu sędziów NSA z 18 listopada 2013 r., sygn. akt II FPS 2/13; wyrok NSA z 1sierpnia 2014 r., sygn. akt II FSK 1930/12). W rozpoznawanej sprawie zarówno dane wynikające z księgi wieczystej prowadzonej dla tej nieruchomości, jak i z ewidencji gruntów i budynków, są zbieżne, zatem organy słusznie oparły swoje rozstrzygnięcie o te dowody.(podkreślenie Sądu). W takiej sytuacji wskazywane przez Skarżącą okoliczności związane z dziedziczeniem, czy też żądanie weryfikacji decyzji Wojewody Krakowskiego z dnia 22 maja 1991 r., nr GG.IV-6013/2/108/91/ZZ, nie mogły odnieść oczekiwanego przez Skarżącą skutku. Nie ma również znaczenia okoliczność, że w latach poprzedzających 2021 r. Skarżąca opłacała podatek rolny od tej nieruchomości. Wynikało to z faktu, że w latach wcześniejszych Skarżąca figurowała w ewidencji gruntów i budynków jako współwłaściciel nieruchomości (na marginesie Sąd wskazuje, że poza zakresem rozpatrywanej sprawy pozostaje zasadność uznania Skarżącej za podatnika podatku rolnego od działki nr [...] w latach wcześniejszych). W sytuacji gdy Wójt w dniu 21 września 2021 r. powziął informację o zmianie zapisów w ewidencji gruntów i budynków i jednocześnie pozyskał dowód z odpisu księgi wieczystej, z których to dowodów, jak już Sąd wskazywał, jednoznacznie wynikało, że Skarżąca nie jest współwłaścicielem przedmiotowej nieruchomości zasadnie uznał, że nie jest podatnikiem podatku rolnego od tej nieruchomości. Innymi słowy na Skarżącej nie ciążył obowiązek podatkowy z tytułu podatku rolnego od działki nr [...] , gdyż w myśl m.in. art. 3 ust. 1 ustawy z dnia 15 listopada 1984 r. o podatku rolnym (obecnie Dz.U. z 2020 r., poz. 333) m.in. podatnikami podatku rolnego są osoby fizyczne, osoby prawne, jednostki organizacyjne, w tym spółki, nieposiadające osobowości prawnej, będące właścicielami gruntów. Sąd jeszcze raz podkreśla, że organy podatkowe przy wymiarze podatku nie są właściwe do samodzielnego prowadzenia postępowania w zakresie ustalania stanu prawnego nieruchomości, ponieważ sprawy takie należą do właściwości sądów powszechnych. Organy w tym zakresie opierają przed wszystkim na zapisach wynikających z ksiąg wieczystych, które nota bene prowadzi się w celu ustalenia stanu prawnego nieruchomości, jak i zapisach z ewidencji gruntów i budynków. (podkreślenie Sądu). Podsumowując Sąd wskazuje, że organy orzekające w sprawie zasadnie zastosowały przepis art. 208 § 1 O.p., zgodnie z którym gdy postępowanie z jakiejkolwiek przyczyny stało się bezprzedmiotowe, w szczególności w razie przedawnienia zobowiązania podatkowego, organ podatkowy wydaje decyzję o umorzeniu postępowania. W rozpatrywanej sprawie przyczyna bezprzedmiotowości postępowania ma charakter podmiotowy, gdyż Skarżąca nie była w 2021 r. podatnikiem podatku rolnego od działki nr [...] położonej G.. Mając powyższe na uwadze Sąd na podstawie art. 151 P.p.s.a. skargę oddalił.