I SA/Kr 635/10

Sygn. akt I SA/Kr 635/10 | | W Y R O K W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 9 czerwca 2010r., Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, w składzie następującym:, Przewodniczący Sędzia: WSA Maja Chodacka, Sędziowie: WSA Grażyna Firek, WSA Jarosław Wiśniewski (spr.), Protokolant: Iwona Sadowska - Białka, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 9 czerwca 2010r., sprawy ze skargi S. C. i R. C., na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej, z dnia 22 lutego 2010r.(sprostowano rok w dacie wydania zaskarżonego Nr [...], postanowienia), w przedmiocie umorzenia jako bezprzedmiotowego postępowania w sprawie wstrzymania postępowania egzekucyjnego, - s k a r g ę o d d a l a - Postanowieniem z dnia 22 lutego 2010 r., nr [...], Dyrektor Izby Skarbowej utrzymał w mocy postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego z dnia 28 grudnia 2009 r., którym umorzono jako bezprzedmiotowe postępowanie w sprawie wstrzymania postępowania egzekucyjnego prowadzonego wobec S. i R. C. Postanowienia te zostały wydane w następującym stanie faktycznym: Naczelnik Urzędu Skarbowego, jako organ egzekucyjny prowadzi postępowanie egzekucyjne na podstawie tytułów wykonawczych obejmujących należność z tytułu podatku dochodowego osób fizycznych za lata 1999 – 2001. W dniu 4 grudnia 2009 r. zobowiązani wnieśli zarzuty w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej oraz zwrócili się do organu egzekucyjnego o wstrzymanie postępowania egzekucyjnego na podstawie art. 35§1 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (tekst jednolity Dz.U. z 2005 r. Nr 229, poz. 1954 ze zm.), dalej zwanej "u.p.e.a.". Postanowieniem z dnia 22 grudnia 2009 r. Naczelnik Urzędu Skarbowego uznał zarzuty za nieuzasadnione, natomiast postanowieniem z dnia 28 grudnia 2009 r., nr [...], umorzył jako bezprzedmiotowe postępowanie w sprawie wstrzymania postępowania egzekucyjnego. W uzasadnieniu organ egzekucyjny podał, że zgodnie z w/w artykułem wniesienie przez zobowiązanego zarzutu w sprawie prowadzenia postępowania egzekucyjnego nie wstrzymuje tego postępowania. Organ egzekucyjny może jednak w uzasadnionych przypadkach wstrzymać postępowanie egzekucyjne lub niektóre czynności egzekucyjne do czasu rozpatrzenia zarzutu. W związku z tym wydanie merytorycznego rozstrzygnięcia w sprawie wstrzymania postępowania egzekucyjnego w świetle postanowienia o uznaniu zarzutów za nieuzasadnione stało się bezprzedmiotowe. Konsekwencją powyższego było umorzenie postępowania w tym zakresie. Zobowiązani wnieśli zażalenie na postanowienie z dnia 28 grudnia 2009 r. zarzucając naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 105 k.p.a. w zw. z art. 18, art. 35§1 oraz art. 34§5 u.p.e.a., poprzez umorzenie postępowania w sprawie wstrzymania postępowania egzekucyjnego jako bezprzedmiotowego, podczas gdy umorzenie takie jest przedwczesne, z powodu nierozpatrzenia zarzutów w sprawie prowadzenia postępowania egzekucyjnego oraz niedoręczenia stronie postanowienia w przedmiocie rozpatrzenia w/w zarzutów. W związku z tym wnieśli o zmianę ewentualnie uchylenie powyższego postanowienia i wstrzymanie postępowania egzekucyjnego do czasu ostatecznego rozpatrzenia zarzutów w sprawie prowadzenia postępowania egzekucyjnego. Zdaniem zobowiązanych o "rozpatrzeniu" zarzutów w sprawie prowadzenia postępowania egzekucyjnego będzie można mówić dopiero po rozpoznaniu zażalenia na postanowienie w sprawie zgłoszonych zarzutów. Skoro jednak postanowienie z dnia 22 grudnia 2009 r. nie zostało doręczone stronie, to nie mogła ona wnieść na to postanowienie zażalenia, a zatem nie mogło dojść do "merytorycznego rozstrzygnięcia w sprawie wstrzymania postępowania egzekucyjnego", gdyż za takie rozstrzygnięcie uznać należy dopiero wydanie postanowienia organu zażaleniowego w tej sprawie. Strona podniosła także, że wstrzymanie postępowania egzekucyjnego prowadzonego wobec strony jest uzasadnione, gdyż zobowiązania podatkowe, których dotyczą tytuły wykonawcze wygasły już na skutek upływu terminu przedawnienia, wobec czego nie mogą być skutecznie dochodzone w postępowaniu egzekucyjnym. Postępowanie egzekucyjne powinno zostać zatem umorzone. Po rozpatrzeniu zażalenia, Dyrektor Izby Skarbowej, postanowieniem z dnia 22 lutego 2009 r., nr [...], utrzymał w mocy postanowienie organu egzekucyjnego. Organ II instancji wskazał, że na dzień wydania postanowienia z dnia 28 grudnia 2009 r. zarzuty w sprawie prowadzenia postępowania egzekucyjnego zostały rozpatrzone. Wobec zatem braku przedmiotu sporu, nie można było wydać rozstrzygnięcia załatwiającego sprawę przez rozstrzygnięcie jej co do istoty. Organ podkreślił także, że postanowienie uznające podniesione przez stronę zarzuty za niezasadne zostało utrzymane w mocy przez organ II instancji. W skardze na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowe, zobowiązani wnieśli o jego uchylenie, zarzucając tak jak w zażaleniu naruszenie art. 105 k.p.a. w zw. z art. 18 u.p.e.a. (strona błędnie wskazała "k.p.a.") oraz w zw. z art. 35§1 i art. 34§5 u.p.e.a., a także dodatkowo naruszenie art. 7 k.p.a. poprzez nieuwzględnienie słusznego interesu strony skarżącej, które doprowadziło w efekcie do wydania błędnego postanowienia. Skarżący podkreślili, że o rozpatrzeniu zarzutów w sprawie prowadzenia postępowania egzekucyjnego, można było w sprawie mówić dopiero po rozpoznaniu zażalenia na postanowienie z dnia 22 grudnia 2009 r. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej wniósł o jej oddalenie i podtrzymał dotychczasowe stanowisko w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Art. 35 u.p.e.a. stanowi, że wniesienie przez zobowiązanego zarzutu w sprawie prowadzenia postępowania egzekucyjnego nie wstrzymuje tego postępowania. Organ egzekucyjny może jednak w uzasadnionych przypadkach wstrzymać postępowanie egzekucyjne lub niektóre czynności egzekucyjne do czasu rozpatrzenia zarzutu (§1). Organ nadzoru w uzasadnionych przypadkach może wstrzymać czynności egzekucyjne do czasu rozpatrzenia zażalenia (§2). Treść cytowanego przepisu jest jasna i zrozumiała. Wynika z niego, że zasadą w postępowaniu egzekucyjnym jest to, że wniesienie zarzutu nie wstrzymuje tego postępowania. Tak więc jeszcze przed rozpoznaniem zarzutów możliwe jest wyegzekwowanie należności. W związku z jednak z wniesieniem zarzutów w uzasadnionych przypadkach organ egzekucyjny może to postępowanie wstrzymać. Ponieważ komentowany przepis dotyczy wstrzymania postępowania egzekucyjnego w związku z wniesieniem zarzutów, wstrzymanie takie jest możliwe do czasu ich rozpatrzenia. Czyli w tym terminie jest możliwe wydanie postanowienia merytorycznego w przedmiocie wstrzymania postępowania egzekucyjnego, czyli wydanie postanowienia o wstrzymaniu albo o odmowie wstrzymania postępowania. Zatem po rozpatrzeniu zarzutów przez organ egzekucyjny, w rozpoznanej sprawie organ uznał zarzuty za nieuzasadnione, merytoryczne rozstrzyganie wniosku strony o wstrzymanie postępowania egzekucyjnego staje się bezprzedmiotowe, gdyż postępowanie w sprawie wniesionych zarzutów przed tym organem już się nie toczy. Słusznie więc organ ten wydał postanowienie o umorzeniu jako bezprzedmiotowego postępowania w sprawie wstrzymania postępowania egzekucyjnego. Nie można zgodzić się ze stanowiskiem skarżącego, że przez "rozpatrzenie zarzutów" należy rozumieć wydanie w tej kwestii postanowienia przez organ II instancji. Gdyby taka była intencja ustawodawcy, to dałby temu odpowiedni wyraz w przepisie, np. poprzez użycie sformułowania "ostatecznego rozpatrzenia zarzutu". Zapisu takiego jednak brak. Poza tym nie można tracić z pola wiedzenia §2 art. 35 u.p.e.a., który dotyczy wstrzymania czynności egzekucyjnych przez organ, do którego wniesiono zażalenie na postanowienie w przedmiocie zarzutów na prowadzone postępowanie egzekucyjne. W razie zatem wniesienia zażalenia, kompetencja do rozpatrzenia kwestii wstrzymania, co prawda w węższym już zakresie, zostaje przeniesiona do organu wyższego stopnia. Strona miała zatem możliwość wystąpienia z odpowiednim wnioskiem do organu rozpatrującego zażalenie. Podnoszone natomiast przez skarżących okoliczności dotyczące doręczenia postanowienia z dnia 22 grudnia 2009r. dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy pozostają bez znaczenia. Sąd nie dopatrzył się również wskazanego w skardze naruszenia art. 7 k.p.a. Mając na uwadze w/w okoliczności, uznając skargę za nieuzasadnioną Sąd orzekł o jej oddaleniu, biorą za podstawę swego rozstrzygnięcia art. 151 p.p.s.a.