I SA/Kr 637/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Inga Gołowska po rozpoznaniu w dniu 28 kwietnia 2010 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi A. F. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia 3 marca 2009 r. nr [...] w przedmiocie określenia wysokości zobowiązania w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2007 rok postanawia: umorzyć postępowanie sądowe. Pismem z dnia 6 kwietnia 2009 r. A.F., działając przez pełnomocnika – doradcę podatkowego M.D.-M., wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie skargę na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia 3 marca 2009 r. nr [...] w przedmiocie określenia wysokości zobowiązania w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2007 r. Stronę skarżącą wezwano pismem z dnia 15 marca 2010 r. do uiszczenia wpisu od skargi w kwocie 750,00 zł, tj. w ½ wysokości należnego wpisu, gdyż w pozostałej części została zwolniona od kosztów sądowych. Wezwanie wraz z pouczeniem zostało doręczone pełnomocnikowi w dniu 18 marca 2010 r. W odpowiedzi na powyższe wezwanie pełnomocnik skarżącej pismem z dnia 24 marca (data nadania 25 marzec) 2010 r. cofnął skargę. Do pisma załączono ponadto oświadczenie skarżącej, zgodnie z którym rezygnuje ona z uiszczenia wpisu od w/w skargi oraz wyraża zgodę na jej cofnięcie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 60 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270, ze zm. – dalej zwanej "p.p.s.a.") skarżący może cofnąć skargę. Cofnięcie skargi wiąże sąd. Jednakże sąd uzna cofnięcie skargi za niedopuszczalne, jeżeli zmierza ono do obejścia prawa lub spowodowałoby utrzymanie w mocy aktu lub czynności dotkniętych wadą nieważności. W przedmiotowej sprawie nie ulega wątpliwości, iż pełnomocnik skarżącej A.F. skutecznie cofnął skargę, posiadając na to zgodę swej mocodawczyni, a ponadto zachowując 7-dniowy termin od dnia doręczenia wezwania do uiszczenia wpisu, po którego upływie skarga podlegałaby odrzuceniu. Tut. Sąd nie dopatrzył się w tym zakresie ani zamiaru obejścia prawa, ani też zaskarżona decyzja nie jest dotknięta wadą, która by uzasadniała stwierdzenie jej nieważności. Z tego powodu należało orzec jak w sentencji, działając na podstawie art. 161 § 1 pkt 1 oraz § 2 p.p.s.a.