I SA/Kr 644/08

Sygn. akt I SA/Kr 644/08 | | W Y R O K W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 23 lipca 2008r., Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, w składzie następującym:, Przewodniczący Sędzia: WSA Maria Zawadzka, Sędzia: NSA Józef Gach (spr.), Asesor: WSA Inga Gołowska, Protokolant: Małgorzata Celińska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 23 lipca 2008r., sprawy ze skargi D. W., na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego, z dnia[...]. Nr [...], w przedmiocie podatku od nieruchomości za 1998r., I. uchyla zaskarżoną decyzję; II. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego na rzecz skarżącego koszty postępowania w kwocie 10,00 zł (dziesięć złotych 00/100). Decyzją z dnia [...], nr [...], wydaną z upoważnienia Burmistrza Miasta przez Skarbnika Miasta, w sprawie łącznego zobowiązania pieniężnego za 1998 r., ustalono B.i W. wysokość podatku od nieruchomości w kwocie 56 zł. W odwołaniu od tej decyzji, złożonym przez innego współwłaściciela opodatkowanej działki gruntu, tj. D. W., wniesiono o jej zmianę i o umorzenie lub zaniechanie poboru przedmiotowego podatku. Odwołujący się wskazał, iż działka ta nie jest wykorzystywana ponieważ nie ma do niej dojazdu. Do czasu uregulowania sprawy właściwego dojazdu uzasadnione jest więc zaniechanie poboru podatku lub jego umorzenie, gdyż jest to szczególna okoliczność społecznie uzasadniona. Decyzją z dnia [...], nr [...], Samorządowe Kolegium Odwoławcze, utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję. Organ odwoławczy podniósł, iż podatek od nieruchomości jest podatkiem majątkowym i obowiązek podatkowy wynika ze stanu własności nieruchomości bez względu na sposób wykorzystywania nieruchomości oraz brak korzyści majątkowych. W skardze na decyzję organu odwoławczego, skarżący wniósł o jej uchylenie zarzucając naruszenie art. 8, art. 9, art. 12, art. 65 i art. 102§2 kpa, co miało istotny wpływ na wynik sprawy. Podniósł on, iż nie kwestionował w odwołaniu wymiaru podatku od nieruchomości, który został dokonany prawidłowo na podstawie danych wynikających z ewidencji gruntów. Wniósł on jedynie o zastosowanie ulgi podatkowej, co uzasadnia brak dojazdu do przedmiotowej nieruchomości. Na podstawie art. 22 i art. 67 ustawy O.p. organy podatkowe mogą zaniechać w całości lub w części ustalania zobowiązań podatkowych i jego poboru, względnie umorzyć zaległość podatkową. Również na podstawie upoważnienia wynikającego z art. 7 ust. 2 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych rada gminy może zwolnić od podatku od nieruchomości. Organ odwoławczy nie wziął jednak tego pod uwagę. Jeśli wskazany w odwołaniu adresat uprawniony do zastosowania ulgi był niewłaściwy, to należało sprawę skierować do kompetentnego organu, czego nie uczyniono. Ani Burmistrz Miasta ani Kolegium Odwoławcze nie odniosło się do sprawy zaniechania poboru podatku od nieruchomości. W odpowiedzi na skargę SKO wniosło o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasową argumentację zaprezentowaną w sprawie. Organ odwoławczy podkreślił, iż decyzja organu l instancji, jako decyzja wymiarowa, podlega kontroli organu podatkowego II instancji wyłącznie w zakresie prawidłowości ustalonej wysokości podatku, nie zaś w aspekcie ulg podatkowych. W toku postępowania wymiarowego przed organem odwoławczym nie mógł być rozpatrywany wniosek o umorzenie lub zaniechanie poboru podatku, gdyż organem właściwym do rozpatrzenia tego wniosku jest organ l instancji, do którego to organu zarówno skarżący, jak też i pozostali podatnicy - współwłaściciele nieruchomości, nie występowali, zgodnie z wymogiem art. 22§2 pkt 1 lit. b oraz art. 67§1 Ordynacji podatkowej. Wydanie zatem przez organ odwoławczy rozstrzygnięcia, zgodnie z żądaniem strony, z pominięciem organu l instancji, stanowiłoby naruszenie przepisów o właściwości rzeczowej organów podatkowych, poprzez wydanie decyzji nie rozstrzygającej sprawy co do istoty, którą w konkretnej sprawie stanowi wymiar podatku. Nadto, wydanie decyzji o zaniechaniu poboru podatku, możliwe jest dopiero po uprzednim ustaleniu zobowiązania podatkowego, lecz przed jego wymagalnością. W przedmiotowej sprawie skarżący wniósł o zaniechanie poboru dopiero w odwołaniu, a więc w dacie, w której podatek w przypadku jego nie uiszczenia stałby się już zaległością, do której zaniechanie poboru nie ma zastosowania. Umorzenie, mogłoby mieć zastosowanie jedynie na wniosek skierowany do organu l instancji, w odrębnym postępowaniu. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z treścią art. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. nr 153, póz. 1270 ze zm. -oznaczana dalej jako "p.p.s.a."), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. W ramach swej kognicji sąd bada czy przy wydaniu zaskarżonego aktu nie doszło do naruszenia przepisów prawa materialnego i przepisów postępowania, nie będąc przy tym związanym granicami skargi (art. 134 p.p.s.a.). Skarga zasługuje na uwzględnienie. O charakterze pisma decyduje, nie jego nazwa, lecz treść. Jeżeli istnieją wątpliwości co do tego charakteru (tak jak w rozpoznanej sprawie bo złożono wniosek o zmianę decyzji wymierzającej podatek i o umorzenie lub zaniechanie poboru wymierzonego podatku), to organ podatkowy powinien te wątpliwości wyjaśnić, np. przez zwrócenie się do składającego odwołanie ze stosownym pytaniem. Skoro tego nie uczyniono w rozpoznanej sprawie, to naruszono art. 122 O.p. obligujący organy podatkowe do podejmowania wszelkich niezbędnych działań w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy, i to w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Natomiast nie można się zgodzić ze stanowiskiem organu odwoławczego, iż umorzenie podatku mogłoby mieć zastosowanie jedynie na wniosek skierowany do organu l instancji. Zwrócić należy uwagę na to, iż zgodnie z art. 170§1 O.p. jeżeli organ podatkowy, do którego podanie wniesiono, jest niewłaściwy w sprawie, powinien niezwłocznie przekazać je organowi właściwemu, zawiadamiając o tym wnoszącego podanie. Z tego względu Sąd działając na podstawie art. 145§1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. orzekł, jak w sentencji. O kosztach orzeczono na podstawie art. 200 tej ustawy, zgodnie z którym w razie uwzględnienia skargi przez sąd pierwszej instancji przysługuje skarżącemu od organu, który wydał zaskarżony akt zwrot kosztów postępowania niezbędnych do celowego dochodzenia praw. Co należy do nich zaliczyć określa natomiast art. 205 wyżej powołanej ustawy. Na tej podstawie zasądzono zwrot kosztów obejmujący wpis.