I SA/Kr 652/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Stanisław Grzeszek po rozpoznaniu w dniu 9 czerwca 2014r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi Laboratorium S. sp. z o.o. w K. na decyzję Zakładu Ubezpieczeń Społecznych z dnia 12 lutego 2014r. nr [...] w przedmiocie umorzenia należności z tytułu nieopłaconych składek na ubezpieczenia społeczne postanawia: odrzucić skargę. W skardze skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie Laboratorium S. sp. z o.o. w K. zakwestionowała decyzję Zakładu Ubezpieczeń Społecznych z dnia 12 lutego 2014r. nr [...] w przedmiocie umorzenia należności z tytułu nieopłaconych składek na ubezpieczenia społeczne Zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału z dnia 11 kwietnia 2014 r. wezwano stronę do uzupełnienia braków formalnych złożonej skargi, poprzez przedłożenie dokumentu wykazującego umocowanie do wniesienia skargi i określającego sposób reprezentacji strony skarżącej na dzień złożenia skargi tj. odpisu KRS, w terminie 7 dni od dnia otrzymania wezwania, pod rygorem odrzucenia skargi. Wezwanie to zostało doręczone Spółce w dniu 16 kwietnia 2014r. Strona nie uzupełniła tego braku formalnego skargi, natomiast w piśmie skierowanym do Sądu w dniu 22 kwietnia 2014r. wniosła o przedłużenie terminu do uzupełnienia braków formalnych skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje: Przepis art. 57 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz. U z 2012 r. poz. 270 ze zm. zwanej dalej w skrócie jako "p.p.s.a.") zakreśla wymogi formalne skargi w postępowaniu sądowoadministracyjnym, wskazując, że powinna ona odpowiadać ogólnym wymaganiom pism w postępowaniu sądowym, a ponadto określa szczególne warunki jakim skarga powinna czynić zadość. Spełnienie wszystkich wskazanych wymogów determinuje skuteczność tego środka zaskarżenia, albowiem jedynie prawidłowa i kompletna skarga może stać się przedmiotem merytorycznych rozważań sądu. Kontrola w tym zakresie należy do przewodniczącego, który – w rozpoznawanej sprawie zauważył brak w zakresie prawidłowego udokumentowania sposobu reprezentacji strony skarżącej. W przypadku, gdy skarżącym jest bowiem osoba prawna (jak w rozpatrywanym przypadku) skarga musi zostać podpisana przez osoby pełniące funkcje organów zgodnie z przepisami regulującymi sposób reprezentacji lub przez inne osoby upoważnione do reprezentowania takich osób - na co wskazuje art. 28 § 1 p.p.s.a. W art. 29 powołanej ustawy procesowej ustawodawca wskazał przy tym jednoznacznie, że organ albo inna osoba upoważniona do reprezentacji ma obowiązek wykazać przy pierwszej czynności swoje umocowanie - dokumentem. Wskazanie organów właściwych do działania za konkretne podmioty musi opierać się na przepisach regulujących ich strukturę organizacyjną i działalność. Umocowane do działania będą osoby - członkowie danego organu, ujawnione w Krajowym Rejestrze Sądowym. Wykazanie umocowania wymaga formy dokumentu, jakim jest odpis z Krajowego Rejestru Sądowego. Uchybienie skargi, o którym mowa, stanowi jednak brak formalny, który można konwalidować w trybie art. 49 § 1 p.p.s.a. Według przywołanego przepisu, jeżeli pismo strony nie może otrzymać prawidłowego biegu wskutek niezachowania warunków formalnych, przewodniczący wzywa stronę o jego uzupełnienie lub poprawienie w terminie 7 dni. Stosownie zaś do art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a., sąd odrzuci skargę, gdy w wyznaczonym przez przewodniczącego terminie nie uzupełniono jej braków formalnych. Skoro wezwanie do usunięcia opisanego braku formalnego skargi doręczono Spółce w dniu 16 kwietnia 2014r. to siedmiodniowy termin do jej uzupełnienia upływał z dniem 23 kwietnia 2014r. Spółka pouczona o sposobie i terminie usunięcia braku oraz rygorze wezwania nie uczyniła zadość wezwaniu. Jednocześnie należy wyjaśnić, że termin siedmiodniowy jest terminem ustawowym, który nie może być skracany ani przedłużany. Jeżeli z przyczyn od strony niezależnych termin ten nie może być zachowany, służy stronie ewentualny wniosek o przywrócenie terminu do usunięcia braków. Mając powyższe na uwadze Sąd, na zasadzie art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.