I SA/Kr 654/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie: Przewodniczący: Sędzia WSA Ewa Michna po rozpoznaniu w dniu 17 września 2013 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku skarżącego M.P. o zwolnienie od kosztów sądowych w sprawie ze skargi na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia 28 lutego 2013 r. nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług za miesiące od stycznia do grudnia 2008 r. postanawia: zwolnić skarżącego od kosztów sądowych w całości. W skardze skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie M.P., zakwestionował decyzję Dyrektora Izby Skarbowej 28 lutego 2013 r. nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług za okres od stycznia do grudnia 2008 r., żądając jednocześnie wstrzymania jej wykonania (wniosek został skierowany zarówno do organu jak i sądu). W ocenie skarżącego istniała możliwość wystąpienia nieodwracalnej szkody, gdyż wszczęcie egzekucji mogło skutkować pozbawieniem go jakichkolwiek środków do życia, tym bardziej że inne postępowania egzekucyjne dotyczyły wielomilionowych zobowiązań. W przypadku więc dalszej egzekucji, nawet korzystne orzeczenie Sądu nie zrekompensowałoby mu powstałych szkód. Zdaniem skarżącego już sama kwota wynikająca z zaskarżonej decyzji wskazywała na niebezpieczeństwo wyrządzenia trudnych do odwrócenia skutków - wykonanie zaskarżonej decyzji spowodowałoby na tyle trwałą zmianę, że powrót do stanu poprzedniego, w razie uwzględnienia skargi, połączony byłby z dużym nakładem środków i mógłby nastąpić po dłuższym czasie. Do odpowiedzi na skargę, organ dołączył postanowienie z dnia 7 maja 2013 r. nr [...] do [...] odmawiające wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji z uwagi na trwające postępowania egzekucyjne dotyczące innych należności podatkowych. Fakt ten zgodnie z art. 61 §2 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r.- Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270, powoływanej dalej jako "p.p.s.a.") uniemożliwiał wstrzymanie wykonania decyzji, bowiem skierowanie do skarżącego innych postępowań egzekucyjnych uzasadniałby nadanie nieostatecznej decyzji rygoru natychmiastowej wykonalności w świetle art. 239b§1 pkt 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (tekst jednolity Dz. U. z 2012 r. poz. 749 ze zm.). Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje: Zgodnie art. 61 § 3 p.p.s.a. sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Są to więc inne przesłanki niż wskazane w art.61 §2 pkt 1 p.p.s.a. Sąd w postanowieniu wydanym w niniejszej sprawie w dniu 17 września 2013 r. zwalniając skarżącego od kosztów sądowych, stwierdził, że prowadzi on gospodarstwo domowe wspólnie z żoną oraz dwójką małoletnich dzieci, przy czym w 2004 r. małżonkowie wyłączyli ustawową wspólność majątkową i wprowadzili ustrój rozdzielności majątkowej. gospodarstwo domowe. Co istotne, z tytułu umów o pracę w S. sp. z o.o. w K. skarżący i jego żona otrzymują wynagrodzenie w wysokości odpowiednio 1 231,01 zł i 1 186,38 zł miesięcznie. Rodzina mieszka w domu położonym w S., którego właścicielem jest żona wnioskodawcy. Z akt wynikało, że łącznie skierowano do majątku skarżącego egzekucję dotyczącą ponad 15 mln złotych z tytułu zaległości podatkowych nie licząc odsetek i kosztów egzekucji. Niewątpliwie przedstawione okoliczności świadczą o konieczności zagwarantowania skarżącemu środków przekraczających określone sztywno ustawowo granice egzekucji, gdyż w przeciwnym razie, środki podjęte w celu wyegzekwowania kwoty oznaczonej w skarżonej decyzji mogłyby przede wszystkim przeciwstawiać się dobru małoletnich dzieci skarżącego, na których utrzymanie zobowiązany jest łożyć. Nie mniej istotna jest kwestia zagwarantowania skarżącemu choćby minimalnych środków, z których poniesieniem wiąże się wykonywanie jakiejkolwiek aktywności zawodowej czy gospodarczej. Utrata jedynego źródło dochodu oznaczałaby zaś nie tylko postawienie w trudnej sytuacji rodziny skarżącego, lecz także uniemożliwiałaby jakiekolwiek widoki na wyegzekwowanie dochodzonego potencjalnie w przyszłości zobowiązania podatkowego. Wobec wielomilionowego zobowiązania podatkowego trudno jest nawet w sytuacji skarżącego oszacować jakikolwiek racjonalny kres egzekucji. Mając powyższe na uwadze Sąd, na zasadzie art. 61 § 3 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia