I SA/Kr 657/15

|Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie | w składzie następującym:, Przewodniczący Sędzia: WSA Waldemar Michaldo, Sędzia: WSA Inga Gołowska (spr.), Sędzia: WSA Jarosław Wiśniewski, Protokolant: Ewelina Knapczyk – Drabik, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 17 lipca 2015 r. sprawy ze skargi Z.S. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej z dnia 11 lutego 2015 r. Nr [...] w przedmiocie stwierdzenia niedopuszczalności odwołania I. uchyla zaskarżone postanowienie, II. zasądza od Dyrektora Izby Skarbowej na rzecz skarżącego koszty postępowania w kwocie 100 zł (sto złotych). I. Zaskarżonym postanowieniem z 11 lutego 2015r. znak: [...] Dyrektor Izby Skarbowej, działając na podstawie art. 228§1 pkt 1 w zw z art. 133§1 ustawy z 29 sierpnia 1997r. Ordynacja podatkowa (tekst jedn. Dz.U. z 2012r., poz. 749 ze zm., dalej-O.p.) stwierdził niedopuszczalność odwołania wniesionego przez Z. S. od decyzji Naczelnika Urzędu Skarbowego nr [...] z 3 grudnia 2014r. Powyższe postanowienie zostało wydane w następujących okolicznościach faktycznych. Naczelnik Urzędu Skarbowego [...] decyzją z 3 grudnia 2014r. nr [...] odmówił zarejestrowania i wydania potwierdzenia zarejestrowania jako podatnika podatku od towarów i usług spółce A. sp. z o.o. S.K.A. Zgodnie z art. 210 O.p. Spółka została pouczona o przysługującym jej prawie i terminie do wniesienia odwołania od decyzji organu podatkowego pierwszej instancji. Przedmiotowa decyzja, stosownie do przepisu art. 150§2 O.p., została skutecznie doręczona Spółce w dniu 8 grudnia 2014r. W dniu 11 grudnia 2014r. Z. S. jako prezes zarządu spółki S. sp. z o.o. wniósł odwołanie od ww. decyzji, powołując się na fakt, że od 30 września 2014 r. S. sp. z o.o. jest jedynym komplementariuszem Spółki. W myśl art. 228 O.p. organ odwoławczy, który otrzymał odwołanie wraz z aktami sprawy podatkowej, ma obowiązek dokonać wstępnych ustaleń, czy nie zachodzą powody wyłączające możliwość załatwienia sprawy co do istoty. W uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia organ wyjaśnił, że w literaturze przedmiotu wskazuje się, iż niedopuszczalność odwołania może wynikać zarówno ze względów podmiotowych, jak i przedmiotowych. Przyczyny o charakterze podmiotowym zachodzą wówczas, gdy odwołanie wniesione zostanie przez osobę niebędącą stroną postępowania podatkowego, co narusza przepis art. 133§1 O.p. Badając powyższą okoliczność Dyrektor Izby Skarbowej ustalił, że odwołanie Z. S. jest niedopuszczalne, albowiem zostało wniesione nie przez stronę. Organ zauważył, że zgodnie z Działem 2, rubryka l wpisu do KRS, aktualnym na dzień sporządzenia odwołania, prawo reprezentowania Spółki i prowadzenia jej spraw przysługuje wyłącznie komplementariuszowi. W dniu 11 grudnia 2014r. jedynym komplementariuszem Spółki ujawnionym w KRS była A. sp. z o. o., w której funkcję prezesa zarządu pełniła pani J. B. W przedmiotowej sprawie kardynalne znaczenie ma ocena od jakiego momentu umowa przeniesienia ogółu praw i obowiązków jedynego komplementariusza spółki komandytowo-akcyjnej wywołuje zmianę sposobu reprezentacji Spółki ze skutkiem wobec osób trzecich. Organ wyjaśnił, że kwestie funkcjonowania spółek komandytowo-akcyjnych normuje ustawa z 15 września 2000r. - Kodeks spółek handlowych (tekst jedn. Dz. U. z 2013r., poz. 1037 ze zm. dalej-k.s.h.). W przypadku tych spółek każdy komplementariusz ma prawo i obowiązek prowadzenia spraw spółki (art. 140§1 k.s.h.), natomiast reprezentują ją komplementariusze, których z mocy statutu lub prawomocnego orzeczenia sądu nie pozbawiono prawa reprezentowania spółki (art. 137§1 k.s.h.). Zatem funkcje organu zarządzającego spółek komandytowo-akcyjnych sprawują jej komplementariusze. W niniejszej sprawie Spółka posiada jednego komplementariusza - osobę prawną, spółkę z ograniczoną odpowiedzialnością. Z kolei organem zarządzającym spółką z ograniczoną odpowiedzialnością jest jej zarząd, który prowadzi sprawy spółki i ją reprezentuje (art. 201§1 k.s.h.) - składający się z osób fizycznych (art. 18§1 k.s.h.). Zatem reprezentantem Spółki są osoby wchodzące w skład zarządu jej jedynego komplementariusza - spółki z ograniczoną odpowiedzialnością. Dyrektor Izby Skarbowej zauważył, że zgodnie z art. 47 pkt 1 ustawy z 20 sierpnia 1997r. o Krajowym Rejestrze Sądowym (tekst jedn. Dz.U. z 2001r. Nr 17, poz. 209 ze zm.) podmioty podlegające obowiązkowi wpisu do rejestru przedsiębiorców są obowiązane zgłaszać dane wymienione w art. 38 pkt 1 i 2a-15, art. 39 i 40 oraz w art. 44, a także ich zmiany, niezależnie od obowiązków wynikających z odrębnych przepisów, chyba że ustawa stanowi inaczej. Zgodnie art. 38 pkt 1 lit. a w dziale l rejestru przedsiębiorców zamieszcza się nazwę lub firmę pod którą działa podmiot. Z kolei w myśl z art. 38 pkt 7 lit. a w przypadku spółki komandytowo-akcyjnej zamieszcza się oznaczenie jej komplementariuszy. Stosownie zaś do art. 39 pkt 1 ww. ustawy w dziale 2 rejestru przedsiębiorców zamieszcza się oznaczenie organu uprawnionego do reprezentowania podmiotu oraz osób wchodzących w jego skład, ze wskazaniem sposobu reprezentacji, a w przypadku gdy w spółkach osobowych nie ma takiego organu - wskazanie wspólników uprawnionych do reprezentowania spółki, a także sposobu reprezentacji. Nie budzi zatem wątpliwości, że kwestia wskazania wspólników uprawnionych do reprezentowania Spółki, a także sposobu reprezentacji musi znaleźć odzwierciedlenie w dziale 2 rejestru przedsiębiorców KRS. Organ zauważył również, że ww. umowa przeniesienia ogółu praw i obowiązków komplementariusza została zawarta w oparciu o art. 10§1 k.s.h. i §9 Statutu Spółki. Stosownie zaś do art. 10§1 k.s.h. ogół praw i obowiązków wspólnika spółki osobowej może być przeniesiony na inną osobę tylko wówczas, gdy umowa spółki tak stanowi. Natomiast w myśl § 9 statutu Spółki ogół praw i obowiązków komplementariusza może być przeniesiony na inną osobę tylko po uzyskaniu zgody wszystkich pozostałych komplementariuszy, a jeżeli w Spółce jest tylko jeden komplementariusz, to może on dokonać takiego przeniesienia bez konieczności uzyskiwania zgody. Z kolei §7 statutu Spółki określa, że wspólnikiem odpowiadającym za zobowiązania Spółki bez ograniczeń (komplementariuszem) jest A. sp. z o.o. Z art. 127§3 k.s.h. wynika, że jeżeli komplementariuszem jest osoba prawna, firma spółki komandytowo-akcyjnej powinna zawierać pełne brzmienie firmy (nazwy) tej osoby prawnej z dodatkowym oznaczeniem "spółka komandytowo-akcyjna". Zawarcie umowy przeniesienia ogółu praw i obowiązków jedynego komplementariusza obliguje Spółkę do zmiany jej statutu przynajmniej w zakresie § 7. W tym kontekście istotne uregulowania zawiera § 25 ust. 1 lit. h statutu, który normuje, że taka zmiana musi być dokonana uchwałą walnego zgromadzenia, za zgodą wszystkich komplementariuszy. Analogicznie stanowi przepis art. 146 § 2 pkt 8 k.s.h. - zgodnie z nim uchwały walnego zgromadzenia w sprawach zmiany statutu wymagają zgody wszystkich komplementariuszy. Zatem zmiana statutu może być dokonana jedynie przez przyjęcie odpowiedniej uchwały na walnym zgromadzeniu Spółki, którą następnie musi zatwierdzić jedyny komplementariusz. Dyrektor Izby Skarbowej zauważył, że w myśl art. 126§1 pkt 2 k.s.h. w sprawach walnego zgromadzenia do spółki komandytowo-akcyjnej stosuje się odpowiednio przepisy dotyczące spółki akcyjnej, zatem w niniejszej sprawie znajdzie zastosowanie przepis art. 430§1k.s.h. stosownie do którego zmiana statutu wymaga uchwały walnego zgromadzenia i wpisu do rejestru. Na dzień złożenia odwołania od decyzji organu instancji, jak wynika z odpisu KRS, osobą która mogła reprezentować Spółkę była J. B. – prezes zarządu spółki A. sp. z o.o. jedynego komplementariusza Spółki. Organ orzekł o niedopuszczalności odwołania wniesionego przez Z. S. – prezesa zarządu spółki S. sp. z o.o. II. W skardze wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie Z. S. zarzucił naruszenie: 1. przepisów postępowania: a. art. 133§1 w zw. z art. 217§1 w zw. z art. 219 w zw. z art. 247§1 pkt 5 O.p. w zw. z art. 10§1k.s.h. poprzez uznanie, że stroną postępowania jest Z. S., choć odwołanie wniesione zostało przez spółkę z ograniczoną odpowiedzialnością będącą komplementariuszem spółki komandytowo-akcyjnej, która nabyła ogół praw i obowiązków komplementariusza w Spółce, skutkiem czego doszło do niewłaściwego oznaczenia strony w zaskarżonym postanowieniu i skierowania postanowienia do osoby niebędącej stroną w niniejszej sprawie; b. art. 120 w zw. z art. 121§1 w zw. z art. 122 O.p. przez uznanie, że działania w niniejszej sprawie podjął Z. S., choć odwołanie wniesione zostało przez spółkę S. sp. z o.o. będącą komplementariuszem Spółki oraz ustalenie, że do reprezentowania Spółki uprawniona jest spółka pod firmą: A. sp. z o.o. choć nie była ona komplementariuszem Spółki; 2. przepisów prawa materialnego: a. art. 10§1 w zw. z art. 126§1 pkt 2 w zw. z art. 430§1 k.s.h. w zw. z art. 14 ustawy o Krajowym Rejestrze Sądowym (KRS) poprzez uznanie, że zbycie ogółu praw i obowiązków komplementariusza nie wpłynęło na zmianę podmiotu uprawnionego do reprezentacji Spółki, choć zbycie ogółu praw i obowiązków komplementariusza powoduje zmianę podmiotu uprawnionego do reprezentacji spółki komandytowa akcyjnej bez konieczności zmiany statutu; b. art. 39 pkt 1 w zw. z art. 14 KRS w zw. z art. art. 10§1 k.s.h. poprzez uznanie, że reprezentowania spółki komandytowo-akcyjnej uprawniony jest komplementariusz wskazany w dziale 2 rejestru przedsiębiorców KRS, nawet przypadku gdy dojdzie do zbycia ogółu praw i obowiązków komplementariusza; Wskazując na powyższe skarżący wniósł o stwierdzenie nieważności zaskarżonego postanowienia, a na wypadek nieuwzględnienia tego zarzutu o uchylenie postanowienia w całości. Skarżący podniósł w uzasadnieniu skargi, że odwołanie w wniesione zostało przez Spółkę. Zgodnie z Kodeksem spółek handlowych za spółkę komandytowo-akcyjną działa komplementariusz. Komplementariuszem Spółki jest spółka S., która nabyła ogół praw i obowiązków komplementariusza od spółki pod firmą: A. sp. z o.o. Umowa zbycia ogółu praw i obowiązków komplementariusza dla swej skuteczności nie wymaga zmiany statutu spółki komandytowo-akcyjnej. Z momentem jej zawarcia komplementariuszem stał się S. S. reprezentowany był przez Z. S. będącego prezesem zarządu, uprawnionym do samodzielnej reprezentacji, co zostało wskazane w treści odwołania. Skarżący podniósł, że wnosząc odwołanie działał jako reprezentant Spółki. Treść wniesionego odwołania nie pozwala na uznanie, że stroną jest Z. S., a nie Spółka za którą działa komplementariusz, którego prezesem zarządu jest Z. S. Wobec powyższego, organ nie ustalił, w sposób prawidłowy, strony niniejszego postępowania. Postanowienie zostało skierowane do osoby fizycznej, a nie do Spółki. Wskazuje na to oznaczenie strony w treści postanowienia oraz treść uzasadnienia, bowiem organ zwraca się do Z. S. jako osoby fizycznej cyt. "Pana odwołanie jest niedopuszczalne" podczas gdy postanowienie powinno zostać skierowane do Spółki. Wskutek popełnionych błędów, postanowienie zostało zatem skierowane do osoby niebędącej stroną w sprawie, co stanowi podstawę do stwierdzenia nieważności postanowienia. Skarżący podniósł, że organ nie ustalił właściwego sposobu reprezentacji Spółki, nie dokonał szeregu ustaleń, które doprowadziłyby go do ustalenia właściwego stanu faktycznego, a przez to nie podołał obowiązkowi dążenia do prawdy materialnej, do czego w myśl zasad ogólnych Ordynacji podatkowej był zobowiązany. Przystąpienie do spółki i wystąpienie z niej wymaga zmiany statutu natomiast przeniesienie ogółu praw i obowiązków dokonywane jest bez zmiany statuty bowiem czynność ta ma charakter translatywny. Nabywca ogółu praw i obowiązków komplementariusza wstępuje w prawa i obowiązki jakie przysługiwały dotychczasowemu komplementariuszowi. Wynika to także z faktu, że instytucja przeniesienia ogółu praw i obowiązków wspólnika w spółce osobowej jest szczególną konstrukcją, która ma umożliwić zmianę składu osobowego spółki bez konieczności akceptowania tych zmian poprzez zmianę statutu. Nie zmienia to jednak faktu, że przeniesienie ogółu praw i obowiązków komplementariusza pociąga za sobą konieczność dokonaniu zmian w statucie spółki. Konieczność dokonania tych zmian jest jednak wtórna wobec przeniesienia ogółu praw i obowiązków komplementariusza i nie jest przesłanką skuteczności zbycia ogółu praw i obowiązków. W szczególności dotyczy to kwestii reprezentacji spółki komandytowo-akcyjnej która wynika, w tym przypadku, z umowy zbycia ogółu praw i obowiązków komplementariusza i dla swojej skuteczności nie wymaga zmiany statutu. Skarżący podkreślił, że załącznikiem do dowołania była umowa zbycia ogółu praw i obowiązków komplementariusza, a zatem nie można uznać, że organ pozostawał w dobrej wierze, bowiem w dobrej wierze jest ten, kto nie zna danych niewpisanych do KRS lub z niego wykreślonych. Wykazanie złej wiary polega na udowodnieniu, że osoba trzecia wie o istnieniu danych niewpisanych lub wykreślonych z Rejestru bądź wprawdzie nie wie, lecz braku wiedzy w tym zakresie nie można uznać za usprawiedliwiony w danych okolicznościach sprawy (osoba ta była np. w zmowie). Skarżący podniósł, że organ wskazał, że o kwestii reprezentacji spółki decydują informacje ujawnione w dziale 2 rejestru przedsiębiorców, na podstawie art. 39 pkt 1 KRS. Zdaniem skarżącego stwierdzenie to nie jest prawdziwe bowiem zasadą jest, że wpisy dotyczące reprezentacji spółek są co do zasady wpisami deklaratoryjnymi. Dotyczy to w szczególności członków zarządu w spółce z ograniczoną odpowiedzialnością i w spółce akcyjnej, ale także sytuacji przeniesienia ogółu praw i obowiązków komplementariusza. Odpowiadając na skargę Dyrektor Izby Skarbowej wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumenty zaprezentowane w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. W piśmie procesowym z 10 lipca 2015r. stanowiącym replikę na odpowiedź Dyrektora Izby Skarbowej na skargę, Skarżący podtrzymał dotychczasowe stanowisko prezentowane w sprawie. III. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje: Sąd administracyjny w ramach kontroli działalności administracji publicznej, przewidzianej w art. 3 ustawy z 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012r. poz. 270 ze zm. dalej-p.p.s.a.), uprawniony jest do badania czy przy wydaniu zaskarżonego aktu nie doszło do naruszenia przepisów prawa materialnego i przepisów postępowania, nie będąc przy tym związanym granicami skargi (art. 134 p.p.s.a.). Orzekanie - w myśl art. 135 p.p.s.a. - następuje w granicach sprawy będącej przedmiotem kontrolowanego postępowania administracyjnego, w której został wydany zaskarżony akt lub czynność i odbywa się z uwzględnieniem wówczas obowiązujących przepisów prawa. Wady, skutkujące koniecznością uchylenia aktu administracyjnego, stwierdzeniem jego nieważności bądź wydania z naruszeniem prawa, przewidziane są w przepisie art. 145§1 p.p.s.a. W wypadku braku podstaw do uwzględnienia skargi, sąd oddala ją, co wynika z art. 151 p.p.s.a. Stosownie do art. 145§1 pkt 1 lit. c p.p.s.a., sąd uchyla zaskarżony akt administracyjny, gdy stwierdzi naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Kontrolując w tak zakreślonej kognicji zaskarżone postanowienie Sąd uznał, iż skarga zasługuje na uwzględnienie, w sprawie doszło bowiem do naruszenia przepisów prawa procesowego, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tj. ustawy z 29 sierpnia 1997r. Ordynacja podatkowa, w szczególności zaś do naruszenia art. 133 O.p. Z treści art. 133 O.p. wynika, że katalog podmiotów, które mogą być stroną w postępowaniu podatkowym, jest zamknięty. Definicja strony zawarta w art. 133§1 O.p. pozwala na wskazanie trzech przesłanek, których łączne spełnienie pozwala na przypisanie określonemu podmiotowi miana strony w postępowaniu. Po pierwsze, stroną w postępowaniu podatkowym jest podatnik, płatnik, inkasent. Są to podmioty zdefiniowane w ordynacji podatkowej oraz w poszczególnych ustawach podatkowych. Ponadto, stroną jest następca prawny podatnika, płatnika i inkasenta. Wreszcie, stroną są także osoby trzecie, o których mowa w art. 110-117a O.p. Stroną postępowania podatkowego nie może być podmiot czynny stosunku prawnopodatkowego ani też związek publicznoprawny będący wierzycielem podatkowym, np. gmina, w sytuacji gdy w postępowaniu podatkowym pierwszej instancji organem podatkowym jest jej wójt, burmistrz lub prezydent miasta. Po drugie, istotnym elementem definicji strony jest interes prawny bezpośrednio odnoszący się do sfery danego podmiotu, który legitymuje ten konkretny podmiot do przypisania mu przymiotu strony w konkretnym postępowaniu. Pod pojęciem interesu prawnego rozumie się interes zgodny z prawem i chroniony przez prawo. Interes prawny wynika z całokształtu okoliczności zaistniałych w danej sprawie. O tym, czy i kto posiada interes prawny, można orzec wyłącznie na podstawie analizy właściwych norm materialnoprawnych. Są to te same normy, które kształtują stosunek podatkowoprawny. Interes prawny każdorazowo powinien wynikać z konkretnej normy prawa materialnego i odnosić się do określonego stanu faktycznego. Interes prawny musi ponadto bezpośrednio dotyczyć sfery prawnej podmiotu. Stroną jest tylko ten podmiot, którego własny interes prawny (obowiązek lub uprawnienie) podlega konkretyzacji w postępowaniu podatkowym. Po trzecie, podmiot spełniający wyżej wymienione przesłanki występuje z wnioskiem o wszczęcie postępowania, czyli żąda czynności organu podatkowego, bądź też staje się stroną postępowania podatkowego wszczętego z urzędu na skutek czynności organu podatkowego, która odnosi się do tego podmiotu. Może się również zdarzyć, że działanie organu podatkowego dotyczy interesu prawnego tego konkretnego podmiotu. Na gruncie art. 133§1 O.p. ustawodawca podatkowy zdecydowanie skierował się ku tzw. obiektywnej koncepcji strony. Przenosząc te rozważania na grunt sprawy poddanej osądowi, zauważyć należy, że decyzja Naczelnika Urzędu Skarbowego z 3 grudnia 2014r. w której odmówiono zarejestrowania i wydania potwierdzenia zarejestrowania jako podatnika podatku od towarów i usług spółce A. sp. z o.o. S.K.A., została skutecznie doręczona Spółce w dniu 8 grudnia 2014r. Oznacza to, że stroną postępowania była właśnie ta Spółka. Odwołanie od tej decyzji złożyła Spółka A., która była stroną postępowania i nie utraciła przymiotu strony. Problem prawny jaki zarysował się w przedmiotowej sprawie dotyczy tego czy Z. S. mógł skutecznie złożyć odwołanie od decyzji z Naczelnika Urzędu Skarbowego z 3 grudnia 2014r., wskazując, że jako jedyny komplementariusz Spółki A. -od 30 września 2014r.-ma prawo reprezentować Spółkę, mimo, że nie został ujawniony w KRS. Analizując tę kwestię, odnotować należy, że zbycie członkostwa, o którym mowa w art. 10 k.s.h. skutkuje przeniesieniem wszystkich praw i obowiązków zbywcy na nabywcę, ten ostatni wstąpi w jego sytuację także w zakresie prowadzenia spraw spółki i jej reprezentacji. Kodeks spółek handlowych nie nakłada na wspólników szczególnego obowiązku zgłoszenia przeniesienia do rejestru, z którym związana jest skuteczność przeniesienia ogółu praw i obowiązków wobec osób trzecich. Fakt pozostawania wspólnikiem nie zależy od okoliczności wpisu do rejestru. Wynika stąd że niekoniecznie osoba wpisana do rejestru jest rzeczywistym wspólnikiem i odwrotnie, osoba niewpisana może w rzeczywistości być wspólnikiem. Wpis zarówno wspólników spółki osobowej, jak i kapitałowej, członków organów spółki kapitałowej, tj. zarządu, rady nadzorczej, ma charakter deklaratoryjny. Należy więc podkreślić, że wpis nie decyduje o tym, czy ktoś jest, czy nie jest wspólnikiem (członkiem zarządu, członkiem rady nadzorczej). Co więcej, żaden przepis prawa nie stanowi, iż do reprezentowania osoby prawnej uprawnione są tylko te osoby, które w takim charakterze figurują w Krajowym Rejestrze Sądowym. (postanowienie NSA z 18 czerwca 2008r. sygn. akt: II OSK 807/08). Z przepisów art. 14-17 ustawy z 1997r. o Krajowym Rejestrze Sądowym wynikają jedynie pewne rygory i domniemania prawne, służące zapewnieniu pewności i bezpieczeństwa obrotu, a składające się na domniemanie wiary publicznej rejestru. Oznacza to np., że czynność prawna dokonana z osobą wpisaną jako uprawniona do reprezentowania osoby prawnej w KRS wiąże, co do zasady tą osobę, mimo że w rzeczywistości osoba ta utraciła status piastuna (wyrok Sądu Apelacyjnego w Poznaniu z 5 lipca 2006r., sygn. akt: I ACa 167/06). Tym samym nie można wykluczyć, że osoba reprezentująca Spółkę umocowania takiego nie ma, tylko dlatego, że nie zostało ono ujawnione w Krajowym Rejestrze Sądowym. Ponownie rozpoznając sprawę, organ dysponując wypisem z KRS (przedłożonym przez stronę) oraz dołączoną do akt sprawy umowę z 30 września 2014r. przeniesienia ogółu praw i obowiązków jedynego komplementariusza, powinien rozważyć zwrócenie się do Krajowego Rejestru Sądowego o podanie informacji czy Spółka A., zgłosiła stosowny wniosek o dokonanie zmian w KRS w związku z zawarciem w/w umowy, czy zmiany te zostały ujawnione w Rejestrze (kiedy) jak również rozważyć wezwanie strony-czyli Spółki A. o złożenie wyjaśnień lub dodatkowych dokumentów w tym przedmiocie. Po dokonaniu tych czynności, organ podejmie stosowne rozstrzygnięcie w tej sprawie. W tej sytuacji, mając na uwadze naruszenie art. 133 O.p. na podstawie art.145§1 pkt.1 lit. c p.p.s.a należało uchylić zaskarżone postanowienie. O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 200 p.p.s.a. Na zasądzoną kwotę składał się uiszczony wpis od skargi złożonej do Sądu, w wysokości 100,00 zł,