I SA/Kr 659/14

|Sygn. akt I SA/Kr 659/14 | POSTANOWIENIE Dnia 16 grudnia 2014 r., Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, w składzie następującym:, Przewodniczący Sędzia: WSA Bogusław Wolas (spr.), Sędziowie: WSA Inga Gołowska, WSA Jarosław Wiśniewski, Protokolant: st.sekr.sąd. Bożena Piątek, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 2 grudnia 2014 r., sprawy ze skargi H.S., na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej, z dnia 10 lutego 2014 r. Nr [...], w przedmiocie odmowy wznowienia postępowania zakończonego decyzją, postanawia: - umorzyć postępowanie sądowe- Zaskarżoną decyzją z dnia 10 lutego 2014 r Dyrektor Izby Skarbowej, utrzymał w mocy swoją decyzję z dnia 12.12.2013r. w sprawie odmowy wznowienia postępowania zakończonego decyzją Dyrektora Izby Skarbowej z dnia 23.03.2009r. utrzymującą w mocy decyzję Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej z dnia 29.12.2008r. w przedmiocie ustalenia H.S. wysokości zobowiązania podatkowego w zryczałtowanym podatku dochodowym od osób fizycznych za 2004r. od dochodów z nieujawnionych źródeł przychodów lub nieznajdujących pokrycia w ujawnionych źródłach w kwocie 51.221zł, Jak z akt postępowania administracyjnego wynika, że skarżąca wniosła odwołanie od decyzji Dyrektor Urzędu Kontroli Skarbowej z dnia 29 grudnia 2008 r , którą ustalono Jej wysokość zobowiązania podatkowego w zryczałtowanym podatku dochodowym od osób fizycznych za 2004r. od dochodów z nieujawnionych źródeł przychodów lub nieznajdujących pokrycia w ujawnionych źródłach w powyższej kwocie. Dyrektor Izby Skarbowej utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. Na rozstrzygnięcie to Skarżąca złożyła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie, który wyrokiem z dnia 19.04.2013r. sygn. I SA/KR 545/13 oddalił skargę. Orzeczenie to nie jest prawomocne gdyż zostało zaskarżone skargą kasacyjna do Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie. W dniu 18.09.2013r. Skarżąca zgłosiła wniosek o wznowienie postępowania na podstawie art. 240 § l pkt 8 Ordynacji podatkowej, w związku z wyrokiem Trybunału Konstytucyjnego z dnia 18.07.2013r. sygn. akt SK 18/09. Dyrektor Izby Skarbowej decyzją z dnia 12.12.2013r. odmówił wznowienia postępowania zakończonego decyzją własną z dnia 23.03.2009r. utrzymującą w mocy decyzję Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej z dnia 29.12.2008r. w przedmiocie ustalenia wysokości zobowiązania podatkowego w zryczałtowanym podatku dochodowym od osób fizycznych za 2004r. od dochodów z nieujawnionych źródeł przychodów lub nieznajdujących pokrycia w ujawnionych źródłach. Od decyzji tej Skarżąca złożyła odwołanie do Dyrektora Izby Skarbowej zarzucając błędne przyjęcie, że zachodzą okoliczności uzasadniające odmowę wznowienia postępowania i wniosła o zmianę zaskarżonej decyzji poprzez wznowienie postępowania i odstąpienie od ustalenia wysokości zobowiązania podatkowego w zryczałtowanym podatku dochodowym. Wydając zaskarżoną decyzję Dyrektor Izby Skarbowej podkreślił, że istotą sporu jest zbieg postępowania sądowo-administracyjnego i nadzwyczajnego trybu wzruszenia ostatecznej decyzji administracyjnej w tym przypadku wznowienia postępowania i przesądzenie, czy dopuszczalne jest wydanie rozstrzygnięcia w postępowaniu wznowieniowym w sytuacji gdy decyzja, której ono dotyczy jest przedmiotem kontroli sądu administracyjnego. Następnie stwierdzono, że skutkiem prawnym wniesienia skargi do sądu administracyjnego jest powstanie ex legę nowego stosunku prawnego, w którym organ administracji publicznej staje się tylko przeciwnikiem procesowym strony, traci zatem kompetencje do weryfikacji stosunku prawnego, ukształtowanego wcześniej przez wydanie decyzji administracyjnej, w znaczeniu materialnym i procesowym. Wyjątkiem jest w tym wypadku wynikająca z art. 54 § 3 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi kompetencja tego organu do weryfikacji zaskarżonej decyzji w trybie autokontroli. Jest to przy tym jedyna dopuszczalna, legalna możliwość władczego rozstrzygnięcia organu administracji w sprawie zaskarżonej do sądu administracyjnego. Ponadto zgodnie z art. 56 p.p.s.a. w razie wniesienia skargi do sądu po wszczęciu postępowania administracyjnego w celu zmiany, uchylenia, stwierdzenia nieważności aktu lub wznowienia postępowania, postępowanie sądowe podlega zawieszeniu. Przepis ten nie normuje natomiast tego czy dopuszczalne jest po wniesieniu skargi do sądu administracyjnego wszczęcie przez organ administracji publicznej postępowania w celu zmiany, uchylenia lub stwierdzenia nieważności zaskarżonego aktu lub wznowienia postępowania. Analizując jednak jego treść można dostrzec, że ratio legis tego przepisu zmierzało do uniknięcia kumulacji dwóch trybów rozpatrywania sprawy. Zatem każde rozstrzygnięcie merytoryczne dokonane przez organ administracji prowadziłoby do zbędnego mnożenia postępowań. Kumulacja postępowań, a właściwie zapadłych w ich wyniku rozstrzygnięć byłaby nie tylko zbędna ale i niepożądana z uwagi na mogące stąd wynikać dodatkowe komplikacje i de facto wydłużenie postępowań, a także z uwagi na konieczność ochrony autorytetu zapadłych orzeczeń. Dlatego też wniesienie prawnie skutecznej skargi do sądu administracyjnego stanowi przeszkodę do wszczęcia postępowania administracyjnego, mającego na celu usunięcie z obrotu zaskarżonej decyzji. W skardze wniesiono o zmianę powyższej decyzji poprzez wznowienie postępowania i odstąpienie od ustalenia wysokości zobowiązania podatkowego w zryczałtowanym podatku dochodowym w stosunku do skarżącej. Zarzucono przy tym wadliwą wykładnie art. 56 p.p.s.a. W odpowiedzi na skargę wniesiono o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył co następuje: Postępowanie w sprawie stało się bezprzedmiotowe. Decyzją z dnia 19 listopada 2014 r Dyrektor Izby Skarbowej uchylił decyzję Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej z dnia 29 grudnia 2008 r w przedmiocie ustalenia wysokości zobowiązania podatkowego od dochodów z nieujawnionych źródeł przychodów lub nieznajdujących pokrycia w ujawnionych źródłach zryczałtowanym podatku dochodowym od osób fizycznych za 2004 r w kwocie 51 221 zł i umorzył postępowanie w sprawie. Skoro zatem wyeliminowana została z obiegu prawnego decyzji określająca wysokość zobowiązania podatkowego i umorzone zostało postępowania, którego umorzenia domagała się Skarżąca we wniosku o wznowienie, to nie ma już przedmiotu tego postępowania, a zatem postępowanie o wznowienie postępowania stało się bezprzedmiotowe. Dlatego też orzeczono jak w sentencji na podstawie art. art. 161 par 1 pkt 3 p.p.s.a.