I SA/Kr 661/08

Sygn. akt I SA/Kr 661/08 | | W Y R O K W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 28 sierpnia 2008 r., Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, w składzie następującym:, Przewodniczący Sędzia: WSA Bogusław Wolas (spr.), Sędzia: NSA Józef Gach, Sędzia: WSA Anna Znamiec, Protokolant: Anna Boczkowska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 7 sierpnia 2008 r., sprawy ze skargi "W" sp. z o.o. w W., na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego, z dnia [...] Nr [...], w przedmiocie udzielenia pisemnej interpretacji co do zakresu i sposobu zastosowania prawa podatkowego, I. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu I instancji; II. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego na rzecz strony skarżącej koszty postępowania w kwocie 447,00 zł (czterysta czterdzieści siedem złotych 00/100). Skarżąca Stacja Narciarska [...] sp. z o.o. z siedzibą w W. pismem z dnia [...] stycznia zwróciła się do Urzędu Gminy z zapytaniem prawnym dotyczącym interpretacji przepisów prawa podatkowego w przedmiocie pytania jak należy opodatkować grunty sklasyfikowane w ewidencji gruntów jako grunty rolne, grunty zadrzewione i zakrzewione na użytkach rolnych oraz grunty leśne czasowo zajęte na trasy narciarskie. Skarżąca spółka podała, iż jest właścicielem gruntów rolnych i leśnych w miejscowości W. Część tych gruntów jest wykorzystywana w sezonie zimowym tj. w okresie od grudnia do marca na trasy narciarskie w ramach prowadzonej przez Spółkę stacji narciarskiej w W. Skarżąca argumentowała, iż przedsiębiorca władający gruntem ujętym jako rolny jest podatnikiem podatku rolnego, chyba że ten grunt zostanie zajęty na prowadzenie działalności gospodarczej. W takim przypadku grunt należy opodatkować podatkiem od nieruchomości. Za grunty zajęte na prowadzenie działalności gospodarczej uznaje się grunty, na których w rzeczywistości wykonywane są czynności składającej się na prowadzenie działalności gospodarczej, czyli zarobkowej działalności wytwórczej, budowlanej, handlowej, bądź usługowej, wykonywanej w sposób zorganizowany i ciągły. Zdaniem Skarżącej w przypadku gdy zajęcie gruntów rolnych na działalność gospodarczą ma charakter okresowy (kilka miesięcy w roku) przez ten okres są one opodatkowane podatkiem od nieruchomości ze stawką właściwą dla gruntów zajętych pod działalność gospodarczą a pozostałą część roku podatkiem rolnym lub leśnym. Skarżąca oparła się na stanowisku Izby Skarbowej oraz na stanowisku m in. Burmistrzów miast K., Z., S. Postanowieniem z [...] kwietnia 2007 r. Burmistrz Miasta i Gminy P. uznał stanowisko podatkowania za nieprawidłowe. Organ stwierdził, że z definicji zawartej w art. 2 ust. 2 ustawy z 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (t.j. Dz.U. z 2006 r. nr 121, poz. 844 z późn. zm.) wynika, że opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości nie podlegają grunty sklasyfikowane w ewidencji gruntów i budynków jako użytki rolne, grunty zadrzewione i zakrzewione na użytkach rolnych lub lasy, z wyjątkiem zajętych na prowadzenie działalności gospodarczej. Z kolei grunty oznaczone w ewidencji gruntów i budynków jako użytki rolne, grunty zadrzewione i zakrzewione na użytkach rolnych co do zasady podlegają opodatkowaniu podatkiem rolnym. Zasada ta znajduje potwierdzenie w art. 1 ustawy z 15 listopada 1984 r. o podatku rolnym (t.j. Dz.U. z 2006 r. nr 136, poz. 969 z późn. zm.). Wyjątkiem od wskazanej zasady jest sytuacja, w której użytki rolne, grunty zadrzewione i zakrzewione na użytkach rolnych zostaną zajęte na prowadzenie działalności gospodarczej innej niż działalność rolnicza. W takiej sytuacji grunt, pomimo że jest użytkiem rolnym, będzie opodatkowany podatkiem od nieruchomości. W praktyce największym problemem jest ustalenie zakresu pojęcia grunty zajęte na wykonywanie działalności gospodarczej innej niż działalność rolnicza. Ani w ustawie o podatku rolnym, ani w ustawie o podatkach i opłatach lokalnych nie zdefiniowano tego pojęcia. W uzasadnieniu postanowienia Burmistrz podzielił stanowisko doktryny, że sam fakt posiadania gruntu przez przedsiębiorcę skutkuje uznaniem gruntu za związany z prowadzeniem działalności gospodarczej. Nie jest to jednak podstawą do twierdzenia, że jest to grunt zajęty na prowadzenie działalności gospodarczej. Grunty zajęte to grunty, na których w rzeczywistości wykonywane są czynności składające się na prowadzenie działalności gospodarczej. Warto też pamiętać, że prowadzeniem działalności gospodarczej będzie także wykorzystywanie gruntu m.in. jako placu magazynowego, parkingu, gruntu pod budowlami itp. Zdaniem Burmistrza zajęte na prowadzenie działalności gospodarczej nie znaczy aktualnie, czasowo. Gdyby przez pojęcie zajęte na prowadzenie działalności gospodarczej rozumieć grunty aktualnie, czasowo użytkowane na potrzeby prowadzenia działalności gospodarczej, powstałaby sytuacja, w której podatnik miałby prawo do czasowego nieopodatkowania wyższą stawką gruntów związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej w sytuacji faktycznego niewykorzystywania gruntu dla potrzeb działalności. Doprowadziłoby to do nadużyć zapisów art. 2 ust. 2 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych. Zdaniem Burmistrza pas gruntu wykorzystywany do obsługi wyciągu powinien być opodatkowany - na podstawie art. 5 ust. 1 pkt 1a ustawy o podatkach i opłatach lokalnych - stawką od działalności gospodarczej, ponieważ prowadzenie wyciągu narciarskiego spełnia przesłanki z art. 2 ust. 1 ustawy o działalności gospodarczej. Burmistrz stwierdził, iż czasowe niewykorzystywanie gruntu do prowadzenia działalności gospodarczej nie uzasadnia do zastosowania innej stawki podatku niż od gruntów związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej. Dla uzasadnienia swojego stanowiska Burmistrz powołał się również na ofertę letnią Skarżącej – [...], [...] oraz [...], co wiąże się z zajęciem gruntów na prowadzenie działalności gospodarczej również w sezonie letnim. Od postanowienia Burmistrza Miasta i Gminy P. z dnia [...] kwietnia 2007 r. Skarżąca wniosła zażalenie z dnia [...] kwietnia 2007 r. do Samorządowego Kolegium Odwoławczego, zarzucając organowi błędną interpretację art. 2 ust. 2 w zw. z art. 1a ustawy o podatkach i opłatach lokalnych poprzez przyjęcie, że przedmiotem opodatkowania podatkiem od nieruchomości według najwyższych stawek pozostają grunty będące własnością Skarżącej przez cały rok podatkowy i to niezależnie od faktycznego zajmowania na prowadzenie działalności gospodarczej. Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z dnia [...] utrzymało zaskarżone postanowienie w mocy. Zdaniem organu odwoławczego warunkiem wyłączenia użytków rolnych z opodatkowania podatkiem od nieruchomości na podstawie art. 2 ust. 2 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych jest faktyczne nie zajmowanie gruntów do prowadzenia przez przedsiębiorcę działalności gospodarczej. Wyróżnia się dwa rodzaje gruntów: grunty związane z prowadzeniem działalności gospodarczej, tj. grunty będące w posiadaniu przedsiębiorcy oraz grunty zajęte na prowadzenie działalności gospodarczej. Organ odwoławczy wskazał, że grunty zajęte na prowadzenie działalności gospodarczej to grunty, które w danym momencie wykorzystywane są do wykonywania czynności składających się na działalność gospodarczą (zob. stanowisko E. Etala, i S. Plesnarowicza, Podatki lokalne. Komentarz Dom Wydawniczy ABC, 2003). Zdaniem Organu Odwoławczego zajęcie gruntów na prowadzenie działalności gospodarczej nastąpiło z chwilą objęcia w posiadanie przedmiotowych gruntów przez Skarżącą. Powołując się na odpis z rejestru przedsiębiorców KRS organ odwoławczy ustalił, że Spółka nie prowadzi działalności rolniczej, gdyż nie posiada takiego wpisu w KRS. Ponadto organ ustalił, iż przedmiotem działalności spółki jest działalność w zakresie wynajmu nieruchomości na własny rachunek. Organ ustalił, że Skarżąca prowadzi działalność tylko sezonowo zaś w pozostałym okresie roku wydzierżawia grunty rolne na podstawie wieloletniej umowy dzierżawy, dla celów działalności rolniczej, jednak sama działalności rolniczej nie prowadzi. Zdaniem Kolegium wydzierżawiając grunty rolne spółka prowadzi działalności gospodarczą, natomiast umowa dzierżawy mieści się w jednej z form prowadzenia działalności gospodarczej prowadzonej przez Spółkę. Ponadto, bez znaczenia pozostaje częstotliwość wykorzystywania gruntów na cele działalności gospodarczej, skoro Spółka nabyła przedmiotowe grunty na cele prowadzonej działalności gospodarczej. Organ stwierdza, że wszystkie grunty w tym rolne będące w posiadaniu spółki jako przedsiębiorcy powinny być opodatkowane stawką jak od gruntów związanych z prowadzoną działalnością gospodarczą niezależnie od okresu ich zajęcia w trakcie roku podatkowego. Kolegium uznało również za zasadne stanowisko organu I instancji, iż grunty "zajęte" na prowadzenie działalności nie oznaczają "aktualnie czasowo", gdyż takie ujęcie prowadziłoby po stronie podatnika do ciągłych korekt deklaracji w podatku od nieruchomości. Od decyzji SKO z dnia [...] Skarżąca wniosła skargę z dnia [p...] kwietnia 2008 r., zarzucając naruszenie prawa materialnego poprzez błędną wykładnię art. 2 ust. 2 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych. Skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającego ją postanowienia. Skarżąca zarzuciła decyzji SKO, iż SKO kieruje się zasadą, że każde objęcie w posiadanie gruntów przez podmiot prowadzący działalność gospodarczą skutkuje objęciem tych gruntów podatkiem od nieruchomości bez względu na to, jaką działalność prowadzi się na tych gruntach. SKO w swojej odpowiedzi na skargę z dnia [...] maja 2008 r. podtrzymała stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji z dnia [...] Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje Wojewódzki Sąd Administracyjny zgodnie z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270) sprawuje kontrolę działalności administracji publicznej a stosownie do przepisu art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Jednocześnie w oparciu o art. 134 § 1 ustawy wskazanej jako pierwsza Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami oraz powołaną podstawą prawną. W ramach tak określonej kognicji Sąd bada czy przy wydaniu zaskarżonego aktu administracyjnego nie naruszono przepisów prawa materialnego i przepisów postępowania. Kierując się powyższymi kryteriami należy wskazać, że skarga wnioskodawca zasługuje na uwzględnienie, gdyż zaskarżone orzeczenie narusza prawo w stopniu uzasadniającym jego uchylenie. Skarżący podał we wniosku, iż jest właścicielem gruntów rolnych i leśnych, a część tych gruntów jest wykorzystywana w sezonie zimowym (okresowo) na trasy narciarskie w ramach prowadzonej przez Spółkę stacji narciarskiej w W. – tj. przez ten okres grunty rolne są zajęte na prowadzenie działalności gospodarczej. Pytanie dotyczyło zatem tras narciarskich, a więc gruntu niezabudowanego, a nie terenu zajętego pod urządzenia wyciągów. Pomimo to, jak należy sądzić z końcowej części uzasadnienia, postanowienie organu I instancji dotyczyło gruntów wykorzystywanych do obsługi wyciągów narciarskich, a więc nie udzielało odpowiedzi na zadane przez podatnika pytanie. Ponadto zarówno organ I jak i II instancji oparły swoje rozstrzygnięcia o inny stan faktyczny niż ten, który wynika z treści wniosku. Postępowanie interpretacyjne zmierza do oceny stanowiska podatnika w stanie faktycznym przedstawionym we wniosku o udzielenie interpretacji przepisów prawa podatkowego. W przeciwieństwie do postępowania jurysdykcyjnego organy podatkowe nie mają prawa ani obowiązku ustalania stanu faktycznego ponad to, co podał podatnik we wniosku o interpretację przepisów prawa podatkowego. Interpretacja została wydana z naruszeniem przepisu art. 14a §3 w związku z art. 14b §5 oraz art. 14e §1 i § 2 Ordynacji podatkowej. Z akt sprawy nie wynika bowiem, aby Skarżąca w stanie faktycznym podała, iż prowadzi ofertę letnią, lub też oddawała grunt w miesiącach letnich w dzierżawę. Wydanie interpretacji z przekroczeniem ram stanu faktycznego miało istotny wpływ na treść orzeczeń wydanym przez organy podatkowe w sprawie, gdyż organy I i II instancji argumentowały, iż okoliczności te świadczą o prowadzeniu działalności gospodarczej przez Skarżącą, która prowadzona jest w sposób ciągły, bez możliwości zawieszenia tej działalności w ciągu roku, a tym samy grunty rolne są zajęte na prowadzenie działalności gospodarczej przez cały rok. Mając powyższe na uwadze, należało orzec jak w sentencji wyroku na podstawie art. 145§1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. Rozpoznając ponownie sprawę, organy podatkowe powinny oprzeć się na stanie faktycznym podanym we wniosku, a w przypadku jego niejasności powinny wezwać stronę o jego doprecyzowanie. O kosztach orzeczono na podstawie art. 200 ustawy o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, zgodnie z którym w razie uwzględnienia skargi przez sąd pierwszej instancji przysługuje skarżącemu od organu, który wydał zaskarżony akt zwrot kosztów postępowania niezbędnych do celowego dochodzenia praw. Co należy do nich zaliczyć określa natomiast art. 205 wyżej powołanej ustawy . Na tej podstawie zasądzono zwrot kosztów obejmujący wpis, wynagrodzenie pełnomocnika ustalone zgodnie z § 2 ust. 1 pkt 2 Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 2 grudnia 2003 r. w sprawie wynagrodzenia za czynności doradcy podatkowego w postępowaniu przed sądami administracyjnymi oraz szczegółowych zasad ponoszenia kosztów pomocy prawnej udzielonej przez doradcę podatkowego z urzędu ( Dz. U. Nr 2l2 poz. 2075 ), oraz opłatę od pełnomocnictwa.