I SA/Kr 671/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Bogusław Wolas po rozpoznaniu w dniu 22 stycznia 2014 r. na posiedzeniu niejawnym zażalenia B.S. na postanowienie WSA w Krakowie z dnia 8 listopada 2013 r. o odrzuceniu sprzeciwu w sprawie ze skargi B.S. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia 20 lutego 2013 r., nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług za miesiące styczeń, luty, marzec i kwiecień 2007 r. postanawia : 1. uchylić postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 8 listopada 2013 r., sygn. akt I SA/Kr 671/13, 2. przyznać skarżącemu prawo pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych. Stosownie do treści art. 195 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), dalej powoływana jako "p.p.s.a.", jeżeli zażalenie zarzuca nieważność postępowania lub jest oczywiście uzasadnione, wojewódzki sąd administracyjny, który wydał zaskarżone postanowienie, może na posiedzeniu niejawnym, nie przesyłając akt Naczelnemu Sądowi Administracyjnemu, uchylić zaskarżone postanowienie i w miarę potrzeby sprawę rozpoznać na nowo. Postanowieniem z 8 listopada 2013 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie odrzucił sprzeciw B.S. od postanowienia Referendarza sądowego oddalającego wniosek skarżącego o zwolnienie od kosztów sądowych, uznając, że został on wniesiony po terminie. W ustawowym terminie pełnomocnik skarżącego wniósł na powyższe postanowienie zażalenie, zarzucając błędne przyjęcie, że sprzeciw został wniesiony po terminie. Sąd zauważa w związku z tym, że wydając postanowienie o odrzuceniu sprzeciwu nie dostrzegł, że postanowienie Referendarza sądowego zostało powtórnie wysłane na adres pełnomocnika skarżącego z uwagi na stwierdzone nieprawidłowości w trakcie pierwszego doręczenia. Postanowienie w przedmiocie prawa pomocy zostało zatem skutecznie doręczone pełnomocnikowi w dniu 27 września 2013 r. Ponieważ sprzeciw został skierowany do Sądu w dniu 4 października 2013 r., a więc w ustawowym terminie, należało uznać, że zażalenie na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 8 listopada 2013 r. jest oczywiście uzasadnione. W konsekwencji wniosek o przyznanie prawa pomocy wymaga rozpoznania. Z tego względu, na zasadzie art. 195 § 2 p.p.s.a., Sąd orzekł jak w pkt 1 sentencji. Z treści oświadczenia skarżącego o stanie rodzinnym, majątku i dochodach zawartego we wniosku o przyznanie prawa pomocy wynika, że jest on osobą bezrobotną, mieszka w domu będącym własnością rodziców, którym pomaga w prowadzeniu gospodarstwa domowego. Pomaga także ojcu w prowadzonej przez niego działalności gospodarczej. Matka wnioskodawcy pobiera rentę. Wnioskodawca oprócz niewielkich oszczędności w kwocie około 3000 zł nie posiada żadnego majątku. Sad zauważa, że w myśl art. 245 §1 p.p.s.a., prawo pomocy może być przyznane w zakresie całkowitym lub częściowym, przy czym prawo pomocy w zakresie całkowitym obejmuje zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego (§ 2 tego przepisu), natomiast prawo pomocy w zakresie częściowym obejmuje zwolnienie tylko od opłat sądowych w całości lub części albo tylko od wydatków albo od opłat sądowych i wydatków lub obejmuje tylko ustanowienie adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego (art. 245 §3 p.p.s.a.). Przyznanie osobie fizycznej prawa pomocy w zakresie częściowym poprzez zwolnienie od kosztów sądowych zgodnie z art. 246 § 1 pkt 2 p.p.s.a. następuje, gdy osoba ta wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny. Mając na uwadze przedstawioną we wniosku o przyznanie prawa pomocy sytuację materialną skarżącego, Sąd przyjął, że wykazał on zaistnienie przesłanek, od których uzależnione jest przyznanie prawa pomocy we wnioskowanym zakresie. Z tych względów na podstawie art. 246 § 1 pkt 2 p.p.s.a. oraz art. 260 p.p.s.a. Sąd postanowił, jak w pkt 2 sentencji postanowienia.