I SA/Kr 679/25

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Grzegorz Klimek po rozpoznaniu w dniu 27 listopada 2025 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi M. K. na postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego Kraków – Nowa Huta z dnia 5 września 2025 r., nr 1209-SEE.7113.2.75.2025.22 w przedmiocie podjęcia zawieszonego postępowania egzekucyjnego postanawia: odrzucić skargę. Naczelnik Urzędu Skarbowego Kraków – Nowa Huta, postanowieniem z dnia 5 września 2025 r., nr 1209-SEE.7113.2.75.2025.22, podjął zawieszone postępowania egzekucyjne prowadzone wobec majątku M. K. (dalej: Strona, Skarżąca) na podstawie tytułów wykonawczych. Powyższe postanowienie wraz z pouczeniem, że na niniejsze postanowienie nie przysługuje zażalenie, zostało doręczone Skarżącej w dniu 11 września 2025 r. W dniu 1 października 2025 r. Skarżąca wniosła bezpośrednio do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie skargę na ww. postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego Kraków – Nowa Huta z dnia 5 września 2025 r. W dniu 6 października 2025 r. Sąd przesłał do organu skargę Skarżącej zgodnie z art. 54 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. W dniu 17 października 2025 r. organ złożył odpowiedź na skargę oraz wniósł o jej odrzucenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje: Skarga podlega odrzuceniu. Na wstępie wyjaśnić należy, że merytoryczne rozpoznanie zasadności skargi poprzedzone jest w postępowaniu przed sądami administracyjnymi badaniem dopuszczalności jej wniesienia. Skarga jest dopuszczalna, gdy przedmiot sprawy należy do właściwości sądu, skargę wniesie uprawniony podmiot, oraz gdy spełnia ona wymogi formalne i została złożona w terminie. Stwierdzenie braku którejkolwiek z wymienionych przesłanek dopuszczalności zaskarżenia uniemożliwia nadanie skardze dalszego biegu, co prowadzi do jej odrzucenia. Zgodnie z art. 3 § 2 p.p.s.a. kontrola działalności administracji publicznej sprawowana przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na: 1) decyzje administracyjne; 2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty; 3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które przysługuje zażalenie; 4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, z wyłączeniem aktów lub czynności podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w ustawie z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2018 r. poz. 2096 oraz z 2019 r. poz. 60, 730, 1133 i 2196), postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2019 r. poz. 900, z późn. zm.), postępowań, o których mowa w dziale V w rozdziale 1 ustawy z dnia 16 listopada 2016 r. o Krajowej Administracji Skarbowej (Dz. U. z 2019 r. poz. 768, 730, 1520, 1556 i 2200), oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw; 4a) pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach, opinie zabezpieczające i odmowy wydania opinii zabezpieczających; 5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej; 6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej; 7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego; 8) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4 lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a; 9) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach dotyczących innych niż określone w pkt 1-3 aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w ustawie z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego oraz postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw. Stosownie do treści art. 3 § 3 p.p.s.a., sądy administracyjne orzekają także w sprawach, w których przepisy ustaw szczególnych przewidują sądową kontrolę, i stosują środki określone w tych przepisach. Z przytoczonych wyżej przepisów wynika, że zakres właściwości rzeczowej sądów administracyjnych wyznacza katalog skarg na określone w art. 3 § 2 p.p.s.a. działania organów administracji publicznej lub ich bezczynność. Katalog ten rozszerzają przepisy ustaw szczególnych, które przewidują kontrolę tego sądu w sprawach nieprzewidzianych w art. 3 § 2 p.p.s.a. Z kolei w myśl art. 58 § 1 pkt 1 p.p.s.a. sąd odrzuca skargę, jeżeli sprawa nie należy do właściwości sądu administracyjnego. Przenosząc powyższe na grunt niniejszej sprawy wskazać należy, że przedmiotem skargi jest postanowienie wydane w postępowaniu egzekucyjnym przez Naczelnika Urzędu Skarbowego Kraków – Nowa Huta z dnia 5 września 2025 r., nr 1209-SEE.7113.2.75.2025.22, o podjęciu zawieszonego postępowania egzekucyjnego, prowadzonego wobec Skarżącej na podstawie tytułów wykonawczych. Postanowienie to zostało wydane w postępowaniu egzekucyjnym. Nie jest to postanowienie kończące postępowanie ani też postanowienie rozstrzygające sprawę co do istoty. Wyjaśnienia w związku z tym wymaga, że na taki rodzaj postanowienia wydanego przez organ egzekucyjny w toku postępowania egzekucyjnego w administracji nie przysługuje stronie tego postępowania zażalenie. Stosownie do art. 17 § 1 zd. 1 i 2 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (tekst jedn.: Dz. U. z 2025 r. poz. 132 z późn. zm.,dalej: u.p.e.a.), o ile przepisy niniejszej ustawy nie stanowią inaczej, rozstrzygnięcie i zajmowane przez organ egzekucyjny lub wierzyciela stanowisko w sprawach dotyczących postępowania egzekucyjnego następuje w formie postanowienia. Na postanowienie to służy zażalenie, jeżeli niniejsza ustawa lub Kodeks postępowania administracyjnego tak stanowi. Zażalenie wnosi się do organu odwoławczego za pośrednictwem organu egzekucyjnego w terminie 7 dni od dnia doręczenia lub ogłoszenia postanowienia. Stosownie do art. 57 § 1 u.p.e.a., po ustaniu przyczyny zawieszenia organ egzekucyjny podejmuje zawieszone postępowanie egzekucyjne, zawiadamiając o tym zobowiązanego. Jednocześnie organ egzekucyjny przystępuje do czynności egzekucyjnych. Obowiązek wydania postanowienia o podjęciu postępowania wynika jednoznacznie z treści art. 56 § 3 u.p.e.a., przepis ten traktuje o "postanowieniu w sprawie zawieszenia postępowania", w czym mieści się nie tylko postanowienie o zawieszeniu (odmowie zawieszenia) postępowania, ale także o podjęciu (odmowie podjęcia) zawieszonego postępowania. Zestawiając ze sobą przepisy art. 17 § 1, art. 57 § 1 oraz art. 56 § 3 u.p.e.a., należy dojść do wniosku, że podjęcie zawieszonego postępowania egzekucyjnego następuje w formie postanowienia. Na postanowienie takie nie przysługuje zażalenie. W przypadku instytucji zawieszenia postępowania w art. 56 § 4 u.p.e.a. wymieniono tylko dwa postanowienia, na które przysługuje zażalenie: postanowienie o zawieszeniu postępowania i postanowienie o odmowie zawieszenia tego postępowania. Oznacza to, że inne postanowienia podejmowane w przedmiocie zawieszenia postępowania, w tym postanowienie o podjęciu zawieszonego postępowania, nie podlegają zaskarżeniu. W wyroku z dnia 5 stycznia 2011 r., sygn. akt II OSK 1974/09 Naczelny Sąd Administracyjny dokonując wykładni art. 56 § 4 u.p.e.a. wskazał, że w przepisie tym ustawodawca ustanowił jednoznaczną normę postępowania, określającą rodzaj postanowień w przedmiocie zawieszenia postępowania egzekucyjnego, które podlegają zaskarżeniu. Nie zachodzi zatem w tym zakresie potrzeba sięgania do odpowiedniego zastosowania przepisu k.p.a. Taka wykładnia omawianych przepisów jest również zaakceptowana w piśmiennictwie i orzecznictwie (por. System egzekucji administracyjnej pod red. J. Niczyporuka, S. Fundowicza, J. Radwanowicza Wyd. C. H. Beck Warszawa 2004 str. 273-274; E. Pierzchała Środki prawne w postępowaniu egzekucyjnym w administracji Wyd. C.H. Beck str. 65-69; D. D. Jankowiak Komentarz Ustawa o postępowaniu egzekucyjnym w administracji Wyd. Unimex Wrocław 2008 str. 483, 494; wyrok WSA w Lublinie z 3 lipca 2009 r., I SA/Lu 230/09). Stwierdzić zatem należy, że zaskarżone postanowienie nie ma waloru aktu, o którym mowa w art. 3 § 2 pkt 3 p.p.s.a., brak jest również przepisów szczególnych, które przewidywałyby w takiej sytuacji kontrolę sądowoadministracyjną. Z treści art. 3 § 2 pkt 3 p.p.s.a. jednoznacznie wynika, że zaskarżeniu do sądu administracyjnego podlegają wyłącznie te postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie. Skoro zaskarżone postanowienie o podjęciu zawieszonego postępowania nie podlega zaskarżeniu w drodze zażalenia, to nie podlega również zaskarżeniu do sądu administracyjnego. Wobec powyższego należało uznać, że wniesiona w niniejszej sprawie skarga dotyczy sprawy nieobjętej właściwością sądu administracyjnego i z tej przyczyny podlega odrzuceniu. Mając powyższe na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, działając na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 i § 3 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.