I SA/Kr 688/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia: WSA Inga Gołowska Sędzia: WSA Stanisław Grzeszek Sędzia: WSA Waldemar Michaldo (spr.) Protokolant: st. sekr. sąd. Anna Boczkowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 21 listopada 2018 r. sprawy ze skargi Z. S. o wznowienie postępowania sądowego zakończonego prawomocnym wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 21 września 2017 r. sygn. I SA/Kr 421/15 - skargę oddala - Pismem z dnia 25 czerwca 2018 r. Z. S. wniósł do Wojewódzkiego Sadu Administracyjnego w K. skargę o wznowienie postępowania w sprawie ze skargi Z. S. na decyzję Zarządu Województwa z dnia 30 grudnia 2014 roku, sygn. akt: [...] zakończonej prawomocnym wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 21 września 2017r. sygn. akt I SA/ Kr 421/15. W petitum skargi skarżący wniósł na podstawie art. 271 pkt. 2 p.p.s.a. oraz na podstawie art. 277 p.p.s.a., o: 1. wznowienie postępowania w przedmiocie skargi na decyzję Zarządu Województwa z dnia 30 grudnia 2014 roku, sygn. akt: [...]; 2. uchylenie decyzji organu II instancji - Zarządu Województwa z dnia 30 grudnia 2014 roku, sygn. akt: [...], utrzymującej w mocy decyzję M. Centrum Przedsiębiorczości z dnia 4 sierpnia 2014 roku, znak sprawy [...] i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania organowi II instancji -Zarządowi Województwa M. z uwagi na to, iż zachodzi przesłanka określona w art. 271 pkt. 2 p.p.s.a. i postępowanie przeprowadzone przed organem II instancji jest dotknięte wadą w związku z faktem występowania w nim pełnomocnika w osobie r. pr. A. K., posługującej się sfałszowanym pełnomocnictwem do reprezentacji Skarżącego Z. S., tj. w związku z nienależytą reprezentacją strony w niniejszym postępowaniu; 3. wstrzymanie wykonania decyzji z dnia 30 grudnia 2014 r., wydanej przez Zarząd Województwa w sprawie o sygn. akt: [...], utrzymującej w mocy decyzję M. Centrum Przedsiębiorczości z dnia 4 sierpnia 2014 roku, znak sprawy [...] w całości przez zawieszenie postępowania egzekucyjnego, prowadzonego przed Naczelnikiem Pierwszego Urzędu Skarbowego wszczętego na podstawie tytułu wykonawczego z dnia 11 kwietnia 2016 r., wydanego przez M. Centrum Przedsiębiorczości w K., oznaczonego numerem [...], wydanego na podstawie zaskarżonej decyzji oraz na podstawie dalszych tytułów wykonawczych, oznaczonych sygnaturami: [...] (zaopatrzonego w klauzulę wykonalności z dnia 2 czerwca 2016 r.) oraz zawieszenie postępowania egzekucyjnego, prowadzonego przed Naczelnikiem Urzędu Skarbowego [...], wszczętego na podstawie dalszego tytułu wykonawczego wydanego przez M. Centrum Przedsiębiorczości w K., oznaczonego [...] (zaopatrzonego w klauzulę wykonalności z dnia 16 kwietnia 2018r.), do czasu zakończenia postępowania; 4. zasądzenie na skarżącego Z. S., kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. W uzasadnieniu skargi wskazano m.in., iż w niniejszej sprawie zachodzi podstawa do wznowienia postępowania, określona w art. 271 pkt. 2 p.p.s.a. z uwagi na fakt, iż postępowaniu sądowo administracyjnym, jak również w postępowaniu przed organem II stancji działał pełnomocnik w osobie r. pr. A. K., która nie posiadała właściwego umocowania do reprezentowania interesów Z. S.. Autor skargi wskazał, iż A. M. - S., działająca w toku postępowania prowadzonego pod sygnaturą akt l SA/Kr 421/15 przekazała wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego wraz z uzasadnieniem adwokatowi T. W., celem przygotowania w niniejszej sprawie skargi kasacyjnej od wyroku wydanego przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie. Adwokat zapewnił A. M. - S., że skarga kasacyjna zostanie przygotowana oraz złożona w 14 - dniowym terminie. W skardze podniesiono, że ani małżonka, ani mec. T. W. nie poinformowali skarżącego o wydanym wyroku wraz z uzasadnieniem. Skarżący nadmienił, że po zapoznaniu się z aktami niniejszej sprawy, zdał sobie sprawę, że małżonka informowała tut. Sąd o tym, że jego stan zdrowia jest bardzo poważny, a jego świadomość ograniczona, co zostało potwierdzone stosownymi dokumentami wraz z informacją, że przebywał na leczeniu w Moskwie. W dniu 5 czerwca 2018 r. A. M. - S. odebrała tytuł wykonawczy o numerze [...], wystawiony w dniu 11 kwietnia 2016 roku przez wierzyciela - M. Centrum Przedsiębiorczości, zaopatrzony w klauzulę wykonalności nadaną przez Naczelnika Pierwszego Urzędu Skarbowego w K. w dniu 16 kwietnia 2018 r. W tym samym dniu A. M. - S. odebrała również potwierdzenia zajęcia nieruchomości przez Naczelnika Urzędu Skarbowego [...]. Następnie w dniu 6 czerwca 2018 r., małżonka skarżącego A. M. - S., zaskoczona faktem wszczęcia postępowania egzekucyjnego przez Naczelnika Urzędu Skarbowego [...], z uwagi na fakt przekazania wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie wydanego w sprawie l SA/Kr 421/15 wraz z uzasadnieniem celem sporządzenia skargi kasacyjnej udała się do pełnomocnika celem wyjaśnienia przyczyn niezłożenia przez niego przedmiotowej skargi, zgodnie z poczynionymi wcześniej ustaleniami. Podczas rozmowy ustaliła, iż adwokat nie złożył skargi w umówionym terminie oraz nie jest w stanie podać przyczyn jej niezłożenia. Skarżący wskazał, że nie ponosi on winy za działania swojego pełnomocnika, jak również że to na profesjonalnym pełnomocniku ciąży obowiązek zadbania o prawidłowe i terminowe dokonanie czynności procesowych. Dodatkowo, pełnomocnik profesjonalny podlega większym wymaganiom, w związku z posiadaną przez siebie wiedzą z zakresu prawa oraz znajomością procedury sądowej. W skardze podkreślono, że adw. T. W. nie podjął ze skarżącym żadnego kontaktu. Skarżący nie wiedział o istnieniu wyroku. Małżonka skarżącego - z uwagi na stan zdrowia skarżącego starała się "odsunąć" męża od problemów, nie informując go o bieżących sprawach, aby mógł skupić się wyłącznie na powrocie do zdrowia. Stresująca sytuacją związana z niniejszą sprawą mogłaby pogorszyć stan zdrowia skarżącego i dlatego też dla dobra męża, A. S.-M. przekazała wyrok z uzasadnieniem pełnomocnikowi a nie mężowi. Mając na uwadze powyższe, biorąc pod uwagę fakt, iż przygotowanie oraz złożenie skargi kasacyjnej zostało zlecona profesjonalnemu pełnomocnikowi, działająca jako pełnomocnik Z. S. - A. nie przypuszczała, że sprawa zostanie tak poprowadzona. O egzekucji z nieruchomości, prowadzonej przez Naczelnika Urzędu Skarbowego [...] dowiedziała się w dniu 5 czerwca 2018 r., żyjąc do tego dnia w przekonaniu, iż wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego został skutecznie zaskarżony skargą kasacyjną do Naczelnego Sądu Administracyjnego.Ze względu na wszczętą egzekucję, małżonka poinformowała skarżącego o wyroku oraz stanie sprawy. Następnie Skarżący przekazał sprawę pełnomocnikowi. Pełnomocnik skarżącego oświadczył w skardze, iż w dniu 7 czerwca 2018 r. na zlecenie Z. S. wykonał fotokopie z akt niniejszej sprawy, prowadzonej przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Krakowie, w której Z. S. był skarżącym. Jak wynika z wykonanych fotokopii, r. pr. A. K. posługiwała się również w sprawie niniejszej odpisem dokładnie tego samego pełnomocnictwa, które zakwestionował Sad Apelacyjny w K. (w sprawie III AUa [...]). Pełnomocnictwo zalega w aktach o sygnaturze l SA/Kr 421/15 (karta 24) i odbyło się to bez wiedzy skarżącego. W dalszej części w skardze wskazano, iż mecenas A. K. wstąpiła do postępowania administracyjnego po złożeniu odwołania od decyzji [...] Centrum Przedsiębiorczości w K. z dnia 4 sierpnia 2014 r., znak sprawy: [...], dotyczącej zwrotu dofinansowania przyznanego skarżącemu ze środków europejskich. Powyższe odwołanie złożyła M. G., która w rzeczywistości nie zajmowała się sprawą w imieniu Z. S., bowiem pełnomocnictwo było udzielone przez spółką z ograniczoną odpowiedzialnością, a nie przez Z. S.. Pełnomocnictwo to nigdy nie zostało uzupełnione. Pismem z dnia 5 listopada 2014r. r. pr. A. K. sprecyzowała stanowisko i wyjaśniła, iż odwołanie złożone przez M. G. zostało złożone w imieniu Z. S., a nie jak mylnie wskazano E. Sp. z o.o. Jednocześnie w załączeniu do w/w pisma załączyła kwestionowane przez skarżącego pełnomocnictwo. W uzasadnieniu decyzji z dnia 30 grudnia 2014 r., Zarząd Województwa wskazał, iż w odpowiedzi na wezwanie organu w zakresie pełnomocnictwa oraz wyjaśnienie w zakresie oznaczenia strony odwołującej się r. pr. A. K., działająca w imieniu skarżącego złożyła do akt pełnomocnictwo do reprezentowania Z. S. w uwierzytelnionej kserokopii oraz wyjaśniła rozbieżności, dotyczące omyłkowego wskazania strony odwołującej się. Organ II instancji uznał braki formalne w zakresie pełnomocnictwa oraz wyjaśnienie omyłkowego znaczenia strony odwołującej się za usunięte i przystąpił do rozpoznania odwołania, dopuszczając jednocześnie do udziału w postępowaniu r. pr. A. K., jako reprezentującą interesy skarżącego Z. S., która działała na podstawie podrobionego pełnomocnictwa. W skardze podniesiono, iż Z. S. nie miał świadomości powyższego. W okresie, w którym działała w tej sprawie r. pr. A. K. był ciężko chory i nie uczestniczył w postępowaniach sądowych, co potwierdza dokumentacja składana do akt sprawy przez A. M. - S.. Ze względu na ówczesny stan zaawansowania choroby Z. S. nie jest w stanie przypomnieć sobie okoliczności, w ramach których udzielił pełnomocnictwa. Fakt nieprawidłowości w pełnomocnictwie dla r. pr. A. K. jest niepodważalny, albowiem w tym zakresie została sporządzona opinia biegłego grafologa, która stanowi załącznik do niniejszego pisma. Niemożność udziału Z. S. w niniejszym postępowaniu potwierdzają również pisma składane przez A. M. - S., działającą jako jego pełnomocnik, z których treści jasno wynika, iż nie może on brać udziału w toczącym się postępowaniu ze względu na bardzo ciężki stan zdrowia. W dalszej kolejności podniesiono iż Z. S. nigdy nie potwierdził i nie potwierdza czynności dokonanych przez r. pr. A. K., jakich dokonała przed organem II instancji oraz przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym. Jednocześnie autor skargi wskazał, że pełnomocnik małżonki skarżącego A. M. – S. adw. M. H., który również reprezentował skarżącego w ramach postępowania apelacyjnego przed Sądem Apelacyjnym w K. w sprawie o sygn. akt: III AUa 1514/15, badając akta w tamtej sprawie dostrzegł, iż podpis złożony pod udzielonym mu pełnomocnictwem wyraźnie różni się od podpisu widniejącego na złożonym wcześniej do akt odpisie pełnomocnictwa, które miał udzielić wcześniej r. pr. A. K. do sprawy III AUa 1514/15. Wątpliwości były na tyle istotne, że adw. M. H. poprosił A. M. o dostarczenie mu pełnomocnictwa z notarialnie poświadczonym podpisem. Pełnomocnictwo takie zostało sporządzone, a mec. H. zwrócił Sądowi Apelacyjnemu uwagę na wątpliwości, co do podpisu na pełnomocnictwie złożonym do akt przez r. pr. A. K.. Następnie Sąd Apelacyjny zlecił przeprowadzenie opinii grafologowi, który potwierdził, iż podpis pod pełnomocnictwem r. pr. A. K. jest nieautentyczny. W załączeniu przedłożono kopie opinii grafologicznej sporządzonej na zlecenie Sadu Apelacyjnego. Skarżący wskazał, iż w wyniku zaistniałych okoliczności Sąd Apelacyjny przyjął nieważność postępowania w sprawie III AUa 1514 i zawiadomił prokuraturę. W związku z powyższymi informacjami Z. S. złożył w dniu 02.05.2018 r. pismo do Prokuratury Rejonowej [...], w którym potwierdził, iż działania mec. A. K. były podejmowane bez jego zgody i wiedzy. Dodatkowo skarżący zwrócił m.in. uwagę na wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 24 marca 2017 roku, wydany w sprawie o sygn. akt II OSK [...], zgodnie z którym: "Wystąpienie powodów nieważności postępowania skutkuje uchyleniem prawomocnego orzeczenia bez względu na to, czy stanowiące je naruszenie prawa ma wpływ na rozstrzygnięcie sprawy. Jest to bowiem bezwzględna podstawa wznowienia." W skardze również podkreślono, że r. pr. A. K. również posłużyła się takim pełnomocnictwem w sprawie przed Sądem Okręgowym w K. Wydział VIII Ubezpieczeń Społecznych o sygn. akt [...], co w konsekwencji doprowadziło do uchylenia zaskarżonego wyroku przez Sąd Apelacyjny w K., III Wydział Pracy i Ubezpieczeń Społecznych. Skarżący wskazał również m.in., że termin 3 miesięcy na wystąpienie z niniejszą skargą należy uznać za zachowany. Zgodnie z orzecznictwem Sądu Najwyższego fakt podrobienia dokumentu podlega ustaleniu w postępowaniu ze skargi o wznowienie, natomiast ustawowy trzymiesięczny termin do wniesienia skargi o wznowienie opartej na tej podstawie biegnie od dnia dowiedzenia się przez skarżącego o podrobieniu dokumentów (Postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 4 listopada 2016, l CZ 73/16, LEX nr 2153429). W związku z ciężkim stanem zdrowia oraz procesem leczenia i rekonwalescencji Z. S. o możliwości złożenia do akt niniejszego postępowania podrobionego pełnomocnictwa dowiedział się na przełomie kwietnia i maja br., co zostało potwierdzone po wykonaniu fotokopii akt z postępowania sądowo administracyjnego oraz z postępowania administracyjnego. 2 maja br. Z. S. podjął stosowne do okoliczności kroki i przesłał do Prokuratury pismo (pismo stanowi załącznik do niniejszego wniosku), potwierdzające iż uzyskał informację dot. podrobienia pełnomocnictwa w postępowaniu prowadzonym przed Sądem Apelacyjnym w K., prowadzonym pod sygn. akt [...] oraz potwierdzające, że pełnomocnik działał bez wiedzy i zgody skarżącego. W niniejszej sprawie zdaniem skarżącego nie sposób przyjąć odmiennego stanowiska i termin na złożenie niniejszej skargi o wznowienie przedmiotowego postępowania należy uznać za zachowany. W odpowiedzi na skargę organ administracyjny: Zarząd Województwa - Instytucja Zarządzająca [...] Regionalnym Programem Operacyjnym na lata 2007-2013 (IZ MRPO) wniósł o: 1) odrzucenie skargi na zasadzie art. 280 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (dalej: p.p.s.a.). z powodu nie oparcia jej o ustawową podstawę, względnie 2) oddalenie skargi o wznowienie postępowania jako bezzasadnej. Zdaniem organu zważywszy na niekonsekwencje w strukturze uzasadnienia skargi, a w szczególności ze względu na powoływanie w nim licznych okoliczności, które są irrelewantne dla sprawy (tylko zaciemniających obraz sytuacji) oraz przemilczanie tych istotnych, na wstępie należy bardzo wyraźnie podkreślić trzy kwestie: 1) niniejsze postępowanie dotyczy wznowienia postępowania sądowoadministracyjnego 2) tylko okoliczności uzasadniające wznowienie tego postępowania mają znaczenie, nie zaś dotyczące wcześniejszego chronologicznie postępowania administracyjnego, stroną tego postępowania był wyłącznie Z. S. nie zaś jego małżonka, która w sprawie była tylko pełnomocnikiem, mec. A. K. występowała jako pełnomocnik tylko w początkowym etapie postępowania sądowoadministracyjnego i na długo przed jego zakończeniem (konkretnie 22 marca 2016 roku, niemal dokładnie półtora roku przed wydaniem wyroku - vide akta k. 129) jako pełnomocnik zgłosiła się małżonka skarżącego, której pełnomocnictwo nie było i nie jest kwestionowane. Brała ona czynny udział w postępowaniu i na jej ręce został doręczony wyrok, który można było zwalczać zwyczajnym środkiem zaskarżenia, ale pomimo tego uzyskał on walor prawomocności. Uzasadniając w pierwszej kolejności wniosek o odrzucenie skargi o wznowienie postępowania organ wskazał, iż zgodnie z utrwalonym w orzecznictwie NSA poglądem, że "Samo sformułowanie podstawy w sposób odpowiadający przepisom art. 271-274 p.p.s.a. (powołanie się na te przepisy) nie oznacza, że skarga opiera się na ustawowej podstawie wznowienia, jeżeli już z samego uzasadnienia skargi wynika, że podnoszona podstawa nie zachodzi. Taka skarga, jako nieoparta na ustawowej podstawie wznowienia, podlega odrzuceniu na podstawie art. 280 § 1ustawy." (postanowienie NSA w Warszawie z dnia 7 października 2011 r., sygn. akt l OSK 1722/11, a także powołane w jego uzasadnieniu inne orzeczenia). Jak się wydaje w niniejszej sprawie, choć strona powołuje się na posługiwanie się przez jednego z pełnomocników sfałszowanym pełnomocnictwem, to nawet z samych twierdzeń skargi wynika wprost, iż wadliwość ustała w toku postępowania sądowadministracyjnego (na długo przed wydaniem wyroku). Do udziału w sprawie zgłosił się bowiem należycie umocowany pełnomocnik, który ją doprowadził do końca (a w szczególności na jego ręce doręczono odpis wyroku wraz z uzasadnieniem). Do próby zwalczania tegoż wyroku - co wprost przyznaje skarżący - nie doszło wyłącznie wskutek zaniedbania adwokata, któremu zlecono wniesienie skargi kasacyjnej. Innymi słowy jedyną przyczyną nie zaskarżenia skargą kasacyjną wyroku było postępowanie osób działających (lub mających działać) na rzecz strony, co wyklucza istnienie podstawy wznowieniowej wynikającej z nieważności postępowania. Tym samym w ocenie organu już z uzasadnienia skargi - choć pośrednio - wynika, że niewłaściwie umocowany (niezależnie od przyczyny) pełnomocnik (r. pr. A. K.) zaprzestała działania w sprawie jeszcze przed uprawomocnieniem się wyroku (i to na długo przed), a strona była reprezentowana przez należycie umocowaną małżonkę oraz zleciła zaskarżenie wyroku niesumiennemu adwokatowi, a zatem ziściła się negatywna przesłanka wznowienia określona art. 271 pkt 2 p.p.s.a. Wobec powyższego można przyjąć, że skarga o wznowienie nie została oparta na ustawowej podstawie wznowienia, skoro z jej twierdzeń wprost wynika, że zachodzi wyłączenie wznowienia przewidziane w ustawie. Zdaniem organu gdyby jednak przyjąć, że skarga została oparta na ustawowej podstawie wznowienia, to jest ona oczywiście niezasadna. Wskazując na treść art. 271 pkt 2 p.p.s.a. organ podkreślił, iż zgodnie z treścią tego przepisu nie można jednak żądać wznowienia, jeżeli przed uprawomocnieniem się orzeczenia niemożność działania ustała lub brak reprezentacji był podniesiony w drodze zarzutu Organ podkreślił, iż Z. S. o tym, że w sprawie l SA/Kr 421/15 działała pełnomocnik na podstawie kwestionowanego (bez względu na przyczynę) pełnomocnictwa musiał dowiedzieć się najpóźniej 21 marca 2016 roku, gdyż w tej dacie udzielił swojej małżonce pełnomocnictwa do występowania w jego imieniu w tej konkretnie sprawie (akta - k. 130). Nota bene rzekome podrobienie pełnomocnictwa jest nową wersją strony, gdyż w toku postępowania prezentowała ona stanowisko, że pełnomocnictwo zostało udzielone, ale nie obejmowało ono występowania w niniejszej sprawie (vide akta - k. 102), co ma jednakże drugorzędne znaczenie (podstawa podważania umocowania), gdyż kluczowe jest samo zanegowanie umocowania pierwszego pełnomocnika (i pojawienie się w sprawie prawidłowo umocowanego pełnomocnika) na wczesnym etapie postępowania zakończonego prawomocnym wyrokiem. Zdaniem organu w sprawie oczywiste jest, że strona od momentu zgłoszenia się w postępowaniu jako pełnomocnik małżonki (a więc podmiotu uprawnionego w rozumieniu art. 35 § 1 p.p.s.a.), co jak wyżej wskazywano nastąpiło półtora roku przed wydaniem prawomocnego wyroku, miała możliwość działania i co więcej działała. W sposób oczywisty potwierdzają to takie fakty jak ubieganie się przez "nowego" pełnomocnika o prawo pomocy, udział w rozprawie na której zapadł wyrok czy też wreszcie deklarowane w uzasadnieniu skargi pojęcie czynności zmierzających do zaskarżenia zapadłego wyroku (str. 3-4 uzasadnienia skargi oraz załączone oświadczenie adw. T. W.). Powyższe fakty jednoznacznie wskazują, że niezależnie od ewentualnych wad pełnomocnictwa dla r. pr. A. K., strona w postępowaniu (a przynajmniej w znacznej jego większości i co najważniejsze na długo przed jego zakończeniem i do samego końca) miała możliwość działania i do tego działała poprzez należycie umocowanego pełnomocnika. Tym samym nie może być mowy o zasadności żądania wznowienia postępowania. Odwołując się do orzecznictwa sądowoadministracyjnego oraz stanowiska doktryny autor odpowiedzi na skargę zaznaczył, iż ewentualne uchybienie obowiązkom zawodowym, zwłaszcza przez adw. T. W., nie ma wpływu na zaistnienie podstawy do wznowienia. Strona zaangażowała profesjonalnego pełnomocnika do złożenia skargi kasacyjnej i zleciła mu działanie w tym zakresie, a ten z nawet sobie nieznanych przyczyn skargi kasacyjnej nie złożył. Strona zatem mogła działać, tyle że jej adwokat z nieznanych przyczyn nie wywiązał się z swoich obowiązków. Już samo to jasno wskazuje, że nie zaszła podstawa do wznowienia postępowania sądowoadministracyjnego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje: Skarga o wznowienie postępowania sądowego jest niezasadna. W rozpoznawanej sprawie skarga o wznowienie postępowania sądowego nie dała podstaw do ponownego zbadania sprawy ze skargi Z. S. na decyzję Zarządu Województwa z dnia 30 grudnia 2014 roku, sygn. akt: [...] w przedmiocie zwrotu dofinansowania otrzymanego ze środków europejskich zakończonej prawomocnym wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 21 września 2017r. sygn. akt I SA/ Kr [...]. Na wstępie rozważań wskazać należy, że skarga o wznowienie postępowania jest nadzwyczajnym środkiem zaskarżenia, o charakterze wyjątkowym, ponieważ zmierza do obalenia prawomocnego orzeczenia sądu kończącego postępowanie. Z tej przyczyny jest oparta na wąsko określonych podstawach, które należy interpretować ściśle. Podstawy skargi o wznowienie postępowania wymienione zostały taksatywnie w przepisach art. 271 - 273 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm.). Tym samym niedopuszczalna jest dowolność w zastosowaniu tej instytucji, a także rozszerzająca interpretacja przesłanek wznowienia postępowania. Rozpoznanie skargi o wznowienie postępowania można podzielić na dwa etapy. Pierwszy z nich polega na ustaleniu czy w sprawie ziściła się przesłanka wznowieniowa, która otwiera możliwość ponownego zbadania sprawy. Drugi etap dotyczy stricte ponownego rozstrzygnięcia sporu, który był przedmiotem orzeczenia, zakwestionowanego w tym nadzwyczajnym trybie. W myśl art. 281 p.p.s.a. na rozprawie sąd rozstrzyga przede wszystkim o dopuszczalności wznowienia i jeżeli brak jest ustawowej podstawy wznowienia lub termin do wniesienia skargi nie został zachowany, odrzuca skargę o wznowienie. Sąd może jednak po rozważeniu stanu sprawy połączyć badanie dopuszczalności wznowienia z rozpoznaniem sprawy. W rozpoznawanej sprawie jako podstawę wznowieniową strona powołała art. 271 pkt 2 p.p.s.a. Zgodnie z treścią tego przepisu można żądać wznowienia postępowania z powodu nieważności: jeżeli strona nie miała zdolności sądowej lub procesowej albo nie była należycie reprezentowana lub jeżeli wskutek naruszenia przepisów prawa była pozbawiona możności działania; nie można jednak żądać wznowienia, jeżeli przed uprawomocnieniem się orzeczenia niemożność działania ustała lub brak reprezentacji był podniesiony w drodze zarzutu albo strona potwierdziła dokonane czynności procesowe. Wprawdzie strona w swojej skardze powołała się na ustawową przesłankę wznowienia postępowania sądowoadministracyjnego, jednak okoliczności faktyczne przywołane w skardze nie pozwalają na uznanie, iż wskazana przesłanka wznowieniowa z art. 271 pkt 2 p.p.s.a. została spełniona w realiach niniejszej sprawy. Należy bowiem zauważyć, iż jak wynika z treści wypowiedzenia pełnomocnictwa oraz pism informacyjnych nadesłanych przez r.pr. A. K. do sprawy sygn. akt I SA/Kr 421/15 wskazany pełnomocnik działał w przedmiotowej sprawie do dnia 31 grudnia 2015r. (k.82-83, k.89, k.k.90) natomiast od dnia 23 marca 2016r, do sprawy zgłosił się nowy pełnomocnik skarżącego w osobie jego żony A. M. S. (k.130), która w dalszej jego części brała w nim czynny udział, składając pisma procesowe, w tym także wniosek o wydanie odpisu wyroku z dnia 21 września 2017r. wraz z jego pisemnym uzasadnianiem . Żona skarżącego była także prawidłowo zawiadomiona przez Sąd o terminie rozprawy dniu 21 września 2017r., na której zapadł wyrok. W tych okolicznościach faktycznych sprawy należy zwrócić uwagę na treść art. 271 pkt 2 in fine p.p.s.a., zgodnie z którym nie można jednak żądać wznowienia, jeżeli przed uprawomocnieniem się orzeczenia niemożność działania ustała. Uznając więc nawet, iż skarżący przez pewien czas trwającego postępowania sądowego tj. do dnia 31 grudnia 2015r. był wadliwie reprezentowany, to stan ten uległ konwalidacji z chwilą zgłoszenia się do udziału w postępowaniu przed WSA w Krakowie w miejsce niebiorącej już w nim udziału r.pr. A. K., żony skarżącego tj. A. M.- S. w charakterze jego pełnomocnika . Analiza akt sprawy wskazuje, iż w trwającym postępowaniu "nowy" pełnomocnik skarżącego dział czynnie przez okres półtora roku. W tej sytuacji stan niemożności działania skarżącego w postępowaniu sądowym na skutek wadliwej reprezentacji ustał na długo przed uprawomocnieniem się wyroku WSA w Krakowie z dnia 21 września 2017r. sygn. akt I SA/Kr 421/15. Jak trafnie zauważył w odpowiedzi na skargę organ bez znaczenia dla rozstrzygnięcia przedmiotowej sprawy pozostaje fakt, iż pełnomocnik profesjonalny, któremu A. M. S. zleciła sporządzenie skargi kasacyjnej od ww. wyroku z niewiadomych przyczyn miał powyższej czynności procesowej zaniechać . Zgodnie z utrwalonym orzecznictwem (por. wyrok WSA w Szczecinie z dnia 28 kwietnia 2016 roku w sprawie I SAB/Sz 11/14; czy też postanowienie WSA w Poznaniu z dnia 16 lutego 2016 r. w sprawie II SA/Po 72/17)-nienależyte wykonywanie swoich obowiązków przez pełnomocnika strony nie oznacza nienależytej reprezentacji strony, o której mowa w art. 271 pkt 2 p.p.s.a. Brak należytej reprezentacji w rozumieniu tego przepisu nie dotyczy sytuacji, gdy za stronę działa prawidłowo ustanowiony pełnomocnik, nawet wówczas, gdy swoje obowiązki wykonuje on w sposób dla strony niezadowalający. Z tych przyczyn skarga o wznowienie postępowania sądowego podlegała oddaleniu w całości na podstawie art. 282 § 2 p.p.s.a., o czym orzeczono jak w sentencji wyroku.