I SA/Kr 693/21

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie: Przewodniczący: Sędzia WSA Bogusław Wolas Sędziowie: WSA Inga Gołowska (spr.) WSA Wiesław Kuśnierz po rozpoznaniu w dniu 23 września 2021 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi B. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 22 marca 2021 r. nr [...] w przedmiocie łącznego zobowiązania pieniężnego na 2019 r. I. uchyla zaskarżoną decyzję, II. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego na rzecz skarżącego kwotę 100,00 zł (słownie: sto złotych 00/100) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Zaskarżoną decyzją z dnia 22 marca 2020r. (sprostowaną na 2021r.) nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze po rozpoznaniu odwołania B. K. od decyzji-nakazu płatniczego na łączne zobowiązanie pieniężne na rok 2019 Prezydenta Miasta N. z dnia 15 października 2020r. nr [...], działając na podstawie art. 233§1 pkt 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. Ordynacja podatkowa (tekst jedn. Dz. U z 2020r. poz. 1325 ze zm. dalej-O.p.) – utrzymało w mocy decyzję organu I instancji. Decyzję wydano w następującym stanie faktycznym i prawnym sprawy: Decyzją – nakazem płatniczym Prezydenta Miasta N. - z dnia 15 października 2020r. nr [...] ustalono B. K. łączne zobowiązanie pieniężne na rok 2018 w kwocie 439,00 zł. Od decyzji tej odwołanie do Samorządowego Kolegium Odwoławczego złożył B. K.. Organ II instancji w pisemnych motywach decyzji przypomniał treść przepisów mających zastosowanie w sprawie i wskazał, że wyłączył z podstawy opodatkowania działkę nr ewid.68 obr. 76 gdyż grunt ten sklasyfikowany jest jako rolny a opodatkowanie gruntów będących we współwłasności proporcjonalnie do udziałów przewiduje tylko ustawa o podatkach i opłatach lokalnych nie zaś ustawa o podatku rolnym. Organ II instancji zauważył, że podatnik zgłosił do opodatkowania 109,00 m˛ powierzchni użytkowej budynku mieszkalnego położonego w N. przy ul. [...] powierzchnię mieszkalną przy [...] w wymiarze 70,00 m˛. Opodatkowano także powierzchnię użytkową budynków pozostałych zlokalizowanych na działkach ewid. [...] i [...] obr. [...] odpowiednio 44,00 m˛ i 5,87 m˛. Podatnik złożył także informację o gruntach dotyczących działek nr [...], [...], [...], [...], [...]. Podatnik zadeklarował do opodatkowania podatkiem rolnym działkę nr [...] o pow. 0,043 ha-użytki rolne kat. IVa. W toku postępowania organ wystąpił do Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków o udzielenie informacji dotyczących przedmiotowej działki i Konserwator podał, że aktualny sposób użytkowania działki nie jest sprzeczny w przepisami ustawy o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami. Cała działka nr [...] jest objęta ochroną konserwatorską (zespół staromiejski miasta i dom modlitwy rodziny żydowskiej). Podatnik zadeklarował mieszkalny charakter obiektu znajdującego się na tej działce jednakże organ administracji architektoniczno-budowlanej nie potwierdził tej okoliczności. Podatnik nie zgodził się na przeprowadzenie oględzin na działce nr [...] obr. [...] i budynek posadowiony na działce nr [...] obr. 076 o pow. użytkowej 5,87 m2 opodatkowano wg stawki jak od pozostałych budynków. Kolegium wskazało, że uchylając rozstrzygnięcie organu I instancji w części dotyczącej podatku rolnego i wyłączając z podstawy opodatkowania działkę nr [...] obt, [...] i wskazał, że wysokość podatku rolnego na 2020r. wynosi 67,65 zł. Z przedmiotową decyzją Samorządowego Kolegium Odwoławczego nie zgodził się B. K., który złożył na nią skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie, podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje: Na podstawie art. 15 zzs? ust. 3 w zw. z ust. 2 ustawy o COVID-19 oraz zarządzenia Przewodniczącego Wydziału I, sprawę skierowano do rozpoznania na posiedzeniu niejawnym w składzie trzech sędziów. Stosownie do art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. 2019r., poz. 2325 ze zm., dalej: p.p.s.a.) sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. W ramach swej kognicji sąd bada, czy przy wydaniu zaskarżonego aktu nie doszło do naruszenia prawa materialnego i przepisów postępowania. Zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a., sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Zobowiązany jest natomiast do wzięcia z urzędu pod uwagę wszelkich naruszeń prawa, w tym także tych niepodnoszonych w skardze, które są związane z materią zaskarżonych aktów administracyjnych. Orzekanie odbywa się z uwzględnieniem wówczas obowiązujących przepisów prawa. Na podstawie art. 135 p.p.s.a. sąd podejmuje środki w celu usunięcia naruszenia prawa, w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego załatwienia sprawy. Uwzględnienie skargi następuje w przypadkach naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a p.p.s.a.), naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego (art. 145 § 1 pkt 1 lit. b p.p.s.a.), oraz innego naruszenia przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a.). W przypadkach, gdy zachodzą przyczyny określone w art. 156 Kodeksu postępowania administracyjnego lub w innych przepisach sąd stwierdza nieważność decyzji lub postanowienia (art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a.). Przeprowadzona przez Sąd, w granicach tak określonej kognicji, kontrola legalności zaskarżonej decyzji wykazała, że doszło do naruszenia przepisów postępowania, które to naruszenie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, co skutkuje koniecznością uchylenia decyzji organu II instancji. Skarga była zasadne jednakże z innych powodów niż te wskazane w skardze. Przedmiotem skargi jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego utrzymująca w mocy decyzję Prezydenta Miasta N. ustalającą skarżącemu wysokość zobowiązania podatkowego opłacanego w formie łącznego zobowiązania pieniężnego na rok 2019 w kwocie 439,00 zł. Stosownie do art. 210 § 1 O.p., który określa elementy składowe decyzji, decyzja powinna zawierać, oznaczenie organu podatkowego, datę jej wydania, oznaczenie strony, powołanie podstawy prawnej, rozstrzygnięcie, uzasadnienie faktyczne i prawne, pouczenie o trybie odwoławczym, pouczenie czy i w jakim trybie służy od niej odwołanie, podpis z podaniem imienia i nazwiska oraz stanowiska służbowego osoby upoważnionej do wydania decyzji. Rozstrzygnięcie zawarte w decyzji jest rozumiane jako osnowa decyzji bądź sentencja decyzji i jako takie musi pozostawać w logicznym związku z uzasadnieniem, tak aby decyzja była czytelna i zrozumiała dla stron postępowania administracyjnego. Zgodnie z art. 210 § 4 O.p., uzasadnienie decyzji stanowi integralną część decyzji, a jego zadaniem jest wyjaśnienie rozstrzygnięcia stanowiącego dyspozytywną część decyzji (por. wyrok NSA z 30 czerwca 1983r., sygn. akt: I SA 178/83, ONSA 1983, nr 1, poz. 51). Oznacza to, że pomiędzy osnową decyzji (rozstrzygnięciem), a jej uzasadnieniem nie mogą występować rozbieżności jak również, że nie można orzekać w przedmiocie sprawy oddzielnie w osnowie decyzji oraz w jej uzasadnieniu. Niedopuszczalna jest, zdaniem Sądu, sytuacja, w której z motywów decyzji wynika zobowiązanie podatkowe w innej wysokości niż wskazane w osnowie decyzji, albowiem czyni to decyzję nieczytelną dla podatnika. Taka rozbieżność pomiędzy sentencją (osnową) decyzji, a uzasadnieniem stanowi o naruszeniu przepisów art. 210 O.p. Jest w rozpatrywanej sprawie okolicznością niesporną, iż zaskarżona do sądu decyzja ostateczna dotknięta jest wadą wyrażającą się w oczywistej sprzeczności między wskazanym w niej rozstrzygnięciem (osnową)- utrzymaniem decyzji organu I instancji , a jego uzasadnieniem w którym organ II instancji wskazuje na uchylenie decyzji w części dotyczącej działki [...], co powtórzono w końcowej części decyzji. Treścią samego rozstrzygnięcia jest bowiem utrzymanie w mocy decyzji organu I instancji, który określił skarżącemu podatnikowi łączne zobowiązanie podatkowe za 2019r. Nota bene organ w uzasadnieniu decyzji (na jej ostatniej stronie wskazał, że decyzja dotyczy 2020r.). Jak z tego wynika, pomiędzy rozstrzygnięciem (osnową) decyzji, a jego uzasadnieniem brak jest spójności, bowiem, aby podmiot, który jest adresatem decyzji, nabył jakieś prawo lub został obciążony obowiązkiem, ustalenie tego prawa lub obowiązku musi być zawarte w rozstrzygnięciu (osnowie) decyzji, a w uzasadnieniu decyzji wyjaśnione w sposób jasny i precyzyjny to rozstrzygnięcie, nie może zaś stanowić uzupełnienia rozstrzygnięcia zamieszczonego in fine uzasadnienia i niepozostającego w prawidłowej relacji z treścią rozstrzygnięcia (osnowy). Sąd wskazuje, iż decyzja kończące postępowanie, to akt, z którego strona winna czerpać pełną, wszechstronną, zgodnie z prawem umotywowaną informację o swej sytuacji prawnej - w zakresie prawa procesowego, jak i materialnego. Staranność przekazywania adresatowi uzasadnienia własnych argumentów wykorzystanych przy formułowaniu treści decyzji jest istotnym elementem funkcji perswazyjnej uzasadnienia i wymogiem wskazanym w art. 210 § 1 pkt 6 O.p. który stanowi, że prawidłowe uzasadnienie zawierać powinno zarówno uzasadnienie faktyczne, jak i prawne. Uzasadnienie decyzji ma na celu wykazanie prawidłowości procesu myślowego, który doprowadził do ustalenia treści rozstrzygnięcia. Motywy decyzji winny odzwierciedlać rację decyzyjną i wyjaśnić tok rozumowań prowadzących do zastosowania konkretnego przepisu prawa materialnego do rzeczywistej sytuacji faktycznej. Powinny być one tak ujęte, aby strona mogła zrozumieć i w miarę możliwości zaakceptować zasadność przesłanek faktycznych i prawnych, którymi kierował się organ przy załatwianiu sprawy. Rozbieżność między samym rozstrzygnięciem i jego uzasadnieniem jest niedopuszczalna. Przy ponownym rozpatrzeniu sprawy organ będzie miał na względzie wszystkie przedstawione wyżej uwagi. Nie dokonując w tych warunkach oceny zaskarżonej decyzji ostatecznej z punktu widzenia jej zgodności z prawem materialnym, stwierdzić zarazem należy, iż ze względu na naruszenie przy jej wydaniu przepisów postępowania podatkowego, które to naruszenie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, decyzja ostateczna podlega z tego powodu uchyleniu jako niezgodna z prawem - art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. O kosztach postępowania orzeczono w oparciu o art. 200 p.p.s.a. Na kwotę 100,00 zł składa się zwrot uiszczonego przez skarżącego wpisu od skargi.