I SA/Kr 695/08

Dnia 23 lutego 2009 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Bogusław Wolas po rozpoznaniu w dniu 23 lutego 2009 roku na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi [...] Towarzystwa Budownictwa Społecznego Sp. z o.o. w T. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia 20 marca 2008 roku nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług za miesiąc sierpień 2004 r. postanawia: - skargę odrzucić - Zarządzeniem z dnia 21 maja 2008 r. wezwano stronę skarżącą - [...] Towarzystwo Budownictwa Społecznego Sp. z o.o. w T. - do usunięcia braków formalnych skargi poprzez podanie wartości przedmiotu zaskarżenia oraz złożenie dokumentu określającego umocowanie do reprezentowania strony skarżącej, tj. pełnego odpisu z KRS-u, w terminie 7 dni od daty doręczenia odpisu zarządzenia - pod rygorem odrzucenia skargi. Wezwanie to zostało doręczone stronie skarżącej w dniu 2 czerwca 2008 r. W odpowiedzi na powyższe wezwanie strona skarżąca złożyła w dniu 9 czerwca 2008 r. kopię odpisu aktualnego z Rejestru Przedsiębiorców potwierdzoną za zgodność z oryginałem przez Prezesa Zarządu Spółki oraz pismo, w którym wskazała, iż skarga dotyczy decyzji za miesiąc, w którym nie wyliczono nowej kwoty podatku do zwrotu a jedynie przenoszono wyliczone wcześniej kwoty do rozliczenia w późniejszym okresie. Taka sytuacja ma miejsce także w odniesieniu do szeregu innych zaskarżonych decyzji. Zatem zdaniem strony skarżącej w tych przypadkach nie występuje "nowa" wartość przedmiotu zaskarżenia, ale brak skarg na te decyzje skutkowałby przerwaniem ciągłości rozliczenia, a co za tym idzie brakiem możliwości ubiegania się przez Spółkę o zwrot podatku. Mając to na uwadze Spółka zwracała się o łączne rozpatrzenie skarg, gdyż takie postępowanie umożliwi prawidłowe łączne ustalenie przedmiotu zaskarżenia. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z treścią art. 58§1 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. nr 153, poz. 1270 ze zm.), dalej zwanej "p.p.s.a.", Sąd odrzuca skargę, gdy nie uzupełniono w wyznaczonym terminie braków formalnych skargi. Sąd odrzuca skargę postanowieniem. Odrzucenie skargi może nastąpić na posiedzeniu niejawnym (art. 58§3 p.p.s.a.). W myśl art. 28 § 1 p.p.s.a. osoby prawne dokonują czynności w postępowaniu przez organy albo osoby uprawnione do działania w ich imieniu, zaś zgodnie z art. 29 tej samej ustawy przedstawiciel ustawowy lub organ osoby prawnej mają obowiązek wykazać swoje umocowanie dokumentem przy pierwszej czynności w postępowaniu. W odniesieniu do spółek kapitałowych, informacja o tym, kto jest upoważniony do działania w ich imieniu wynika z dokumentu urzędowego, którym jest oryginał odpisu z Rejestru Przedsiębiorców Krajowego Rejestru Sądowego lub jego uwierzytelniony odpis. Uwierzytelnić dokument może notariusz (art. 96 pkt 2 ustawy z 14 lutego 1991r. - Prawo o notariacie, tj.: Dz.U. z 2008r., nr 189, poz. 1158) lub konsul (art. 19 ustawy z 13 lutego 1984. o funkcjach konsulów Rzeczypospolitej Polskiej, tj.: Dz.U. z 2002 r., nr 215, poz. 1823 ze zm.). Ponieważ adwokat, radca prawny, rzecznik patentowy i doradca podatkowy mogą sami uwierzytelnić odpis udzielonego im pełnomocnictwa, należy przyjąć, iż mogą także uwierzytelnić odpis z właściwego rejestru sądowego, który należy traktować jako element pełnomocnictwa procesowego (art. 37 § 1 zd. 2 p.p.s.a.). Z powyższego wynika, że złożona kserokopia odpisu z KRS, potwierdzona za zgodność z oryginałem przez Prezesa Zarządu Spółki nie została sporządzona w formie przewidzianej przepisami prawa dla dokumentu urzędowego i wobec tego nie może korzystać z przypisanej tym dokumentom wiarygodności. Należy przyjąć zatem, że strona skarżąca nie usunęła w terminie braków formalnych skargi, co uniemożliwia ustalenie czy skarga została podpisana przez osobę uprawnioną do działania za osobę prawną. Zgodnie natomiast z art. 215§1 p.p.s.a. w każdym piśmie wszczynającym postępowanie sądowe w danej instancji należy podać wartość przedmiotu zaskarżenia, jeżeli od tej wartości zależy wysokość opłaty. Przepis ten w sprawach, w których przedmiotem zaskarżenia są należności pieniężne nakłada więc na stronę, wszczynającą postępowanie w danej instancji w drodze skargi, obowiązek podania wartości przedmiotu zaskarżenia. Od tych pism pobierany jest bowiem wpis stosunkowy, zależny od wysokości należności pieniężnej objętej zaskarżonym aktem. Niedochowanie wymogu podania wartości przedmiotu zaskarżenia stanowi brak formalny, do którego uzupełnienia wzywa stronę przewodniczący (art. 49 § 1 p.p.s.a.). Ponieważ braki formalne skargi, o których uzupełnienie strona skarżąca została wezwana zarządzeniem z dnia 21 maja 2008 r. nie zostały uzupełnione w wyznaczonym terminie, skarga podlegała odrzuceniu na podstawie art. 58§1 pkt 3 i §3 p.p.s.a.