I SA/Kr 704/20

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia: WSA Bogusław Wolas Sędziowie: WSA Stanisław Grzeszek WSA Urszula Zięba (spr) Protokolant: Specjalista Dominika Janik po rozpoznaniu w postępowaniu uproszczonym na posiedzeniu niejawnym w dniu 14 października 2020 r. sprawy ze skargi W. T. na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w K. z dnia [...] czerwca 2020 r. nr [...] w przedmiocie zarzutów na postępowanie egzekucyjne skargę oddala. Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w K. postanowieniem z dnia 1 czerwca 2020r., nr [...] utrzymał w mocy postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego w L. z dnia 21 lutego 2020r., nr [...] w sprawie zarzutów W. T. na postępowanie egzekucyjne. Powyższe rozstrzygnięcie zapadło w następującym stanie faktycznym. NUS w L., jako organ egzekucyjny prowadzi postępowanie egzekucyjne do majątku ww. zobowiązanego na podstawie tytułu wykonawczego o nr [...] z dnia 3 grudnia 2019r., wystawionego przez wierzyciela Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w L., na zaległości z tytułu grzywny wraz z opłatą za wydanie postanowienia w łącznej wysokości [...] zł. Zawiadomieniem z dnia 19 grudnia 2019r. nr [...] [...] dokonano zajęcia rachunku bankowego zobowiązanego w Banku Spółdzielczym w L.. W dniu 27 grudnia 2019r. bank w całości zrealizował zajęcie. Kopię tytułu wykonawczego doręczono zobowiązanemu w dniu 30 grudnia 2019r. wraz z zawiadomieniem o zajęciu. W dniu 7 stycznia 2020r. zobowiązany złożył do NUS w L. pismo (datowane na dzień 4 stycznia 2020r.) zatytułowane "skarga na zajęcie egzekucyjne". W piśmie nie złożył zarzutów pod adresem dokonanego zajęcia, lecz zarzucił nieistnienie obowiązku, czyli zarzut z art. 33 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 17 czerwca 1966r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (tj. Dz.U. 2019, poz. 1438 ze zm. dalej: "u.p.e.a."). Pismem z dnia 16 stycznia 2020r. organ egzekucyjny przesłał do wierzyciela kopię złożonego zarzutu wraz z załącznikami, celem zajęcia stanowiska. Postanowieniem z dnia 27 stycznia 2020r., nr [...], wierzyciel uznał wniesiony przez zobowiązanego zarzut za nieuzasadniony, natomiast w dniu 20 lutego 2020r. poinformował, że zobowiązany nie wniósł zażalenia na przedmiotowe postanowienie. Stało się więc ono ostateczne w administracyjnym toku postępowania. Dysponując ostatecznym postanowieniem w sprawie stanowiska wierzyciela, organ egzekucyjny wydał w dniu 21 lutego 2020r. postanowienie nr [...], w którym odmówił uznania zarzutu nieistnienia obowiązku objętego ww. tytułem wykonawczym. Nie zgadzając się z wydanym postanowieniem, zobowiązany złożył w terminie ustawowym zażalenie, w którym nie złożył zarzutów pod adresem zaskarżonego postanowienia, lecz ponownie wskazał na nieistnienie obowiązku. Ponadto, nawiązując do zajętego konta bankowego podkreślił, że nie pracuje zawodowo, a na zajęty rachunek bankowy wpływa zasiłek opiekuńczy, jak również "środki pomocowe z Powiatowego Centrum Pomocy Rodzime". Zaznaczył, że: "Zgodnie z obowiązującym prawem nie podlegają egzekucji świadczenia z pomocy społecznej". Po przeprowadzeniu postępowania zażaleniowego, organ II instancji wydał postanowienie z dnia 1 czerwca 2020r., o którym mowa na wstępie. W uzasadnieniu powołano się na treść art. 29 § 1, art. 34 § 1, § 4 u.p.e.a. Następnie wskazano, że w niniejszej sprawie, organ egzekucyjny wydał postanowienie, odmawiające uwzględnienia zarzutu po uzyskaniu informacji, że postanowienie w przedmiocie stanowiska wierzyciela nie zostało przez zobowiązanego zaskarżone, a więc stało się ostateczne. W uzasadnieniu, zarówno postanowienia wierzyciela, jak i zaskarżonego postanowienia organu I instancji, wskazano powody, dla których zarzut zobowiązanego jest nieuzasadniony. DIAS wskazał, że organ I instancji w zaskarżonym postanowieniu wyjaśnił, że decyzja Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w L. z dnia 29 lipca 2016r., nr [...], nakładająca na zobowiązanego obowiązek przeprowadzenia kontroli okresowej budynku mieszkalnego posadowionego na działce ewid. nr [...], położonej w miejscowości S. jest wymagalna i podlega wykonaniu. Została ona utrzymana w mocy decyzją [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. z dnia 29 grudnia 2016r. nr [...] Ponadto wyjaśniono, że z uwagi na niewykonanie dyspozycji, zawartej w powyższej decyzji, wszczęto wobec zobowiązanego postępowanie egzekucyjne w celu przymusowego wykonania obowiązku i nałożono środek egzekucyjny stosowany w egzekucji obowiązków o charakterze niepieniężnym w postaci grzywny w celu przymuszenia w wysokości [...] zł oraz obciążono dodatkowa opłatą za wydanie postanowienia o nałożeniu grzywny - [...] zł. W związku z nieuiszczeniem przez zobowiązanego ww. kwot, PINB w L., działając jako wierzyciel, wystawił tytuł wykonawczy, celem wszczęcia egzekucji administracyjnej do majątku zobowiązanego. Organ zażaleniowy podkreślił, że skoro w przedmiotowej sprawie, wydane zostało postanowienie o nałożeniu na zobowiązanego grzywny, to wraz ze skutecznym doręczeniem tego postanowienia, powstał obowiązek uiszczenia ww. opłaty. W odniesieniu do zarzutów zażalenia wskazano, że w postępowaniu zażaleniowym, dotyczącym postanowienia wydanego w postępowaniu egzekucyjnym należności pieniężnych, nie ma podstaw, aby oceniać prawidłowość prowadzonego przez MWINB, postępowania dotyczącego obowiązku niepieniężnego, tj. postępowania, mającego na celu doprowadzenie do wykonania obowiązku przeprowadzenia kontroli okresowej budynku mieszkalnego w miejscowości S.. DIAS wskazał też, że w zażaleniu zobowiązany nawiązał również do zajętego konta bankowego i podkreślił, że nie pracuje zawodowo, a na zajęty rachunek bankowy, wpływa zasiłek opiekuńczy. Zaznaczył, że z tego powodu rachunek bankowy nie powinien być zajęty. W odniesieniu do powyższego, organ II instancji wyjaśnił, że zarzut ten nie może być rozpatrywany w postępowaniu w sprawie zarzutów na postępowanie egzekucyjne, lecz w postępowaniu w sprawie skargi na czynność egzekucyjną. W konsekwencji powyższego, nie znaleziono podstaw do uchylenia zaskarżonego postanowienia organu I instancji i utrzymano je w mocy. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie skarżący ww. postanowienie zaskarżył w całości i zarzucił mu naruszenie: - art. 7 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2020r. poz. 256, dalej: "k.p.a.") w zw. z art. 77 k.p.a. w zw. z art. 61 § 1 i art. 63 § 2 w zw. z art. art. 10 u.p.e.a. i art. 54 § 1, § 4-5a u.p.e.a. w zw. z art. 33 § 1 pkt 1 u.p.e.a., poprzez niepodjęcie żadnych czynności w celu wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy, a przez to całkowity brak ustalenia w toku postępowania administracyjnego następujących okoliczności: - woli skarżącego, co do rodzaju i charakteru wniesionego środka zaskarżenia - tj. brak ustalenia, czy pismo zatytułowane "Skarga na zajęcie egzekucyjne [...]" jest faktycznie skargą na zajęcie egzekucyjne, wniesioną zgodnie z otrzymaniem pouczeniem, czy też wolą skarżącego było wniesienie zarzutu w trybie art. 33 § 1 pkt 1 u.p.e.a., - źródła pochodzenia środków na rachunku bankowym, którym wedle oświadczenia, zawartego w podaniu, jest zasiłek dla opiekuna i środki pomocowe z Powiatowego Centrum Pomocy Rodzinie - tj. świadczenia wyłączone spod egzekucji, - art. 8 k.p.a. w zw. z art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., poprzez naruszenie zasady pogłębiania zaufania obywateli do organów administracji publicznej i wydanie ostatecznego postanowienia, podczas gdy organ nie ustalił prawidłowo przedmiotu prowadzonego postępowania i nadal istniały wątpliwości, co do zamiaru skarżącego odnośnie rodzaju i charakteru wystosowanego przez niego środka prawnego, w szczególności: - skarżący w zażaleniu nadal domagał się odstąpienia od zajmowania środków, znajdujących się na rachunku bankowym, które zgodnie z art. 10 u.p.e.a. nie podlegają egzekucji, - Dyrektor Izby Skarbowej w K., mimo to nie podjął próby wyjaśnienia intencji skarżącego, jakimi było wniesienie skargi na zajęcie egzekucyjne, a nie zarzutów w trybie art. 33 § 1 pkt 1 u.p.e.a., - organ w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia zauważa, iż żądanie odstąpienia od zajmowania środków znajdujących się na rachunku bankowym skarżącego: "nie może być rozpatrywane w postępowaniu w sprawie zarzutów na postępowanie egzekucyjne, lecz w postępowaniu w sprawie skargi na czynność egzekucyjną". Skoro zarzut nieistnienia obowiązku był w opinii organów obu instancji oczywiście niedopuszczalny, to należało zbadać, czy powyższa kwestia nie była głównym powodem wniesienia skargi przez skarżącego, - poprzez zaniechanie dążenia do wyjaśnienia rzeczywistych intencji skarżącego, został on pozbawiony przez organ możliwości zaskarżenia zajęcia egzekucyjnego z uwagi na upływ terminu do wniesienia skargi. W uzasadnieniu skargi, skarżący przedstawił uzasadnienie merytoryczne ww. zarzutów z przytoczeniem orzecznictwa i poglądów doktryny w tym zakresie. W oparciu o powyższe zarzuty i argumentację skargi wniesiono o stwierdzenie nieważności postanowienia w całości, bowiem doszło do rażącego naruszenia prawa procesowego i uchylenie postanowień organów I i II instancji w całości oraz przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia oraz zasądzenie na rzecz skarżącego kosztów postępowania, stosownie do norm przepisanych. W odpowiedzi na skargę organ II instancji, podtrzymał w całości dotychczasowe stanowisko w sprawie. W zakresie zarzutów skargi, uznał je za bezpodstawne i powołał się na treść zaskarżonej decyzji. W konsekwencji wniesiono o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Stosownie do art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2019r. poz. 2325 ze zm.; dalej: "p.p.s.a.") sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. W ramach swej kognicji sąd bada, czy przy wydaniu zaskarżonego aktu nie doszło do naruszenia prawa materialnego i przepisów postępowania. Z kolei zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a., sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Zobowiązany jest natomiast do wzięcia z urzędu pod uwagę wszelkie naruszenia prawa, w tym także te niepodniesione w skardze, które są związane z materią zaskarżonych aktów administracyjnych. Na podstawie art. 135 p.p.s.a. Sąd podejmuje także środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego załatwienia sprawy. Uwzględnienie skargi następuje w przypadkach naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a p.p.s.a.), naruszenia prawa, dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego (art. 145 § 1 pkt. 1 lit. b p.p.s.a.), oraz innego naruszenia przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a.). W przypadkach, gdy zachodzą przyczyny określone w art. 156 Kodeksu postępowania administracyjnego lub w innych przepisach, sąd stwierdza nieważność decyzji lub postanowienia (art. 145 § 1 pkt. 2 p.p.s.a.). Natomiast w razie nieuwzględnienia skargi w całości albo w części sąd oddala skargę odpowiednio w całości albo w części (art. 151 p.p.s.a.). Należy również wskazać, że w myśl art. 119 pkt 3 p.p.s.a. sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest postanowienie wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także postanowienie rozstrzygające sprawę, co do istoty oraz postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie. W niniejszej sprawie, zaistniały zatem warunki do jej rozpoznania w trybie uproszczonym. Dokonując kontroli legalności zaskarżonego postanowienia oraz poprzedzającego go postanowienia organu I instancji w granicach kompetencji, przysługujących sądowi administracyjnemu, na podstawie wyżej wymienionych przepisów, Sąd uznał, że nie zawierają one wad, powodujących konieczność ich wyeliminowania z obrotu prawnego. Sąd podziela argumentację zawartą w postanowieniach organu I i II instancji. W konsekwencji skarga W. T. nie zasługuje na uwzględnienie. Przedmiotem kontroli Sądu w niniejszej sprawie jest postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w K. z dnia 1 czerwca 2020r., nr [...], którym utrzymano w mocy postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego w L. z dnia 21 lutego 2020r., nr [...] w sprawie zarzutów W. T. na postępowanie egzekucyjne. W pierwszej kolejności należy wskazać, że zaskarżone postanowienie zostało wydane na podstawie przepisów ustawy z dnia 17 czerwca 1966r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (t.j. Dz.U. z 2019, poz. 1438 ze zm. dalej: "u.p.e.a."). Zgodnie z art. 29 § 1 u.p.e.a. organ egzekucyjny bada z urzędu dopuszczalność egzekucji administracyjnej, organ ten nie jest uprawniony do badania zasadności i wymagalności obowiązku objętego tytułem wykonawczym. W kontekście powyższego wskazać należy, że to na organie egzekucyjnym, spoczywa obowiązek badania dopuszczalności egzekucji administracyjnej. Przepis art. 29 § 1 u.p.e.a. dotyczy warunków, zarówno dopuszczalności wszczęcia egzekucji, jak też dopuszczalności prowadzenia egzekucji, co oznacza obowiązek sprawdzenia okoliczności, których istnienie jest warunkiem prowadzenia egzekucji lub wystąpienie których uniemożliwia prowadzenie egzekucji. W ramach badania dopuszczalności egzekucji organ powinien, m.in. sprawdzić, czy obowiązek jest wykonalny, a jeżeli tak, to czy zobowiązany ma obiektywną możliwość jego wykonania (zob. W. Piątek, A. Skoczylas, (w:) Hauser, Skoczylas (red.) Postępowanie egzekucyjne w administracji, Komentarz, 5 wyd. Warszawa 2011). Wskazana regulacja nie obliguje więc i nie uprawnia organu egzekucyjnego do zweryfikowania podstawy prawnej obowiązku podlegającego egzekucji, albowiem badanie dopuszczalności egzekucji administracyjnej obejmuje ustalenie, czy obowiązek podlega egzekucji administracyjnej, czy tytuł wykonawczy został wystawiony przez uprawniony podmiot, czy konkretny organ egzekucyjny jest właściwy do egzekucji obowiązku określonego w tytule wykonawczym oraz czy osoba wskazana w tytule wykonawczym podlega orzecznictwu polskich organów administracyjnych (por. wyrok NSA z 18 października 2006r., sygn. akt II FSK 1302/05, wyrok WSA w Warszawie z dnia 27 kwietnia 2020r., sygn. akt V SA/Wa 2157/19). Badanie to ma zatem charakter czysto formalny. Z kolei przepis art. 34 § 1 u.p.e.a. nakłada na organ egzekucyjny obowiązek rozpatrzenia zarzutów wskazanych w art. 33 pkt 1-5 i 7 u.p.e.a. po uzyskaniu stanowiska wierzyciela, przy czym wypowiedź wierzyciela jest wiążąca dla organu egzekucyjnego. Jednocześnie w art. 34 § 4 u.p.e.a. wyraźnie zaznaczono, iż do wydania rozstrzygnięcia w przedmiocie zgłoszonych zarzutów, koniecznym jest, aby postanowienie w sprawie stanowiska wierzyciela, posiadało walor ostateczności. W kontrolowanej sprawie, Naczelnik Urzędu Skarbowego w L., jako organ egzekucyjny prowadzi postępowanie egzekucyjne do majątku skarżącego na podstawie tytułu wykonawczego o nr [...] z dnia 3 grudnia 2019r., wystawionego przez wierzyciela Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w L., na zaległości z tytułu grzywny wraz z opłatą za wydanie postanowienia w łącznej wysokości [...] zł. Jak wynika z akt sprawy, zawiadomieniem z dnia 19 grudnia 2019r. nr [...] dokonano zajęcia rachunku bankowego skarżącego w Banku Spółdzielczym w L.. W dniu 27 grudnia 2019r. bank w całości zrealizował zajęcie. Kopię tytułu wykonawczego, doręczono skarżącemu w dniu 30 grudnia 2019r. wraz z zawiadomieniem o zajęciu. W tym miejscu należy zaznaczyć, że w piśmie z dnia 4 stycznia 2020r., zatytułowanym "skarga", skarżący podniósł przede wszystkim nieistnienie obowiązku, objętego ww. tytułem wykonawczym. Pismo to zostało prawidłowo zakwalifikowane przez organy, jako zarzut z art. 33 § 1 pkt 1 u.p.e.a. W niniejszym przypadku, organ egzekucyjny wydał postanowienie, odmawiające uwzględnienia zarzutu po uzyskaniu informacji, że postanowienie w przedmiocie stanowiska wierzyciela nie zostało przez zobowiązanego zaskarżone, a więc stało się ostateczne. Podkreślić należy, że zarówno w uzasadnieniu postanowienia wierzyciela, jak i zaskarżonego postanowienia organu I instancji, wskazano powody, dla których zarzut zobowiązanego jest nieuzasadniony. Organ I instancji wyjaśnił bowiem, że decyzja Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w L. z dnia 29 lipca 2016r., nr [...], nakładająca na skarżącego obowiązek przeprowadzenia kontroli okresowej budynku mieszkalnego, posadowionego na działce ewid. nr [...], położonej w miejscowości S. jest wymagalna i podlega wykonaniu. Została ona utrzymana w mocy decyzją [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. z dnia 29 grudnia 2016r., nr [...] Nie budzi wątpliwości, że w sprawie wyjaśniono, iż z uwagi na niewykonanie dyspozycji, zawartej w powyższej decyzji, wszczęto wobec zobowiązanego postępowanie egzekucyjne w celu przymusowego wykonania obowiązku i nałożono środek egzekucyjny, stosowany w egzekucji obowiązków o charakterze niepieniężnym w postaci grzywny w celu przymuszenia w wysokości [...] zł oraz obciążono dodatkową opłatą za wydanie postanowienia o nałożeniu grzywny - [...] zł. W związku z nieuiszczeniem przez zobowiązanego ww. kwot, Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w L., działając jako wierzyciel, wystawił tytuł wykonawczy, celem wszczęcia egzekucji administracyjnej do majątku skarżącego. Rację mają zatem organy twierdząc, że skoro w badanej sprawie, wydane zostało postanowienie o nałożeniu na skarżącego grzywny, to wraz ze skutecznym doręczeniem tego postanowienia, powstał obowiązek uiszczenia ww. opłaty. Na aprobatę Sadu zasługuje również ocena, że w postępowaniu dotyczącym postanowienia, wydanego w postępowaniu egzekucyjnym należności pieniężnych, nie ma podstaw, aby oceniać prawidłowość prowadzonego przez MWINB, postępowania dotyczącego obowiązku niepieniężnego, tj. postępowania, mającego na celu doprowadzenie do wykonania obowiązku, przeprowadzenia kontroli okresowej budynku mieszkalnego w miejscowości S.. Podobnie rzecz ma się, w odniesieniu do zajętego konta bankowego skarżącego, na który wpływa zasiłek opiekuńczy - słusznie bowiem wskazały organy, że zarzut ten nie może być rozpatrywany w postępowaniu w sprawie zarzutów na postępowanie egzekucyjne, lecz w postępowaniu w sprawie skargi na czynność egzekucyjną. Mając na uwadze całokształt zarzutów skargi i ich kierunek, prawidłowo wyjaśniły organy, że z uregulowań w zakresie środków zaskarżenia w postępowaniu egzekucyjnym w administracji wynika, iż skarga określona w art. 54 § 1 u.p.e.a., przysługuje w sytuacji, gdy stronie nie przysługują, inne środki zaskarżenia, a skarga dotyczy samych czynności wykonawczych postępowania egzekucyjnego. W ramach tego środka zaskarżenia można podnosić zarzuty formalnoprawne, które odnoszą się do prawidłowości postępowania organu egzekucyjnego bądź egzekutora przez pryzmat przepisów regulujących sposób i formę dokonywania czynności egzekucyjnych, nie można natomiast podnosić zarzutów materialnoprawnych. Zakres zgłaszanych w postępowaniu żądań i wniosków, winien być odczytany według ich treści, a organ administracji publicznej nie jest związany podanym przez stronę tytułem, czy też podstawą prawną żądania, winien zatem rozpoznać sprawę, co do jej istoty w świetle intencji autora, dających się ustalić na podstawie całej treści pisma. W kontrolowanej sprawie nie można tracić z pola widzenia, że skarżący w piśmie zatytułowanym "skarga", nie składał zarzutów przeciwko zaskarżonej czynności, wskazał jedynie, że środki zgromadzone na rachunku, to: "zasiłek dla opiekuna i środki pomocowe z Powiatowego Centrum Pomocy Rodzime", a przede wszystkim podniósł zarzut nieistnienia obowiązku. W konsekwencji prawidłowo organy, pismo to zakwalifikowały, jako zarzut z art. 33 § 1 pkt 1 u.p.e.a. W świetle powyższych okoliczności faktycznych i powołanych regulacji prawnych, postępowanie organów obu instancji w tym zakresie, należy uznać za prawidłowe w kontekście obowiązujących przepisów. Sąd wskazuje również, że zaskarżone postanowienie organu I i II instancji nie narusza zasad ogólnych postępowania administracyjnego, wyrażonych m.in. w art. 6, 7, 8 i 11 k.p.a. Zgodnie z pierwszym z powołanych przepisów, organy administracji publicznej, działają na podstawie przepisów prawa. W świetle art. 7 powołanego ostatnio aktu, w toku postępowania organy administracji publicznej stoją na straży praworządności, z urzędu lub na wniosek stron podejmują wszelkie czynności niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli. Zgodnie z art. 8 k.p.a., organy administracji publicznej prowadzą postępowanie w sposób budzący zaufanie jego uczestników do władzy publicznej, kierując się zasadami proporcjonalności, bezstronności i równego traktowania (§ 1). Organy administracji publicznej bez uzasadnionej przyczyny nie odstępują od utrwalonej praktyki rozstrzygania spraw w takim samym stanie faktycznym i prawnym (§ 2). Zgodnie zaś z art. 11 k.p.a., organy administracji publicznej powinny wyjaśniać stronom zasadność przesłanek, którymi kierują się przy załatwieniu sprawy, aby w ten sposób w miarę możności doprowadzić do wykonania przez strony decyzji bez potrzeby stosowania środków przymusu. Poddane sądowej kontroli rozstrzygnięcie organu I i II instancji, stanowi wynik prawidłowej wykładni oraz prawidłowego zastosowania postanowień k.p.a. oraz u.p.e.a. Organ wywiązał się z obowiązku podjęcia wszelkich czynności niezbędnych do dokładnego ustalenia stanu faktycznego. W toku postępowania poprzedzającego wydanie zaskarżonego rozstrzygnięcia, nie naruszono również zasady prowadzenia postępowania w sposób budzący zaufanie jego uczestników do władzy publicznej. W uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia organu I i II instancji, wyjaśniono również zasadność przesłanek, którymi kierowano się przy załatwieniu sprawy. Dopełniając powyższe, Sąd wskazuje, że wydane w sprawie postanowienie organu I i II instancji zawiera prawidłowe rozstrzygnięcie i zawiera pełne uzasadnienie, zarówno faktyczne, jak i prawne. Nie sposób też zarzucić organowi zażaleniowemu, że nie dokonał oceny szerokiej i wybiegającej ponad zarzuty zażalenia. W swoim postanowieniu, Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w K. opisał stan faktyczny sprawy w sposób wyczerpujący, odniósł się do wszystkich zarzutów zawartych w zażaleniu, a wydane postanowienie, spełnia wymogi stawiane przez art. 124 k.p.a. Konkludując rozważania w powyższym zakresie, należy stwierdzić, że zaskarżone postanowienie organu I i II instancji, odpowiada prawu. Wydając poddane sądowej kontroli postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w K., prawidłowo utrzymano w mocy postanowienie organu I instancji. Biorąc pod uwagę wszystkie przedstawione powyżej okoliczności, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, na podstawie art. 151 w zw. z art. 120 p.p.s.a., oddalił skargę, uznając ją za bezzasadną.