I SA/Kr 705/10

Dnia 15 października 2010 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Maria Zawadzka po rozpoznaniu w dniu 15 października 2010 roku na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi R. H. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia 25 lutego 2010 roku Nr [...] w przedmiocie odmowy odroczenia terminu płatności zaległości podatkowej postanawia : odmówić przywrócenia terminu do złożenia oświadczenia majątkowego R. H. w dniu 2 kwietnia 2010 roku (data nadania) wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia 25 lutego 2010 roku Nr [...] w przedmiocie odmowy odroczenia terminu płatności zaległości podatkowej w podatku od czynności cywilnoprawnych kwocie 26.000 zł wraz odsetkami. Jednocześnie w dniu 25 maja 2010 roku wniósł o przyznanie prawa pomocy. Zarządzeniem z dnia 20 lipca 2010 roku referendarz sądowy wezwał skarżącego w terminie 7 dni, pod rygorem pozostawienia wniosku bez rozpoznania, o przedłożenie odpowiednich (szczegółowo opisanych) dokumentów na okoliczność wykazania jego stanu majątkowego. Wezwanie o uzupełnieniu braków nie zostało przez skarżącego odebrane, jednak zostało dwukrotnie awizowane – w dniach 23 lipca i 2 sierpnia 2010 rok - zatem zarządzeniem z dnia 30 sierpnia 2010 roku, przyjmując, doręczeni za skuteczne (fikcja prawna doręczenia), referendarz sadowy prawidłowo pozostawił wniosek skarżącego bez rozpoznania. Odpis tego zarządzenia został doręczony skarżącemu w dniu 18 września 2010 roku. W dniu 24 września 2010 roku (data nadania w urzędzie pocztowym) skarżący wniósł sprzeciw na przedmiotowe zarządzenie oraz wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia oświadczenia majątkowego, załączając do niego kserokopię zwolnienia lekarskiego, z którego wynika, że w dniach od 26 lipca do 7 sierpnia 2010 roku był chory i nie mógł chodzić. Bezsprzecznym jest, że w zakreślonym terminie skarżący nie usunął braków formalnych wniosku o przyznanie prawa pomocy, gdyż nie dołączył do akt żądanych przez sąd dokumentów. Zgodnie z treścią art. 85 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr.153 poz.1270), czynność w postępowaniu sądowym podjęta przez stronę po upływie terminu jest bezskuteczna. Jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności bez swojej winy, Sąd na jej wniosek może, zgodnie z art. 86 § 1 ustawy przywrócić termin. We wniosku o przywrócenie terminu należy uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu. Nadto, zgodnie z art. 87 § 1 powołanej ustawy pismo z wnioskiem o przywrócenie terminu wnosi się do Sądu, w którym czynność miała być dokonana, w ciągu 7 dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu. Podkreślić należy, iż brak winy jako przesłanka zasadności wniosku o przywrócenie terminu polega na dopełnieniu obowiązku dołożenia szczególnej staranności przy dokonywaniu czynności procesowej. Oceniając wystąpienie tej przesłanki, sąd przyjmuje obiektywny miernik staranności, której można wymagać od każdego należycie dbającego o swoje interesy. O braku winy w uchybieniu terminu można mówić jedynie wtedy, gdy strona nie mogła usunąć zaistniałej przeszkody nawet przy użyciu największego w danych warunkach wysiłku - postanowienie WSA w Warszawie z dnia 2006.02.21 sygn. akt I SAB/Wa 78/05 LEX nr 192260. Z przedstawionego przez skarżącego zwolnienia lekarskiego wynika, że skarżący był chory do 7 sierpnia, tymczasem, powtórne awizo, zostało pozostawione w skrzynce pocztowej w dniu 2 sierpnia, a zatem przesyłkę z sądu skarżący mógł odebrać do dnia 9 sierpnia, a więc po jeszcze dwa dni po zakończeniu zwolnienia lekarskiego i w terminie 7 dni przesłać do sądu przedmiotowe dokumenty. W tej sytuacji trudno uznać, aby skarżący wykazał brak winy w uchybieniu terminu do wniesienia dokumentów dotyczących jego stanu majątkowego. Z tego względu orzeczono jak w sentencji na podstawie art. 86 § 1 w związku z art. 88 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr.153 poz.1270). Jednocześnie podkreślić należy, że skarżący w dniu 24 września 2010 roku skutecznie wniósł sprzeciw od zarządzania referendarza sądowego o pozostawieniu wniosku bez rozpoznania, a zatem w myśl art. 260 powołanej powyżej ustawy, w razie wniesienia sprzeciwu, który nie został odrzucony, zarządzenie przeciwko któremu został on wniesiony, traci moc, a sprawa będąca przedmiotem sprzeciwu podlega rozpoznaniu przez sąd na posiedzeniu niejawnym. W konsekwencji wniosek o przyznanie prawa pomocy podlegać będzie rozpoznaniu przez sąd, który ponownie wezwie skarżącego o dokumenty dotyczące stanu majątkowego skarżącego.