I SA/Kr 71/25

Sygn. akt I SA/Kr 71/25. [pic] WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 9 kwietnia 2025 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: sędzia WSA Paweł Dąbek Sędziowie: sędzia WSA Piotr Głowacki (spr.) sędzia WSA Wiesław Kuśnierz po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w dniu 9 kwietnia 2025 r. sprawy ze skargi M. S. na postanowienie Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z dnia 7 listopada 2024 roku, nr 0112-KDIL2-2.4011.419.2024.7.AM, 0111-KDIB2.4015.89.2024.7.KK, w przedmiocie pozostawienia bez rozpatrzenia wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej przepisów prawa podatkowego; I. uchyla zaskarżone postanowienie oraz poprzedzające je postanowienie Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej; II. zasądza od Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej na rzecz skarżącego kwotę 597 (pięćset dziewięćdziesiąt siedem) zł tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Podatnik M. S. wystąpił z wnioskiem o wydanie interpretacji przepisów prawa podatkowego. We wniosku wskazał, że prowadzi działalność gospodarczą w zakresie programowania (PKD 62.01.Z) oraz że jest czynnym podatnikiem podatku od towarów i usług, natomiast uzyskiwane przychody opodatkowuje na zasadach określonych w art. 30c ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz.U. z 2024 r., poz. 226, z późn. zm., dalej: "Ustawa PIT"). Następnie wskazano, że w ramach prowadzonej działalności gospodarczej współpracuje z L. sp. z o.o. Spółka ta w ramach prowadzonej działalności gospodarczej otrzymuje zlecenia na usługi związane z oprogramowaniem. Dodatkowo prowadzi również nieodpłatne unikatowy projekt analizy, gromadzenia analityki i wizualizacji danych dotyczących skalowania technologii zdecentralizowanego rejestru E. i tzw. rozwiązań "warstwy drugiej" ([...] W ramach powyższego przedstawia porównanie różnych obecnie dostępnych systemów E. [...]. Cały dorobek programistyczny rozwoju tej technologii spółka publikuje w swoim repozytorium, które jest publiczne dostępne. Z uwagi na opisany projekt spółka jest znana, ceniona i rozpoznawalna. Jednym z istotnych autorów dorobku prezentowanego w tym repozytorium jest skarżący. Podatnik, jako programista, wziął udział w projekcie "[...]". Powyższy projekt polegał na zrzeszeniu profesjonalistów (w tym kwalifikujących się programistów). W ramach powyższego kwalifikujący się programiści mogli nieodpłatnie uzyskać tokeny [...]. [...] przydzielił 60 milionów TIA (6% całkowitej podaży) na określone, kwalifikowane kategorie. Projekt ten stanowił swoiste docenienie za dotychczas wykonaną pracę, a także zachętę do dalszego tworzenia w ramach określonego ekosystemu. W ramach projektu zostało opublikowane repozytorium, w którym wskazano podmioty docenione. Jednym z takich podmiotów była L. sp. z o. o. Skarżący, jako osoba współpracująca i tworząca dla L. sp. z o. o. posiadał możliwość ubiegania się o środki z ww. projektu. Celem uzyskania [...] skarżący nie był zobowiązany do wyświadczenia usługi wzajemnej. Czynnością, do której strona była zobowiązana było uwierzytelnienie się przez tzw. "[...]" i podanie adresu na sieci [...], na który miały zostać przyznane tokeny. Istotnym jest przy tym, że podatnik otrzymał obietnicę uzyskania tych tokenów przed ich faktyczną emisją. Podatnik poznał wysokość alokacji wyrażoną w liczbie tokenów, natomiast nie miały one wyceny rynkowej. Podatnik wskazał również, że tokeny [...] mógł użyć do opłat transakcyjnych na sieci [...], co oznacza, że mogły one pokryć koszty infrastrukturalne ewentualnych projektów stworzonych przez dewelopera. Na tle tak przedstawionego stanu faktycznego zadano następujące pytania: 1. Czy podatnik powinien rozpoznać przychód w momencie otrzymania tokenu? 2. Jaką wartość tokenu [...] powinien przyjąć podatnik, jako przychód podlegający opodatkowaniu? 3. Czy wartość otrzymanych tokenów, w tym [...] będzie dla podatnika stanowiła koszty uzyskania przychodu w rozumieniu art. 22 ust. 14 ustawy PIT? 4. Czy otrzymane tokeny, w tym [...], będą opodatkowane podatkiem od towarów i usług? 5. Czy otrzymane tokeny, w tym [...], stanowią darowiznę, którą należy opodatkować podatkiem od spadków i darowizn? Pismem z dnia 28 maja 2024 r., Dyrektor KIS wezwał skarżącego do uzupełnienia braków formalnych złożonego wniosku. W wezwaniu tym zostało zadanych szereg szczegółowych pytań, na które podatnik udzielił odpowiedzi sygnalizując jednocześnie, że przedmiotowym żądaniem organ interpretacyjny narusza obowiązujące przepisy. Postanowieniem z dnia 21 sierpnia 2024 r, znak: 0112-KDIL2-2.4011.419.2024.4.WS, 0111-KDIB2-2.4015.89.2024.5.PB Dyrektor KIS pozostawił wniosek bez rozpatrzenia w części dotyczącej podatku dochodowego od osób fizycznych oraz podatku od spadków i darowizn. W ocenie bowiem organu interpretacyjnego, mimo że skarżący posiadał informację o konsekwencjach nieuzupełnienia wniosku, nie uzupełnił go w taki sposób, aby możliwe było wydanie indywidualnej interpretacji w trybie art. 14b OP. W szczególności nie doprecyzował opisu stanu faktycznego o informację, czy otrzymanie tokenów [...] za wzięcie udziału m.in. w projekcie "[...]" oraz innych tokenów za uczestnictwo w innych projektach nastąpiło na podstawie któregokolwiek tytułu wymienionego w art. 1 ust. 1 ustawy z 28 lipca 1983 r. o podatku od spadków i darowizn (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 596), a w szczególności na podstawie umowy darowizny w rozumieniu art. 888 § 1 ustawy z 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (t. j. Dz. U. z 2023 r. poz. 1610 ze zm.), zgodnie z którym: przez umowę darowizny darczyńca zobowiązuje się do bezpłatnego świadczenia na rzecz obdarowanego kosztem swego majątku. Ponadto na pytanie, czy tokeny otrzymał w formie dotacji/dofinansowania/grantu, czy też darowizny; jeśli w drodze dofinansowania/dotacji/grantu, to jaka jest podstawa prawna otrzymania dotacji/dofinansowania/grantu w formie tokenów za udział w Projekcie "[...]", odpowiedział: w pierwszej kolejności, w ślad za wnioskiem o wydanie interpretacji indywidualnej, podkreślam, że w zakresie uzyskania tokena nie została zawarta jakakolwiek umowa. Z uwagi na to, że strony nie określiły charakteru prawnego opisanego zdarzenia występujemy z wnioskiem o wydanie indywidualnej interpretacji. Gdyby wnioskodawca posiadał możliwość jednoznacznego określenia charakteru tego zdarzenia na ww. gruncie, to nie wystąpiłby z przedmiotowym wnioskiem. Wobec powyższego organ stwierdził, że nie ma wiedzy o tym, czy otrzymanie tokenów [...] za wzięcie udziału m.in. w projekcie "[...]" oraz innych tokenów za uczestnictwo w innych projektach nastąpiło na podstawie któregokolwiek tytułu wymienionego w art. 1 ust. 1 ustawy o podatku od spadków i darowizn, a w szczególności na podstawie umowy darowizny w rozumieniu art. 888 § 1 ustawy Kodeks cywilny, czy też stanowiło to dotację/dofinansowanie. Z doprecyzowanego opisu stanu faktycznego ponadto wynika, że tak naprawdę oczekuje podatnik rozstrzygnięcia mającego na celu potwierdzenie kwalifikacji czynności związanych z otrzymywaniem tokenów [...] za wzięcie udziału m.in. w projekcie "[...]" oraz innych tokenów za uczestnictwo w innych projektach, tj. czy były to darowizny, czy też dotacja/dofinansowanie. Zatem ustalenie, jaką formę prawną przyjęła ww. czynność, przerzucił podatnik na Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej, ponieważ jak wskazał "strony nie określiły charakteru prawnego opisanego zdarzenia". Ustalenie charakteru czynności związanej z otrzymaniem tokenów [...] za wzięcie udziału m.in. w projekcie "[...]" oraz innych tokenów za uczestnictwo w innych projektach, tj. czy jest to darowizna, nie jest normowane przepisami prawa podatkowego. Strona wniosła zażalenie, zarzucając naruszenie: 1) przepisów prawa procesowego mających istotny wpływ na wynik sprawy, tj.: a) 14b § 1 i § 3 w zw. z art. 120 i art. 121 § 1 ustawy – Ordynacja podatkowa, przez brak wydania interpretacji indywidualnej przepisów prawa podatkowego w sytuacji, gdy w złożonym wniosku w sposób wyczerpujący przedstawił zaistniały stan faktyczny, jak również własną ocenę prawną; b)art.14g § 1 w zw. z art. 169 § 1 i § 4 w zw. z art. 120 i art. 121 § 1 ustawy– Ordynacja podatkowa, wobec pozostawienia złożonego wniosku bez rozpoznania w sytuacji, gdy organ interpretacyjny wystosował żądanie: • w zakresie wykraczającym poza jego kompetencje (w odniesieniu do żądania przeformułowania pytania); • w odniesieniu do okoliczności, które zostały przedstawione we wniosku o interpretację indywidualną (zakwalifikowanie zdarzenia jako formę dotacji/dofinansowania), • w sposób niezgodny z obowiązującymi przepisami, albowiem organ wymagał, aby de facto podatnik udzielił odpowiedzi na pytania zawarte we wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej. c) art. 14b § 1 ustawy – Ordynacja podatkowa oraz art. 14g § 1 w zw. z art. 14b § 3 ww. ustawy, przez przyjęcie, że przedmiotowy wniosek (wraz z uzupełnieniem) nie pozwala na wydanie indywidualnej interpretacji w zakresie przepisów prawa podatkowego; d) art. 217 § 2 i art. 210 § 4 w zw. z art. 216 oraz art. 219 w zw. z art. 120, art. 121 § 1 w zw. z art. 14h ustawy – Ordynacja podatkowa, przez sporządzenie uzasadnienia kwestionowanego postanowienia w sposób nieodpowiadający ww. przepisom prawa przejawiające się przede wszystkim w tym, że Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej: • nie wykazał, aby nie miał kompetencji do wydania interpretacji indywidualnej w niniejszej sprawie; • zakładając jednocześnie, że przedstawione pytania nie dotyczą oceny w zakresie prawa podatkowego – pozostawił wniosek bez rozpoznania, mimo że w takiej sytuacji powinien odmówić wszczęcia postępowania w sprawie; • zignorował fakt, że w treści złożonego wniosku wskazał, że zdarzenie otrzymania tokenów, z uwagi na pośredni związek z prowadzoną działalnością gospodarczą, należy zakwalifikować jako formę dotacji/dofinansowania; • nie wykazał, aby podatnik nie przedstawił w sposób wyczerpujący zaistniałego stanu faktycznego oraz własnej oceny prawnej. 2) przepisów prawa materialnego, tj.: art. 3 ust. 1 i 2 ustawy – Ordynacja podatkowa, przez jego błędną wykładnię, skutkującą uznaniem przepisów objętych wnioskiem za przepisy niestanowiące przepisów podatkowych i niepodlegające ocenie w postępowaniu o wydanie interpretacji indywidualnej. Postanowieniem z dnia 7 listopada 2024 r., znak pisma: 0112-KDIL2-2.4011.419.2024.7.AM, 0111-KDIB2.4015.89.2024.7.KK Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej utrzymał w mocy postanowienie organu pierwszej instancji. Uzasadniając podjęte rozstrzygnięcie organ interpretacyjny powielił stanowisko organu pierwszej instancji. Na powyższe postanowienie wnioskodawca złożył skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie zarzucając naruszenie: a) art. 233 § 1 pkt 1 w zw. z art. 239 i art. 14h w zw. z art. 14b § 1 i § 3 w zw. z art. 120, art. 121 § 1 ustawy – Ordynacja podatkowa, poprzez utrzymanie w mocy postanowienia o pozostawieniu wniosku bez rozpatrzenia w sytuacji, gdy skarżący w złożonym wniosku w sposób wyczerpujący przedstawił zaistniały stan faktyczny, jak również własną ocenę prawną, w konsekwencji Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej zobowiązany był do wydania interpretacji indywidualnej. Jednocześnie bezpodstawne pozostawienie wniosku bez rozpatrzenia uniemożliwiło skarżącemu uzyskanie ochrony przewidzianej przepisami prawa podatkowego w odniesieniu do opisanego stanu faktycznego; b) art. 233 § 1 pkt 1 w zw. z art. 239 i art. 14h w zw. z art. 14g § 1 w zw. z art. 169 § 1 i § 4 i w zw. z art. 120 i art. 121 § 1 ustawy – Ordynacja podatkowa, wobec utrzymania w mocy postanowienia o pozostawieniu wniosku bez rozpatrzenia w sytuacji, gdy organ interpretacyjny rozpatrując wniosek o interpretację indywidualną wystosował żądanie: • w zakresie wykraczającym poza jego kompetencje (w odniesieniu do żądania przeformułowania pytania); • w odniesieniu do okoliczności, które zostały przedstawione we wniosku o interpretację indywidualną (zakwalifikowanie zdarzenia, jako formę dotacji/dofinansowania); • w sposób niezgody z obowiązującymi przepisami, albowiem wymagał od Podatnika, aby de facto udzielił odpowiedzi na pytania zawarte we wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej. Jednocześnie pomimo, że skarżący udzielił właściwej odpowiedzi na sporne żądanie Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej pozostawił wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej bez rozpoznania Z uwagi na te naruszenia organ drugiej instancji zobowiązany był do uchylenia skarżonego postanowienia, co w niniejszej sprawie nie zostało dokonane. c) art. 233 § 1 pkt 1 w zw. z art. 239 i art. 14h w zw. z art. 14b § 1 oraz art. 14g § 1 w zw. z art. 14b § 3 ustawy – Ordynacja podatkowa, poprzez przyjęcie, że przedmiotowy wniosek, wraz z uzupełnieniem, nie pozwala na wydanie indywidualnej interpretacji w zakresie przepisów prawa podatkowego d) podczas gdy skarżący przedstawił w sposób wyczerpujący stan faktyczny, jak również własną ocenę prawną. W tych okolicznościach Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej nie posiadał podstaw prawnych do pozostawienia złożonego wniosku bez rozpoznania ; art. 233 § 1 pkt 1 w zw. z art. 239 i art. 14h w zw. z art. 217 § 2 i art. 210 § 4 w zw. z art. 216 oraz art. 219 w zw. z art. 120, art. 121 § 1, w zw. z art. 14h ustawy – Ordynacja podatkowa, poprzez utrzymanie w mocy postanowienia, w którym sporządzono uzasadnienie w sposób nieodpowiadający ww. przepisom prawa przejawiające się przede wszystkim tym, że Dyrektor KIS: • nie wskazał, aby nie miał kompetencji do wydania interpretacji indywidualnej w niniejszej sprawie; • zakładając jednocześnie, że przedstawione przez podatnika pytania nie dotyczą oceny w zakresie prawa podatkowego - pozostawił wniosek bez rozpatrzenia pomimo, że w takiej sytuacji powinien odmówić wszczęcia postępowania w sprawie; • zignorował fakt, że w treści złożonego wniosku podatnik wskazał, że jego zdaniem zdarzenie otrzymania tokenów, z uwagi na pośredni związek z prowadzoną działalnością gospodarczą, należy zakwalifikować jako formę dotacji/dofinansowania; • nie wykazał, aby podatnik nie przedstawił w sposób wyczerpujący zaistniałego stanu faktycznego oraz własnej oceny prawnej. Powyższe powoduje, że motywy rozstrzygnięcia organu pierwszej instancji nie są dla skarżącego zrozumiałe, a tym samym Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej zobowiązany był do jego uchylenia. Jednocześnie również uzasadnienie postanowienia organu drugiej instancji nie spełnia wymagań określonych w art. 217 § 2 i art. 210 § 4 w zw. z art. 216 oraz art. 219 w zw, z art. 120, art. 121 § 1, w zw. z art. 14h ustawy – Ordynacja podatkowa, albowiem stanowi ono wyłącznie lakoniczne powielenie argumentów przedstawionych przez organ pierwszej instancji bez merytorycznego odniesienia się do zarzutów przedstawionych przez stronę w treści złożonego zażalenia. e) art. 127 w zw. z art. 120 i art. 121 § 1 ustawy - Ordynacja podatkowa, wobec przeprowadzenia przez Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej postępowania w sposób rażąco naruszający zasadę dwuinstancyjności przejawiające się przede wszystkim tym, że organ interpretacyjny dokonując ponownego rozpatrzenia sprawy nie dokonał merytorycznego jej rozpatrzenia i prawidłowej oceny argumentów wskazywanych przez Skarżącego. Jednocześnie organ odwoławczy w sposób lakoniczny i blankietowy powielił treść postanowienia (argumentów) przytoczonych przez organ pierwszej instancji przy jednoczesnym braku dokonania ich konfrontacji z tezami i argumentami przedstawionymi przez podatnika a także przepisów prawa materialnego, tj.: f) art. 3 ust 1 i 2 ustawy – Ordynacja podatkowa poprzez utrzymanie w mocy spornego postanowienia i dokonanie błędnej wykładni ww. przepisów z uwagi na uznanie, że przepisy objęte wnioskiem o interpretację indywidualną nie stanowią przepisów podatkowych podlegających ocenie w postępowaniu o wydanie interpretacji indywidualnej w sytuacji, gdy powyższe stanowisko nie znajduje potwierdzenia w złożonym wniosku. W oparciu o powyższe zarzuty wniesiono o uchylenie postanowień obu instancji i zasądzenie kosztów postępowania. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje: Sąd administracyjny w ramach kontroli działalności administracji publicznej przewidzianej w art. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj.: Dz. U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm. – dalej "p.p.s.a."), uprawniony jest do badania, czy przy wydaniu zaskarżonego aktu nie doszło do naruszenia przepisów prawa materialnego i przepisów postępowania, nie będąc przy tym związanym granicami skargi (art. 134 p.p.s.a.). Orzekanie - w myśl art. 135 p.p.s.a. - następuje w granicach sprawy będącej przedmiotem kontrolowanego postępowania administracyjnego, w której został wydany zaskarżony akt lub podjęta została czynność i odbywa się z uwzględnieniem wówczas obowiązujących przepisów prawa. Wady skutkujące koniecznością uchylenia aktu administracyjnego, stwierdzeniem jego nieważności bądź wydania z naruszeniem prawa, przewidziane są w przepisie art. 145 § 1 p.p.s.a. W wypadku niestwierdzenia takich wad, sąd skargę oddala, co wynika z art. 151 p.p.s.a. Skarga jest zasadna. Istota rzeczy w poddanej sądowej kontroli sprawie sprowadza się do rozstrzygnięcia, czy w świetle postawionych przez skarżącego pytań, organ był uprawniony wezwać go w trybie art. 169 § 1 O.p. do uzupełnienia wniosku (opisu stanu faktycznego sprawy) poprzez uszczegółowienie opisu usług i czynności jakie wykonuje przez pryzmat ustalenia charakteru prawnego czynności związanych z otrzymaniem tokenów (waluty wirtualnej) za wzięcie udziału w projekcie "[...]" oraz innych tokenów za uczestnictwo w innych projektach, zwłaszcza czy będą one opodatkowane podatkiem od towarów i usług czy stanowią darowiznę, którą należy opodatkować podatkiem od spadków i darowiznę lub dotację/dofinansowanie. We wniosku wyraźnie podkreślono, iż przedmiotem pytania była właśnie ocena prawna, a to czy otrzymanie tokenów będzie stanowić darowiznę opodatkowaną podatkiem od spadków i darowizn. Skarżący wskazał, że przedmiotem jego wątpliwości jest sposób opodatkowania tokenów oraz ocenił, że nie stanowią one darowizny i nie podlegają uregulowaniom ustawy o podatku od spadków i darowizn, gdyż nie mieszczą się w żadnym z tytułów wymienionych w art. 1 ustawy o podatku od spadków i darowizn. Podatnik wyjaśnił też, że w jego ocenie otrzymane tokeny stanowią forme dotacji/dofinansowania do prowadzonej działalności gospodarczej. Pytania organu, o ile co do zasady, w zakresie ewentualnego sprecyzowania – uszczegółowienia sposobu czy źródła (podstawy) otrzymania tokenów (waluty wirtualnej) można by uznać za zasadne, zawierały jednak podstawową i decydującą wadę - sprowadzały się w swojej istocie do tego, aby to sam wnioskodawca podał, czy otrzymanie tokenów nastąpiło na podstawie któregokolwiek tytułu wymienionego w art. 1 ust. 1 ustawy o podatku od spadków i darowizn, a więc wezwanie wnioskodawcy stanowi w ocenie sądu, uchylenie się od rozstrzygnięcia wniosku o wydanie interpretacji indywidulanej. Tymczasem w kontekście danych przedstawionych wniosku i stanowisku własnym wnioskodawcy, jego wątpliwości budziła kwestia braku otrzymania tokenów na podstawie któregokolwiek tytułu wymienionego w art. 1 ust. 1 ustawy o podatku od spadków i darowizn. Wezwanie wnioskodawcy stanowi więc w ocenie sądu, uchylenie się od rozstrzygnięcia wniosku o wydanie interpretacji indywidulanej. Tylko jeśli opis stanu faktycznego nie jest wystarczająco kompletny i nie wszystkie istotne jego elementy zostały przedstawione, można wezwać o ich uzupełnienie, aby następnie podlegały ocenie pod kątem przepisów prawa podatkowego w zakresie przyjętego przez wnioskodawcę stanowiska prawnego. Skarżony organ tymczasem domaga się przeniesienia kwestii oceny prawnej do sfery opisu faktów – stanu faktycznego i w efekcie domaga się, żeby podatnik sam odpowiedział na sporne pytanie. Powyższe prowadzi do wniosku, że doszło do przerzucania ciężaru oceny stanu faktycznego na podatnika pod pozorem konieczności doprecyzowania wniosku. Wezwanie o doprecyzowanie wniosku poprzez uzupełnienie opisu stanu faktycznego, jak i ocena odpowiedzi udzielonej przez skarżącego wskazują, że organ przerzucił na wnioskodawcę ciężar przesądzenia kluczowej kwestii, od której zależy ustalenie sposobu spornego opodatkowania. To wnioskodawca zaznaczył, że oczekuje od organu udzielenia odpowiedzi na pytanie, czy otrzymanie tokenów (waluty wirtualnej) szczegółowo opisane we wniosku podlega opodatkowaniu podatkiem od darowizny. Powyższe oznacza, że kwestia właściwej klasyfikacji wskazanych czynności opisanych we wniosku budziła wątpliwości skarżącego, a równocześnie miała istotne znaczenie dla zastosowania właściwej normy prawa podatkowego tj. art. 1 ust 1 pkt 2 ustawy o podatku od spadków i darowizn, czy też jak ocenił wnioskodawca, art. 14 ust 2 pkt 2 ustawy PIT, jako formy dofinansowania/dotacji do prowadzonej działalności gospodarczej. Tym samym obowiązkiem organu było udzielić odpowiedzi na zadane przez skarżącego pytanie, a także wyjaśnienie podstawy takiej odpowiedzi, ewentualnie wezwać o doprecyzowanie opisu sposobu (źródła czy podstawy) otrzymania tokenów, ale tylko w zakresie ich faktycznej treści, a nie oceny prawnej, która końcowo należy do organu w ramach obowiązku udzielenia indywidulanej interpretacji. Podsumowując, organ nie był uprawniony do uzależnienia wydania interpretacji indywidualnej od uzupełnienia przez skarżącego wniosku o samodzielne wskazanie przez niego samego tytułu wymienionego w art. 1 ust. 1 ustawy o podatku od spadków i darowizn, a tym samym zakwalifikowanie opodatkowania podatkiem od darowizny. Z wniosku oraz pisma uzupełniającego wyraźnie wynika, że kwestia ta nie stanowiła elementu stanu faktycznego, ale oceny prawnej. Oznacza to, że organ błędnie zastosował art. 14g Ordynacji podatkowej pozostawiając wniosek skarżącego bez rozpatrzenia. Mając powyższe na uwadze sąd orzekł jak w sentencji na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) w zw. z art. 135 ustawy o p.p.s.a.. O kosztach postępowania rozstrzygnięto zgodnie z art. 200 w zw. z art. 205 § 2 p.p.s.a.