I SA/Kr 719/16

|Sygn. akt I SA/Kr 719/16 | [pic] W Y R O K W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 20 października 2016 r., Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, w składzie następującym:, Przewodniczący Sędzia: WSA Jarosław Wiśniewski (spr.), Sędziowie: WSA Maja Chodacka, WSA Wiesław Kuśnierz, Protokolant: specjalista Bożena Piątek, po rozpoznaniu w postępowaniu uproszczonym na posiedzeniu niejawnym, w dniu 20 października 2016 r., sprawy ze skargi B. Sp. z o.o. w K. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowe z dnia 21 kwietnia 2016 r. nr [...] w przedmiocie odmowy przywrócenia terminu do wniesienia odwołania - skargę oddala - Decyzją z dnia 31 sierpnia 2015r. numer [...] Naczelnik Urzędu Skarbowego określił Spółce B.sp. z o.o. zobowiązanie podatkowe w podatku od towarów i usług za miesiąc maj 2014r. w wysokości 22.935,00 zł. Decyzja organu pierwszej instancji wysłana została na adres Spółki, który zgłoszony został przez Spółkę do organu podatkowego oraz wpisany jako siedziba i adres podmiotu w Krajowym Rejestrze Sądowym. Z powodu niemożności doręczenia, przesyłka polecona o numerze nadania [...], zawierająca przedmiotową decyzję, została pozostawiona na okres 14 dni do dyspozycji adresata w UP, ul. L. i była ona w tym okresie dwukrotnie awizowana: w dniu 04.09.2015r. oraz w dniu 14.09.2015r. Dnia 21.09.2015r. urząd pocztowy zwrócił przesyłkę do nadawcy. Ostateczny czternastodniowy termin do wniesienia odwołania od decyzji Naczelnika Urzędu Skarbowego z dnia 31 sierpnia 2015r. numer [...] upłynął zatem z dniem 02.10.2015r. Pismem z dnia 10.02.2016r. Spółka B.sp. z o.o. złożyła do Dyrektora Izby Skarbowej wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania od ww. decyzji. Również pismem z dnia 10.02.2016r. wniesione zostało odwołanie od przedmiotowej decyzji. Pisma nadano w urzędzie pocztowym w dniu 10.02.2016r. Jako przyczynę uchybienia terminowi do wniesienia odwołania Pełnomocnik Spółki wskazał, iż Spółka nie otrzymała przedmiotowej decyzji. Wg złożonych wyjaśnień o istnieniu oraz jej treści Spółka powzięła wiedzę dopiero po zapoznaniu się z aktami sprawy. Dyrektor Izby Skarbowej postanowieniem z dnia 21 kwietnia 2016 r. nr [...] odmówił przywrócenia terminu do wniesienia odwołania . W uzasadnieniu rozstrzygnięcia podniósł , że przywrócenie terminu wnioskowanego przez Spółkę jest instytucją procesową mającą na celu ochronę jednostki przed negatywnymi skutkami uchybienia terminu, jeżeli podmiot, który uchybił terminowi nie ponosi w tym zakresie winy. Jedną z przesłanek warunkujących możliwość przywrócenia terminu jest uprawdopodobnienie, że uchybienie nastąpiło bez winy zainteresowanego. Argumentując brak winy w niedotrzymaniu terminu do wniesienia odwołania Pełnomocnik Spółki Z.G. podniósł, że sporna decyzja nie została skutecznie doręczona przez organ podatkowy, co w konsekwencji skutkowało brakiem możliwości wniesienia odwołania w ustawowym terminie. Pełnomocnik przyznaje, że w aktach sprawy znajdują się dokumenty potwierdzające podwójne awizowanie, jednak w okresie kiedy próbowano doręczyć przedmiotową decyzję pocztą przebywał on w szpitalu i na zwolnieniu lekarskim, nie mógł zatem odebrać tej decyzji i dowiedzieć się o jej wydaniu. Pełnomocnik podkreśla, że z uwagi na stan zdrowia należy uznać, że niedochowanie terminu stanowiło skutek okoliczności, na które strona nie miała żadnego wpływu. W sytuacji losowej w jakiej znalazła się strona, nie była w stanie przy dołożeniu maksymalnej staranności złożyć odwołania w terminie, tym samym należy uznać brak winy w uchybieniu terminu za co najmniej uprawdopodobniony, zgodnie z art. 162 § 2 ustawy Ordynacja podatkowa. Zdaniem Pełnomocnika, pismo z wnioskiem zostało wniesione w ciągu siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu, czyli od czasu gdy Strona dowiedziała się o jej istnieniu i zapoznała się z jej treścią. Ponadto Pełnomocnik wskazał na okoliczność, że prezes Spółki Pan Ł. G. wielokrotnie był w urzędzie skarbowym przy okazji załatwiania innych spraw, w dniu 22.09.2015r. był przesłuchiwany w siedzibie organu podatkowego jako świadek i mimo to nie został poinformowany, że decyzja została wydana i zalega w aktach sprawy. Odnosząc się do powyższego Dyrektor Izby Skarbowej, w pierwszej kolejności ocenił, czy Spółka uprawdopodobniła brak winy zainteresowanego w uchybieniu terminowi do złożenia odwołania od ww. decyzji Naczelnika Urzędu Skarbowego. Jak wynika z akt sprawy, sporna decyzja wydana dnia 31 sierpnia 2015r. została następnie prawidłowo skierowana na Spółkę na jej adres zgłoszony do organu podatkowego, który tożsamy jest z adresem wskazanym w Krajowym Rejestrze Sądowym. Wprawdzie Z.G. jest wg wpisu w Krajowym Rejestrze Sądowym samodzielnym prokurentem, to jednak jak wynika z akt sprawy, w okresie gdy organ podatkowy wydał przedmiotową decyzję nie był Pełnomocnikiem Spółki i decyzja organu podatkowego nie była do niego kierowana. Dyrektor Izby Skarbowej badając sprawę dokonał na wstępie oceny skuteczności doręczenia decyzji Naczelnika Urzędu Skarbowego numer [...] i na podstawie analizy dokumentów stwierdził, że wymieniona decyzja została doręczona Spółce B.w sposób prawidłowy i skuteczny, przewidziany w art. 150 § 2 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. Ordynacja podatkowa, w dniu 18.09.2015r. za pośrednictwem Poczty Polskiej po dokonaniu dwukrotnego awizowania przesyłki poleconej. Tym samym argument podniesiony przez Pełnomocnika we wniosku, że przedmiotowa decyzja nie została skutecznie doręczona przez organ podatkowy, należy ocenić jako nie znajdujący potwierdzenia w ustalonym stanie rzeczy. Okoliczność wskazana przez Pełnomocnika Z.G., że z uwagi na stan zdrowia nie mógł odebrać przedmiotowej decyzji pozostaje bez wpływu na przebieg sprawy. Fakt jego pobytu w szpitalu w żaden sposób nie ograniczył możliwości odbioru przez Spółkę korespondencji kierowanej do niej przez organ podatkowy. Jak wynika z dokumentów rejestrowych Spółki oraz z treści samego wniosku, prezesem Spółki B.był i jest Ł.G., który jest również osobą wyznaczoną do jej reprezentacji. W złożonym wniosku nie przedstawiono natomiast żadnych argumentów wskazujących by Ł.G. bądź inna osoba przez niego wyznaczona np. do odbioru korespondencji, z przyczyn całkowicie od nich niezależnych, czynności tych dopełnić nie mogły. Zainteresowany w żaden sposób nie udowodnił, że w okresie gdy organ podatkowy starał się doręczyć przedmiotową decyzję jedyną osobą, która mogła dokonać czynności odbioru korespondencji był Z.G. jak również nie uprawdopodobnił braku winy tej osoby w uchybieniu terminu. Organ podkreślił , że Ł.G. będąc w siedzibie organu w różnych sprawach, gdyby wykazał się należytą starannością oraz dbałością o interesy Spółki mógł zasięgnąć informacji w sprawie prowadzonego przez organ podatkowy postępowania, tym bardziej, że bywał w siedzibie organu przy okazji załatwiania innych spraw. Przy ocenie winy w uchybieniu terminu procesowego jako kryterium należy przyjąć obiektywny miernik staranności, jakiej można wymagać od strony dbającej należycie o swoje interesy, co potwierdza wyrok NSA z dnia 7.07.201 lr., sygn. akt. II FSK 288/10: Brak winy w uchybieniu terminowi powinien być oceniany z uwzględnieniem wszystkich okoliczności sprawy, w sposób uwzględniający obiektywny miernik staranności, jakiej można wymagać od strony dbającej należycie o swoje interesy. Organ właściwy do rozpoznania wniosku o przywrócenie terminu powinien mieć zatem na uwadze, że strony przy dokonywaniu czynności procesowych obowiązane są dokładać jak największej staranności, co potwierdza wyrok WSA z dnia 17.01.201 lr., sygn. akt. I SA/KE 584/07: "Przepis art. 162 Op nie uzależnia uprawnienia do przywrócenia terminu od stopnia zawinienia. To zaś oznacza, że każdy, nawet najlżejszy stopień zawinienia w uchybieniu terminu wyłącza możliwość zastosowania tej instytucji. Uniknięcie negatywnych skutków dokonania czynności postępowania po upływie ustawowego terminu zakreślonego do jej wykonania wymaga więc uprawdopodobnienia nie tylko braku winy umyślnej ale także lżejszej jej postaci - niedbalstwa". Ponadto stwierdzono że wg. Spółki o fakcie wydania decyzji dowiedziała się ona dnia 27 stycznia 2016r., natomiast odwołanie wraz z wnioskiem nadane zostało dnia 10.02.2016r., a więc po 7 - dniowym terminie od dnia wskazanego przez Spółkę ustania przyczyny uchybienia terminowi. Z akt sprawy wynika, że w dniu 27.02.2016r. Spółce został doręczony tytuł wykonawczy dotyczący zaległości wynikającej z przedmiotowej decyzji. A więc nie została również spełniona przesłanka z art. 162 § 2 Ordynacji podatkowej. Na powyższe rozstrzygnięcie wniesiono skargę do Wojewódzkiego Sądu administracyjnego, w którym zarzucono naruszenie art. 162 § l Ordynacji podatkowej polegające na jego zastosowaniu w sprawie i uznaniu, iż w przedmiotowym przypadku brak było podstaw do rozpatrzenia wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania. W uzasadnieniu skargi podniesiono , że nie sposób zgodzić się z wnioskami organu, iż zostało skutecznie doręczona decyzja za miesiąc październik 2013 r. przez Naczelnika Urzędu Skarbowego, albowiem zdaniem Skarżącego postępowanie podatkowe było prowadzone z naruszeniem zasad czynnego udziału podatnika. W uzasadnieniu skargi podniesiono , że organ błędnie dostarczył przesyłkę na adres siedziby zgłoszony w KRS podczas gdy uznawał , że pod tym adresem nie znajduje się siedziba Spółki. Skarżąca Spółka nie zgadza się również , ze stanowiskiem , że nie był pełnomocnikiem ustanowionym w sprawie albowiem to on dostarczał wszelkie dokumenty jak również jako prezes zarządu podpisał upoważnienie do kontroli. Jednocześnie sformułowano zarzuty przekroczenia terminu i zakresu kontroli w wyniku , której wydano zaskarżoną decyzję . W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej podtrzymał swoje stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji . Rozpoznając niniejszą sprawę Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Na wstępie należy zauważyć, iż zgodnie z treścią art. 119 pkt 3 z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012r., poz. 270 ze zm. - dalej jako p.p.s.a.) sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli: przedmiotem skargi jest postanowienie wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także postanowienie rozstrzygające sprawę co do istoty oraz postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie. W świetle treści wskazanego przepisu oraz przedmiotu zaskarżenia w niniejszej sprawie należy stwierdzić, że Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie korzystając z dyspozycji art. 119 pkt 3 p.p.s.a. mógł z urzędu rozpoznać przedmiotową sprawę w trybie uproszczonym. Dokonując kontroli zaskarżonego postanowienia pod względem jego zgodności z prawem w świetle art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25.07.2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych ( Dz.U. z 2014r. poz 1647 ) stwierdzić należy, że wbrew zarzutom skargi postanowienie nie narusza ani przepisów prawa materialnego, ani też przepisów postępowania w stopniu uzasadniającym jego uchylenie. Skarga nie zasługuje zatem na uwzględnienie. Niniejsza sprawa dotyczy przywrócenia terminu do wniesienia odwołania. Stosownie do treści art. 162 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. Ordynacja podatkowa (j.t. Dz.U. z 2015r., poz. 613 ze zm. ), w razie uchybienia terminu należy przywrócić termin na wniosek zainteresowanego, jeżeli uprawdopodobni, że uchybienie nastąpiło bez jego winy. Jednocześnie w § 2 tego przepisu zostało wskazane, że podanie o przywrócenie terminu należy wnieść w ciągu 7 dni od dnia ustania przyczyny uchybienia terminowi. Jednocześnie z wniesieniem podania należy dopełnić czynności, dla której był określony termin. W niniejszej sprawie organ podatkowy zakwestionował spełnienie warunki w postaci braku uprawdopodobnienia winy w uchybieniu terminowi jak również uchybienie 7 dniowego terminu do wniesienia wniosku o przywrócenie terminu. Podkreślić jednak należy, że instytucja przywrócenia terminu ma zastosowanie jedynie w przypadku, gdy strona uchybi terminowi do dokonania czynności procesowej, którą w niniejszej sprawie było odwołanie od decyzji. Uchybić terminowi do wniesienia odwołania można jedynie wówczas, gdy decyzja została prawidłowo doręczona adresatowi. W niniejszej sprawie adresatem tym była Spółka . Dopiero bowiem w momencie skutecznego doręczenia decyzji, otwiera się termin do wniesienia odwołania. Jeżeli decyzja nie zostanie prawidłowo doręczona, powyższy termin nie rozpoczyna swojego biegu. W takim zaś przypadku nie można mu uchybić. Jeżeli zatem strona złoży wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania, zaś organ stwierdzi, że nie doszło do jego uchybienia, albowiem termin ten nie rozpoczął swojego biegu, jest zobowiązany do odmowy przywrócenia terminu. W związku z powyższym, nawet gdyby przyjąć za prawdziwe stanowisko skarżącej Spółki , że decyzja nie została skutecznie doręczona , zaskarżone rozstrzygnięcie byłoby prawidłowe. Należy podkreślić, że część argumentacji skarżącej Spółki koncentruje się na wykazywaniu, że nie doręczono jej skutecznie zaskarżonej decyzji. Gdyby przyjąć, że są one zasadne, koniecznym byłoby stwierdzenie, że nie rozpoczął biegu termin do wniesienia odwołania. W konsekwencji, nie można było uchybić temu terminowi. Złożenie wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania, przy jednoczesnym wykazywaniu, że termin ten nie został uchybiony, stanowi wewnętrzną sprzeczność argumentacji skarżącej Spółki. Kwestia ta była przedmiotem rozważania w sprawie o stwierdzenie uchybienia terminu gdzie w sposób jednoznaczny wykazano , że termin do wniesienia odwołania nie został dotrzymany . Odnosząc się do tej kwestii należy zauważyć , że zgodnie z art. 144 Ordynacji podatkowej , organ podatkowy doręcza pisma za pokwitowaniem przez operatora pocztowego, przez pracowników obsługujących organ podatkowy lub przez osoby uprawnione na podstawie odrębnych przepisów. Zgodnie z art. 151 § 1 ustawy osobom prawnym oraz jednostkom organizacyjnym niemającym osobowości prawnej pisma doręcza się w lokalu ich siedziby lub w miejscu prowadzenia działalności - osobie upoważnionej do odbioru korespondencji. Przepisy art. 146, art. 148 § 2 pkt. 1 oraz art. 150 stosuje się odpowiednio. W myśl art. 150 § 1 Ordynacji podatkowej, w razie niemożności doręczenia pisma poczta przechowuje pismo przez okres 14 dni w swojej placówce pocztowej, o czym dwukrotnie zawiadamia się adresata. Zawiadomienie o pozostawieniu pisma w miejscu określonym w § 1 umieszcza się w oddawczej skrzynce pocztowej lub gdy nie jest to możliwe, na drzwiach mieszkania adresata, jego biura lub innego pomieszczenia, w którym adresat wykonuje swoje czynności zawodowe, bądź w widocznym miejscu przy wejściu na posesję adresata. W tym przypadku doręczenie uważa się za dokonane z upływem ostatniego dnia okresu, o którym mowa w § 1, a pismo pozostawia się w aktach sprawy (art. 150 § 2). Doręczenie przewidziane w art. 150 Ordynacji podatkowej oparte jest na domniemaniu, że pismo dotarło do rąk adresata, i że w ten sposób doręczenie zostało dokonane prawidłowo. Domniemanie to jednak może być przez adresata obalone poprzez uprawdopodobnienie, że nie został zawiadomiony o przeznaczonym dla niego piśmie, złożonym w pocztowej placówce oddawczej. Nie jest przy tym wystarczające samo zaprzeczenie adresata, że nie powziął wiadomości o złożeniu go w danym urzędzie, lecz konieczne jest poparcie twierdzenia dowodami na uprawdopodobnienie okoliczności niepowzięcia wiadomości o piśmie (por. wyrok TK z dnia 17 września 2002 r. SK 35/01 OTK - A 2002, nr 5, poz. 60; postanowienie SN z dnia 104 września 1970 r., sygn. akt IPZ 53/70). Powyższy tryb, przewidziany w art. 150 § 2 Ordynacji podatkowej został zastosowany w rozpoznawanej sprawie. Jak wynika z akt sprawy, przesyłka zawierająca sporną decyzję wysłana na adres siedziby Spółki wskazany w Krajowym Rejestrze Sądowym była dwukrotnie awizowana w dniach 4 września 2015 r. i 14 września 2015 r. O fakcie przechowywania przesyłki w placówce pocztowej skarżąca została poinformowana poprzez pozostawione przez doręczyciela zawiadomienia. W związku z tym, że w terminie 14 dni licząc od dnia pozostawienia pierwszego zawiadomienia, przesyłka nie została odebrana przez skarżącą, decyzję prawidłowo uznano za doręczoną w dniu 18 września 2015 r., stosownie do treści art. 150 § 2 Ordynacji podatkowej. Tym samym od dnia następującego po tym dniu rozpoczął swój bieg termin do wniesienia odwołania i upływał on w dniu 2 października 2015 r. Odnosząc się do zarzutów jakoby organ kwestionował adres Spółki widniejący w Krajowym Rejestrze Sądowym podnieść należy , że teza ta nie znajduje uzasadnienia w aktach sprawy . Organ dysponował bowiem adresem Spółki "ul. [...]" , wskazanym jako adres do korespondencji i na ten adres została wysłana decyzja . Ponadto organ konsekwentnie używał tego adresu we wszystkich pismach kierowanych do Spółki. W aktach sprawy znajduje się wprawdzie adnotacja służbowa , z której wynika , że pracownicy organu podatkowego w dniu 10 lutego 2015 r. udali się pod zgłoszony adres , i stwierdzili , że po adresem tym nie ma logo firmy B. i żadnej z firm znajdujących się w budynku ww. firma nie jest znana, ale to nie oznacza to , że organ zakwestionował jako prawidłowy adres do doręczeń wskazany przez Spółkę . Tym bardziej , że prawidłowość tego adresu została potwierdzona również przez Z.G. , który przesłuchiwany w dniu 28 maja 2015 r. ( w trakcie trwania postępowania podatkowego ) potwierdził adres Spółki jak również został poinformowany o trudnościach w doręczeniu przesyłek . Z.G. Skarżący wyjaśnił również , że siedzibę firmy odwiedza co tydzień co dwa tygodnie . Organ podatkowy pomimo wcześniejszych wątpliwości nie miał zatem podstaw do kwestionowania widniejącego w KRSie adresu Spółki, tym bardziej , że inny adres nie został przez Spółkę wskazany . Adres ten jest dalej adresem , którym Spółka podaje w postępowaniu podatkowym jak i sądowym . Pismem z dnia 29 stycznia 2016 r. składając wniosek o doręczenie decyzji został podatny również sporny adres ul. Z.. Sąd dokonał oceny zwrotnego potwierdzenia przesyłki, znajdującego się w aktach sprawy i uznał, że dokument ten zawiera wszelkie niezbędne informacje zarówno co do sposobu awizowania, dat tej czynności, wreszcie zwrotu przesyłki do nadawcy. Natomiast skarżąca Spółka nie zdołała obalić domniemania prawidłowości doręczenia zastępczego. Dlatego Sąd potwierdza wniosek organu odwoławczego, że przesyłka kierowana do podatnika została prawidłowo doręczona w trybie art. 150 Ordynacji podatkowej w dniu 18 września 2015 r. tj. z upływem 14 dni od pierwszego zawiadomienia o niemożności doręczenia i pozostawieniu przesyłki w Urzędzie Pocztowym. W kontekście powyższego zakreślony przepisem art. 223 § 2 pkt 1 Ordynacji podatkowej 14 -dniowy termin do wniesienia odwołania rozpoczął swój bieg dnia 18 września 2015 r. i upłynął bezskutecznie 2 października 2015 r. Skoro zatem skarżąca Spółka nadała odwołanie za pośrednictwem Poczty Polskiej w dniu 10 lutego 2016 r., to oznacza, że uczyniła to z uchybieniem terminu do jego złożenia. Niemniej jednak skarżąca Spółka oprócz sformułowania wyżej wykazanego zarzutu, podnosi szereg okoliczności , które jej zdaniem kwalifikują się jako przesłanki do przywrócenia terminu mimo tego , że termin ten jak wykazano w ocenie skarżącej nie został naruszony. Jako podstawę przywrócenia naruszenia terminu do wniesienia odwołania pełnomocnik skarżącej podniósł fakt niemożności odebrania przesyłki z uwagi to , że przebywał w szpitalu i na zwolnieniu lekarskim . Odnosząc się do tej kwestii słusznie organ podatkowy skoncentrował się na wykazaniu, kto był w tym czasie uprawniony odbierania korespondencji w Spółce . Zwrócić bowiem należy uwagę , że Spółka nie ustanowiła pełnomocnika do występowania w jej imieniu w postępowaniu podatkowym. W toku postępowania regulowanego Ordynacją podatkową strona może działać osobiście lub przez pełnomocnika (art. 138a § 1 O.p.). Podkreślić przy tym należy, że osoba prawna, jaką jest Spółka, działa przez swoje organy (art. 135 O.p., art. 38 Kodeksu cywilnego oraz art. 201 § 1 Kodeksu spółek handlowych), wśród których zarząd jest upoważniony do jej reprezentowania i składania w jej imieniu oświadczeń woli. Podania, w tym odwołanie, powinno być podpisane przez wnoszącego (art. 168 § 3 O.p.) lub jego pełnomocnika. Z art. 138e § 3 O.p. wynika obowiązek złożenia pełnomocnictwa do akt w oryginale lub jego notarialnie poświadczonym odpisie, względnie okazania takiego dokumentu w celu sporządzenia przez organ urzędowego odpisu (art. 138e § 4 O.p.). W aktach sprawy brak jest takiego pełnomocnictwa , również Z.G.podnosząc zarzut , że występował w sprawie jako pełnomocnik nie wykazał , że pełnomocnictwo takie zostało złożone. Fakt doręczania organom dokumentów nie oznacza natomiast , że osoba dostarczająca je występuje w postępowaniu w charakterze pełnomocnika., o którym mowa w art. 138 Ordynacji podatkowej Zaznaczyć ponadto należy , że w przypadku winy określonej w art. 162 § 1 Ordynacji podatkowej , w stosunku do jednostek organizacyjnych chodzi o brak winy osoby legitymowanej do podejmowania czynności prawnej w jej imieniu. W wyroku z 15 stycznia 1998 r. (SA/Sz 191/97) NSA przyjął "kryterium braku winy jako przesłanka zasadności wniosku o przywrócenie terminu wiąże się z obowiązkiem strony do szczególnej staranności przy dokonywaniu czynności procesowej. W przypadku strony będącej od strony formalnoprawnej spółką prawa handlowego, wyposażoną w osobowość prawną i posiadającą reprezentującą ją organy, brak winy w uchybieniu terminu oznacza brak winy osoby legitymowanej do podejmowania czynności prawnej w imieniu tej jednostki. Tak więc będąc organem powołanym do zarządzania sprawami spółki i reprezentowania jej na zewnątrz, zarząd spółki obowiązany jest należycie organizować obsługę biurowo-administracyjną przedsiębiorstwa spółki i za sposób funkcjonowania tej obsługi ponosi odpowiedzialność z tytułu form jej sprawowania i personelu do nie zaangażowanego". Jeżeli zatem osoba odpowiedzialna za prowadzenie sprawy była nieobecna, obowiązkiem zarządu było wyznaczenie innej osoby do jej załatwienia. Brak powyższego działania świadczy jedynie o wadliwej organizacji pracy zarządzania i funkcjonowania spółki, co wiąże się z pojęciem winy, o jakim mowa w art. 162 § 1 Ordynacji podatkowej. W złożonym wniosku nie przedstawiono natomiast żadnych argumentów wskazujących by inne osoby wyznaczone przez z przyczyn całkowicie od nich niezależnych, czynności tych dopełnić nie mogły. Zainteresowany w żaden sposób nie udowodnił, że w okresie gdy organ podatkowy starał się doręczyć przedmiotową decyzję jedyną osobą, która mogła dokonać czynności odbioru korespondencji był Z.G. jak również nie uprawdopodobnił braku winy tej osoby w uchybieniu terminu. O braku winy w uchybieniu terminowi można mówić wyłącznie wtedy, gdy strona nie mogła usunąć przeszkody nawet przy użyciu największego w danych warunkach wysiłku. Przy dołożeniu należytej staranności, jakiej można wymagać od strony dbającej należycie o swoje interesy, zdaniem organu odwoławczego, spółka była w stanie dopełnić swoich obowiązków i złożyć odwołanie w wymaganym terminie. Na marginesie zauważyć należy , że Z.G. wykazując brak zawinienia po swojej stronie również okoliczności tej nie wykazał w dostateczny sposób . Z przedłożonego dokumentu nie wynika bowiem w sposób jednoznaczny , że przebywał w określonym terminie w szpitalu. Jest to bowiem jedynie informacja , że dzień przyjęcia Z.G. na oddział Chirurgii Ogólnej został ustalony na 20 września 2015 r. co nie oznacza , że rzeczywiście w tym dniu Pan G stawił się w szpitalu. Jednocześnie w ogóle nie ma informacji o końcowym terminie pobytu w szpitalu , jeżeli rzeczywiście taki pobyt miał miejsce . Ponadto zwrócić należy uwagę , że awizowana przesyłka pocztowa zalegała w urzędzie pocztowym w terminie od 4 września do 21 września 2015 r. w związku z czym Z.G. nie wykazał , żę w ww. terminie nie mógł jej odebrać jeżeli do szpitala udał się dopiero 20 września 2015 r. i wizyta ta miała charakter planowy. Jednocześnie nie wykazano jak również nie udokumentowano , że Pan G w spornym okresie przebywał na zwolnieniu lekarskim . Mając powyższe na uwadze uznać należy , że stanowisko strony skarżącej oraz jej argumentacja nie zasługuje na uwzględnienie. O braku winy można mówić tylko w przypadku stwierdzenia, że dopełnienie obowiązku było niemożliwe z powodu przeszkody nie do przezwyciężenia, tj. że strona nie mogła tej przeszkody usunąć nawet przy użyciu największego w danych warunkach wysiłku, a przy tym powstała ona w czasie biegu terminu do dokonania czynności procesowej. Kryterium braku winy wiąże się z obowiązkiem strony do szczególnej staranności przy dokonywaniu czynności procesowej. Przywrócenie terminu nie jest więc możliwe, gdy strona dopuściła się choćby lekkiego niedbalstwa w tym zakresie (wyrok WSA w Poznaniu z dnia 18 września 2014 r., I SA/Po 282/14, LEX nr 1541583). Analiza materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie wskazuje , że skarżąca Spółka nie tylko nie wykazała braku winy w uchybieniu terminu , ale wręcz można mówić o rażącym niedbalstwie w zakresie organizacji obsługi biurowo-administracyjnej . Pomimo bowiem zgłoszenia siedziby spółki pod adresem Z., zarówno w Krajowym Rejestrze Sądowym jak w organach podatkowych , jak również pomimo posiadania wiedzy o toczącym się postępowaniu , Spółka całkowicie zignorowała konieczność występowania pod tym adresem , w kontekście odbioru korespondencji związanej z działalnością spółki w tym również korespondencji urzędowej . Jak stwierdzono bowiem w adnotacji służbowej z dnia 10 lutego 2015 r. w budynku przy ul Z., na korytarzu 2 pietra zalegały awiza pozostawione dla B.Sp. z o.o. Pomimo sygnalizowania przez organ o trudnościach w doręczaniu korespondencji Spółka w tym zakresie nie podjęła jakichkolwiek kroków . Zachowanie takie należy zakwalifikować jako rażące niedbalstwo , które w sposób oczywisty dyskwalifikuje możliwość przywrócenia terminu. Na koniec zauważyć należy , że postępowanie w sprawie przywrócenia terminu do wniesienia odwołania jest postępowaniem sformalizowanym , prowadzonym w oparciu o przesłanki wyrażone w art. 162 Ordynacji podatkowej i nie można w nim rozpatrywać zarzutów merytorycznych dotyczących samej decyzji czy procesowych odnoszących się do prawidłowości prowadzonego postępowania podatkowego wyniku , którego wydano decyzję wymiarową . Mając na uwadze powyższe ustalenia i wnioski należy powiedzieć, iż brak jest ustawowych przesłanek do uwzględnienia skargi, w związku z czym należało ją oddalić na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30.08.2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ((Dz.U. z 2012r. Nr 270 ze zm., dalej: "p.p.s.a".).