I SA/Kr 722/16

|Sygn. akt I SA/Kr 722/16 | [pic] W Y R O K W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 30 stycznia 2017 r., Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, w składzie następującym:, Przewodniczący Sędzia: WSA Urszula Zięba (spr.), Sędziowie: WSA Stanisław Grzeszek, WSA Waldemar Michaldo, Protokolant: Katarzyna Krawczyk, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 30 stycznia 2017 r., sprawy ze skargi Z. O. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia 29 kwietnia 2016 r. Nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania w sprawie umorzenia zaległości podatkowej - skargę oddala - Z.O. zwróciła się z wnioskiem do Naczelnika Urzędu Skarbowego , m.in. o udzielenie ulgi w spłacie zobowiązań podatkowych w formie umorzenia zaległości podatkowej w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2010r. (PIT-39). Decyzją z dnia 8 stycznia 2016r., nr [...] Naczelnik Urzędu Skarbowego na podstawie art. 208, art. 67a §1 pkt 3, art. 76, art. 76a, art. 76b Ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. Ordynacja podatkowa (t.j. Dz. U. z 2015r. poz. 613 ze zm., dalej jako: "o.p."), umorzył postępowanie wszczęte wnioskiem podatniczki w sprawie umorzenia zaległości podatkowej w podatku dochodowym z tytułu odpłatnego zbycia nieruchomości za 2010r. w kwocie 20.297,00 zł ze względu na fakt, iż na dzień złożenia wniosku o ulgę w spłacie nie posiadała ona zaległości podatkowej w przedmiotowym podatku, brak było zatem przedmiotu żądania. W uzasadnieniu decyzji wskazano, że w dniu 12 listopada 2015r. po dokonaniu przez Urząd Skarbowy czynności sprawdzających, podatniczka złożyła korektę zeznania PIT-39 za 2010r., w której wykazała zobowiązanie podatkowe w podatku dochodowym z tytułu sprzedaży nieruchomości w wysokości 20.297,00 zł. W dniu 6 października 2015r. podatniczka złożyła deklarację VAT-7 za wrzesień 2015r., z której wynikał zwrot podatku w wysokości 28.180,00 zł, a 6 listopada 2015r. deklarację VAT-7 za październik 2015r., z której wynikał zwrot podatku w kwocie 24.936,00 zł. Organ podkreślił, że wniosek o umorzenie zaległości został złożony dopiero w dniu 18 listopada 2015r., zatem biorąc pod uwagę chronologię zdarzeń, na dzień zlożenia wniosku o umorzenie nie było przedmiotu postępowania. W odwołaniu od ww. decyzji podatniczka zarzuciła naruszenie przepisu prawa procesowego, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, a to art. 208 o.p., poprzez błędną jego interpretację i przyjęcie, że postępowanie stało się bezprzedmiotowe mimo, iż żądanie podatnika zawarte we wniosku z dnia 18 listopada 2015r. powinno być rozstrzygnięte merytorycznie. W uzasadnieniu odwołania podano, że w dacie złożenia przez podatnika wniosku o umorzenie zaległości podatkowej, obowiązywał przepis prawa materialnego, który umożliwiał organowi podatkowemu wydanie w tym przedmiocie odpowiedniej decyzji administracyjnej. Zdaniem podatniczki, wykazała ona ważny interes, przemawiający za uwzględnieniem jej żądania, a tym samym interes prawny. Według niej, organ błędnie wywiódł, że wygaśnięcie zobowiązania podatkowego w drodze dokonania zaliczeń w oparciu o art. 76b w zw. z art. 76 i art. 76a o.p., skutkować będzie umorzeniem postępowania. W orzecznictwie przyjmuje się, że powyższa okoliczność nie przesądza o bezprzedmiotowości samego postępowania, na co przytoczono wyrok WSA we Wrocławiu z dnia 12 stycznia 2012r., sygn. akt I SA/Wr 1428/11. Ponadto organ podatkowy nie podał, kiedy doszło do wydania postanowienia o zaliczeniu w trybie powołanych przepisów. Zdaniem podatniczki, na dzień złożenia wniosku, zaległość istniała. Nie powinno zatem budzić wątpliwości, że wniosek podatniczki stał się przedmiotem sprawy administracyjnej, a co za tym idzie, powinien być rozpoznany, co do istoty. Powołano także wyrok NSA z dnia 6 lutego 2002r., sygn. III RN 198/00. Zdaniem podatniczki, postanowień art. 208 o.p. nie można interpretowane rozszerzająco. Wobec powyższego wniesiono o uchylenie decyzji organu I instancji i umorzenie zaległości podatkowej, względnie skierowanie sprawy do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji. Dyrektor Izby Skarbowej w dniu 29 kwietnia 2016r. wydał decyzję nr [...], którą utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu przedstawiono dotychczasowy przebieg postępowania, dodano, że termin płatności zobowiązania w przedmiotowym podatku upłynął w dniu 2 maja 2011r., a zatem zaległość podatkowa wystąpiła od 3 maja 2011r. W sytuacji zatem, gdy ze złożonych deklaracji wynikał zwrot podatku i jednocześnie kiedy podatniczka była zobowiązana do zapłaty podatku dochodowego (termin płatności minął 2 maja 2011r.), obowiązkiem organu podatkowego było zaliczenie z urzędu zwrotu podatku, bądź nadpłaty na poczet zaległości podatkowych, bądź bieżących zobowiązań podatkowych na podstawie art. 76, art. 76a oraz art. 76b o.p. Organ odwoławczy zauważył, że w przedmiotowej sprawie, postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego w sprawie zaliczenia zwrotu podatku od towarów i usług w wysokości 28.180,00 zł, wynikającego z deklaracji VAT-7 za wrzesień 2015r. z dnia 6 października 2015r., zaliczonego na poczet PPR (zryczałtowany podatek dochodowy od przychodów z innych źródeł) za 12/2010r. oraz postanowienie w sprawie zaliczenia zwrotu podatku od towarów i usług w wysokości 2.285,00 zł, wynikającego z deklaracji VAT-7 za październik 2015r. z dnia 6 listopada 2015r., zaliczonego na poczet PPR (zryczałtowany podatek dochodowy od przychodów z innych źródeł) za 12/2010r. - zostały wydane 16 grudnia 2015r. (skutecznie doręczone w dniu 4 stycznia 2016r.). Organ odwoławczy podał, że powyższe nie prowadziło do skutku prawnego, w wyniku którego, jak podniesiono w odwołaniu, należałoby uznać, że na dzień złożenia wniosku o ulgę, zaległość istniała. Zaliczenie bowiem, o którym mowa w art. 76a § 2 pkt 1 o.p., następuje z dniem złożenia deklaracji wykazującej zwrot podatku (art. 76b o.p.). Postanowienie to ma jedynie charakter deklaratoryjny i potwierdza dokonanie czynności materialno-technicznej, jaką jest zaliczenie oraz to, że zaliczenie następuje niezależnie od woli podatnika i jego dokonanie jest obowiązkiem organu podatkowego. Podkreślono również, że wydanie decyzji o umorzeniu postępowania, jako bezprzedmiotowego przez Naczelnika Urzędu Skarbowego nastąpiło po wydaniu postanowienia o zaliczeniu. Zdaniem organu odwoławczego, organ I instancji, mając na uwadze złożoną przez podatniczkę, w pierwszej kolejności deklarację VAT-7, tj. przed złożeniem wniosku o ulgę w spłacie, prawidłowo rozpoznał jej żądanie z dnia 18 listopada 2016r. Na dzień wszczęcia postępowania w sprawie umorzenia zaległości podatkowej w zryczałtowanym podatku dochodowym za 2010r. nie było przedmiotu postępowania, zobowiązanie podatkowe wygasło wskutek zaliczenia przed złożeniem wniosku o zastosowanie ulgi. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie skarżąca powieliła argumentację zawartą w odwołaniu, a ponadto wskazała, że brak było podstaw do uznania, że postepowanie wywołane wnioskiem skarżącej było bezprzedmiotowe, skoro w dacie wydania postanowień o zaliczeniu, wniosek ten był przedmiotem rozpoznania. Wbrew stanowisku organu II instancji, nie zmienia to faktu, że wydanie przez organ I instancji decyzji, nastąpiło po wydaniu postanowień o zaliczeniu. Zgodnie bowiem z ugruntowanym w judykaturze poglądem, wygaśnięcie zobowiązania podatkowego na skutek jego wykonania w toku prowadzonego postępowania, wywołanego wnioskiem o umorzenie zaległości, w drodze zaliczenia, nie czyni postępowania o umorzenie bezprzedmiotowym. W kontekście powyższego powołano wyrok WSA we Wrocławiu z dnia 22 listopada 2011r., sygn. akt I SA/Wr 1331/11. Podano, że powstanie nadpłaty w momencie istnienia zaległości podatkowej powoduje, że organ podatkowy z urzędu był zobowiązany do przeprowadzenia stosownego postępowania. Zarachowanie nie następuje więc z mocy samego prawa. Konieczne było bowiem wydanie postanowienia w tym zakresie. W konsekwencji należy przyjąć, iż zaliczenie nadpłaty na zaległość następuje mocą postanowienia, wydanego przez organ podatkowy zgodnie z art. 76a o.p. Bez wydania takiego postanowienia nie dochodzi do zaliczenia nadpłaty na zaległość podatkową. Postanowienie organu podatkowego, powoduje zaliczenie nadpłaty, a nie jedynie potwierdza fakt zaistniały z mocy samego prawa. W tym kontekście powołano się na wyrok WSA w Łodzi z dnia 4 kwietnia 2012r., sygn. akt I SA/Łd 319/12. Zdaniem skarżącej, wprawdzie postanowienia Naczelnika Urzędu Skarbowego zostały doręczone przed wydaniem decyzji o umorzeniu postępowania, to jednak były to rozstrzygnięcia nieprawomocne, gdyż służyło na nie zażalenie. Umorzenie przez organ podatkowy postępowania w niniejszej sprawie nastąpiło więc przed uprawomocnieniem się tych postanowień. Skarżąca stoi na stanowisku, że umorzenie to było przedwczesne, bowiem postępowanie, co do zarachowania nie było jeszcze zakończone. Wobec powyższego wniesiono o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji i zasądzenie kosztów postępowania. W odpowiedzi na skargę, Dyrektor Izby Skarbowej podtrzymał dotychczasowe stanowisko w sprawie, a ponadto wskazał, że skarżąca wiedziała o dokonaniu zaliczenia, a brak uprawomocnienia się postanowień o zaliczeniu nie skutkowało tym, że umorzenie postępowania było przedwczesne. Zauważono, że przywołana w skardze treść wyroków nie odnosiła się do stanu faktycznego przedmiotowej sprawy, zapadły one bowiem w odmiennych stanach faktycznych. W wyroku WSA we Wrocławiu, sygn. akt I SA/Wr 1331/11, stan faktyczny dotyczył sytuacji, w której podatnik wystąpił o umorzenie odsetek od zaległości podatkowej, a dopiero w trakcie postępowania o ulgę zobowiązania podatkowe wygasły w wyniku czynności egzekucyjnych oraz wpłat podatnika. Zatem organ podatkowy w tym przypadku był zobligowany rozpatrzyć wniosek merytorycznie. Natomiast w wyroku WSA we Wrocławiu, sygn. akt I SA/Wr 1428/11 Sąd stwierdził, że na moment wydawania decyzji przez organ podatkowy l instancji o umorzeniu postępowania, z uwagi na jego bezprzedmiotowość spowodowaną zaliczeniem, podatnik nie wiedział o dokonaniu zaliczenia i nie miał żadnej możliwości wypowiedzenia się w tym zakresie (wydanie decyzji o umorzeniu postępowania nastąpiło bowiem przed wydaniem postanowienia o zaliczeniu). W odniesieniu do wyroku WSA w Łodzi podkreślono, że w wyniku rozpoznania skargi kasacyjnej, NSA uznał ją za uzasadnioną. Przytoczono także treść wyroku NSA z dnia 5 sierpnia 2014r., sygn. akt II FSK 2022/12. Wobec powyższych okoliczności, rozstrzygnięcie organu I instancji uznano za prawidłowe i wniesiono o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Przepis art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2014r., poz. 1647 ze zm.) stanowi, że kontrola sądowa zaskarżonych decyzji, postanowień bądź innych aktów wymienionych w art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2016 r., poz. 718 - dalej "p.p.s.a.") sprawowana jest w oparciu o kryterium zgodności z prawem. W związku z tym, zgodnie z art. 145 § 1 tejże ustawy, aby wyeliminować z obrotu prawnego akt wydany przez organ administracyjny, konieczne jest stwierdzenie, że doszło w nim do naruszenia przepisów prawa materialnego, bądź przepisów postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy, albo też do naruszenia przepisów prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania albo stwierdzenia nieważności orzeczenia. Nie każde więc naruszenie prawa stanowi podstawę uchylenia zaskarżonej decyzji, ale tylko takie, które jest na tyle istotne, że mogło mieć wpływ na wynik sprawy. W rozpoznawanej sprawie sytuacja taka nie wystąpiła, albowiem wbrew podniesionym w skardze zarzutom, zaskarżona decyzja nie narusza prawa. Sądowej kontroli została poddana decyzja Dyrektora Izby Skarbowej z dnia 29 kwietnia 2016r. utrzymująca w mocy rozstrzygnięcie organu I instancji w przedmiocie umorzenia postępowania w sprawie zainicjowanej wnioskiem Z.O. o umorzenie zaległości podatkowej w podatku dochodowym od osób fizycznych z tytułu sprzedaży nieruchomości. W przedstawionych wyżej okolicznościach faktycznych sprawy, Skarżąca kwestionowała zasadność zastosowania wskazanej podstawy umorzenia postępowania a to; art. 208 § 1 w związku z art. 76, art. 76a, art. 76b Ordynacji podatkowej. Pierwszy z powołanych przepisów stanowi, że w przypadku gdy postępowanie z jakiejkolwiek przyczyny stało się bezprzedmiotowe, w szczególności w razie przedawnienia zobowiązania podatkowego, organ podatkowy wydaje decyzję o umorzeniu postępowania. Zagadnienia związane z powstaniem i trybem zaliczenia nadpłaty uregulowane natomiast zostały w Rozdziale IX Ordynacji podatkowej (art. 72-80). Stosownie do art. 76 § 1 o.p. nadpłaty wraz z ich oprocentowaniem podlegają zaliczeniu z urzędu na poczet zaległości podatkowych wraz z odsetkami za zwłokę, odsetek za zwłokę określonych w decyzji, o której mowa w art. 53a, oraz bieżących zobowiązań podatkowych, a w razie ich braku podlegają zwrotowi z urzędu, chyba że podatnik złoży wniosek o zaliczenie nadpłaty w całości lub w części na poczet przyszłych zobowiązań podatkowych, z zastrzeżeniem § 2. Stosownie do art. 76a § 2 pkt 1 o.p. zaliczenie nadpłaty w przypadkach, o których mowa w art. 73 § 1 pkt 1-3 i 5 oraz § 2 następuje z dniem powstania nadpłaty. Do kwestii zwrotu podatku zastosowanie znajduje natomiast przepis art. 76b § 1o.p., stanowiąc, iż przepisy art. 76, 76a, 77b, 79 i 80 stosuje się odpowiednio do zwrotu podatku. Zaliczenie, o którym mowa w art. 76a § 2 pkt 1, następuje odpowiednio z dniem złożenia deklaracji wykazującej zwrot podatku lub korekty takiej deklaracji. Charakter prawny postanowienia o zaliczeniu nadpłaty, wydawanego na podstawie art. 76a o.p. stał się przedmiotem sporu pomiędzy stronami mniejszego postępowania. Według Skarżącej, brak było podstaw do uznania, że postepowanie wywołane jej wnioskiem było bezprzedmiotowe, skoro w dacie wydania postanowień o zaliczeniu (16 grudnia 2015r.), wniosek ten był przedmiotem rozpoznania. Niewątpliwym jest, że wydanie przez organ I instancji decyzji o umorzeniu postępowania (8 stycznia 2016r.), nastąpiło po wydaniu postanowień o zaliczeniu. Zgodnie natomiast z ugruntowanym w judykaturze poglądem, wygaśnięcie zobowiązania podatkowego na skutek jego wykonania w toku prowadzonego postępowania, wywołanego wnioskiem o umorzenie zaległości, w drodze zaliczenia, nie czyni postępowania o umorzenie bezprzedmiotowym a powstanie nadpłaty w momencie istnienia zaległości podatkowej powoduje, że organ podatkowy z urzędu jest zobowiązany do przeprowadzenia stosownego postępowania. Zarachowanie nie następuje więc z mocy samego prawa, konieczne jest wydanie postanowienia w tym zakresie. Bez wydania takiego postanowienia nie dochodzi do zaliczenia nadpłaty na zaległość podatkową. Postanowienie organu podatkowego, powoduje zaliczenie nadpłaty, a nie jedynie potwierdza fakt zaistniały z mocy samego prawa. W tym kontekście powołano się na wyrok WSA w Łodzi z dnia 4 kwietnia 2012r., sygn. akt I SA/Łd 319/12. Art. 208 o.p. został więc naruszony poprzez błędną jego interpretację i przyjęcie, że postępowanie stało się bezprzedmiotowe mimo, iż żądanie podatnika zawarte we wniosku z dnia 18 listopada 2015r. powinno być rozstrzygnięte merytorycznie. Według organu, jest to postanowienie o charakterze deklaratoryjnym a zatem skoro zaległość w podatku dochodowym wystąpiła u Skarżącej już w dniu 3 maja 2011r. to w sytuacji, gdy ze złożonych deklaracji wynikał zwrot podatku i jednocześnie kiedy podatniczka była zobowiązana do zapłaty podatku dochodowego, obowiązkiem organu podatkowego było zaliczenie z urzędu zwrotu podatku od towarów i usług w wysokości 28.180,00 zł, wynikającego z deklaracji VAT-7 za wrzesień 2015r. oraz w wysokości 2.285,00 zł, wynikającego z deklaracji VAT-7 za październik 2015r. obie z dnia 6 października 2015r., na poczet zryczałtowanego podatku od przychodów z innych źródeł za 12/2010r. Zdaniem organu, fakt, iż formalne postanowienia o zaliczeniu zwrotu zostały wydane 16 grudnia 2015r. (skutecznie doręczone Skarżącej w dniu 4 stycznia 2016r.) nie prowadził do skutku prawnego, w wyniku którego należałoby uznać, że na dzień złożenia wniosku o ulgę, zaległość istniała. Poglądowi organu nie można odmówić słuszności. Zaległość – jak ustalił organ I instancji – została wykazana w korekcie zeznania podatkowego z dnia 12 listopada 2015r. w wysokości 20.297,00 zł. Wcześniej, 6 października 2015r. podatniczka złożyła deklaracje VAT-7 za wrzesień i październik 2015r., z których wynikał zwrot podatku w wysokości odpowiednio; 28.180,00 zł i 24.936,00 zł. Tymczasem wniosek o umorzenie zaległości został złożony dopiero w dniu 18 listopada 2015r., zatem biorąc pod uwagę chronologię zdarzeń, na dzień złożenia wniosku o umorzenie zaliczenie zwrotu zgodnie z dyspozycją art. 76a w zw. z art. 76b § 1 o.p. było już zrealizowane. Na podstawie powołanych regulacji, nastąpiło z chwilą wykazania zobowiązania podatkowego w podatku dochodowym po uprzednim złożeniu deklaracji podatkowych z wykazanym podatkiem VAT do zwrotu, w kwotach pokrywających w całości wymagalne zobowiązanie podatkowe w podatku dochodowym. Sąd w składzie orzekającym w sprawie podziela bowiem utrwalony obecnie w orzecznictwie sądów administracyjnych a zaprezentowany w wyroku NSA z dnia 5 sierpnia 2014r. sygn. akt II FSK 2022/12 (uchylającym wyrok WSA w Łodzie z dnia 4 kwietnia 2014r. sygn. I SA/Łd 319/12, na który powoływała się Skarżąca) pogląd, wedle którego "Z literalnego brzmienia art. 76a O.p. wynika, że zaliczenie następuje "z dniem" wydania postanowienia (a nie "na dzień"). Takie sformułowanie przepisu wskazuje na deklaratywny charakter postanowienia, potwierdzający jedynie dokonane wcześniej ("z dniem") zaliczenie nadpłaty. Postanowienie to ma charakter potwierdzający uprawnienie podatnika i daje możliwość powoływania się na to uprawnienie w obrocie prawnym, ale samo w sobie nie kształtuje nowego stosunku prawnego. Postanowienie o charakterze deklaratoryjnym "jest tego rodzaju aktem administracyjnym, który nie tworzy, nie znosi, i nie zmienia istniejącego stosunku prawnego, ale potwierdza istniejące prawa i obowiązki jego adresata (podatnika), potwierdza ustalone w określonym kształcie, z mocy prawa granice sfery prawnej danego podmiotu. W sposób prawnie wiążący stwierdza o istnieniu określonego stanu prawnego lub faktycznego, który istnieje z mocy prawa, niezależnie od faktu wydania tego orzeczenia. Podatnik potrzebuje bowiem dokumentu potwierdzającego jaka nadpłata została zaliczona na poczet jakiej zaległości, który stanowi dla organu podatkowego podstawę do dokonania operacji rachunkowych o charakterze technicznym". W konsekwencji NSA skonkludował, że na podstawie art. 76 o.p. zaliczenie nadpłaty na poczet zaległości podatkowej dokonuje się z mocy samego prawa i następuje z dniem złożenia deklaracji wykazującej rzeczoną nadpłatę. Pogląd ten znajduje również potwierdzenie w aktualnym, bieżącym orzecznictwie sądów administracyjnych. Jako reprezentatywne wskazać można; - wyrok WSA we Wrocławiu z dnia 25 sierpnia 2016r. sygn. I SA/Wr 532/16 z tezą; "Postanowienie w trybie art. 76a o.p., wydawane jest dla wiedzy organu podatkowego oraz podatnika i w celu stworzenia możliwości zweryfikowania, a następnie wykorzystania jej w przyszłych rozliczeniach podatkowych, potwierdza i artykułuje w formie aktu administracyjnego w indywidualnej sprawie, że z mocy prawa, w dacie wynikającej z prawa i wskazanej w tymże postanowieniu, nastąpiło zaliczenie określonej kwoty nadpłaty na dane zaległości podatkowe, ale powyższego stanu prawnego niewątpliwie nie konstytuuje". - wyrok WSA we Wrocławiu z dnia 25 sierpnia 2016r. sygn. I SA/Wr 525/16 z tezą; "Z literalnego brzmienia art. 76a o.p. wynika, że zaliczenie następuje "z dniem" wydania postanowienia (a nie "na dzień"). Takie sformułowanie przepisu wskazuje na deklaratywny charakter postanowienia, potwierdzający jedynie dokonane wcześniej ("z dniem") zaliczenie nadpłaty. Postanowienie to ma charakter potwierdzający uprawnienie podatnika i daje możliwość powoływania się na to uprawnienie w obrocie prawnym, ale samo w sobie nie kształtuje nowego stosunku prawnego". - wyrok WSA w Warszawie z dnia 8 marca 2016r. sygn. III SA/Wa 1142/15 z tezą; "Jeżeli podatnik posiada zaległości podatkowe, to ujawniona nadpłata podlega z urzędu zaliczeniu na ich poczet. Na podstawie art. 76 o.p. zaliczenie nadpłaty na poczet zaległości podatkowej dokonuje się z mocy samego prawa i następuje z dniem złożenia deklaracji wykazującej nadpłatę. Wydane przez organ postanowienie, które jedynie stwierdza dokonane ex lege zaliczenie nadpłaty na poczet zaległości podatkowej, legitymuje w ten sposób prawa i zobowiązania podatnik". - wyrok NSA z dnia 17 lutego 2016r. sygn. II FSK 1158/14 z tezą; "Postanowienie w trybie art. 76a § 1 o.p. wydawane jest dla wiedzy organu podatkowego oraz podatnika i w celu stworzenia możliwości zweryfikowania, a następnie wykorzystania jej w przyszłych rozliczeniach podatkowych. Potwierdza ono i artykułuje w formie aktu administracyjnego w indywidualnej sprawie, że z mocy prawa, w dacie wynikającej z prawa i wskazanej w tymże postanowieniu, nastąpiło zaliczenie określonej kwoty nadpłaty na dane zaległości podatkowe lub odmowa zaliczenia zgodnego z wnioskiem podatnika". (wszystkie orzeczenia dostępne na www.orzeczenia.nsa.gov.pl) Powyższe poglądy orzecznicze – w pełni akceptowane przez Sad w składzie orzekającym w niniejszej sprawie – pozwalają na ocenę zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji organu I instancji, jako prawidłowych i opartych na zasadnym zastosowaniu przepisów Ordynacji podatkowej, do właściwie ustalonego i ocenionego stanu faktycznego sprawy. Końcowo więc, podzielić należy pogląd organu wydającego zaskarżoną decyzję, wedle którego – "na dzień wszczęcia postępowania w sprawie umorzenia zaległości podatkowej w zryczałtowanym podatku dochodowym za 2010r. nie było przedmiotu postępowania, zobowiązanie podatkowe wygasło wskutek zaliczenia przed złożeniem wniosku o zastosowanie ulgi". Zaistniały zatem podstawy do wydania decyzji w oparciu o treść art. 208 § 1 o.p Z tych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie uznał, że zaskarżona decyzja jest zgodna z prawem i na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnym, orzekł jak w sentencji wyroku.