I SA/Kr 728/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia: WSA Wiesław Kuśnierz Sędziowie: WSA Waldemar Michaldo (spr.) WSA Jarosław Wiśniewski Protokolant st. sekretarz: Iwona Sadowska - Białka po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 13 listopada 2018 r. sprawy ze skargi J. K. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w K. z dnia 30 kwietnia 2018 r. Nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług za: marzec, kwiecień, maj, wrzesień, październik, listopad i grudzień 2010 r. oraz styczeń , marzec, kwiecień, maj, czerwiec, lipiec, sierpień, wrzesień i grudzień 2011 r. postanowił: - zawiesić postępowanie sądowe - Decyzją z dnia 30 kwietnia 2018 r. nr [...] Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w K. utrzymał w mocy decyzje Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej z dnia 28 września 2016 r. nr [...] dotyczącą podatku od towarów i usług za miesiące marzec, kwiecień, maj, wrzesień, październik, listopad, grudzień 2010 r. oraz nr [...] dotyczącą podatku od towarów i usług za miesiące styczeń, marzec, kwiecień, maj, czerwiec, lipiec, sierpień, wrzesień i grudzień 2011 r. Pismem z dnia 6 czerwca 2018 r. J. K. wniósł skargę na powyższą decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w K., domagając się jej uchylenia wraz z poprzedzającymi ją decyzjami organu I instancji i umorzenia postępowania. Na rozprawie w dniu 13 listopada 2018 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie poinformował strony postępowania, że postanowieniem z dnia 30 października 2018 r. sygn. akt I FSK 1960/16 Naczelny Sąd Administracyjny postanowił, na podstawie art. 187 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm.), przedstawić do rozpoznania składowi siedmiu sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego następujące zagadnienie prawne budzące poważne wątpliwości: 1. Czy dla skuteczności zrealizowania obowiązku wynikającego z art. 70c ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2015 r. poz. 613 ze zm.) zawiadomienie, o którym mowa w tym przepisie należy doręczyć bezpośrednio podatnikowi czy jego pełnomocnikowi, który został ustanowiony w postępowaniu kontrolnym lub podatkowym, nawet jeżeli zawiadomienia tego dokonuje organ podatkowy, przed którym nie toczy się żadne postępowanie z udziałem pełnomocnika strony? 2. Czy uchybienie w realizacji powyższego obowiązku winno być badane przez pryzmat jego wpływu na wynik sprawy czy jako brak ziszczenia się materialnoprawnego skutku przewidzianego w art. 70 § 6 pkt 1 Ordynacji podatkowej? Z uwagi na powyższe postanowienie pełnomocnik skarżącego i pełnomocnik organu zgodnie wnieśli o zawieszenie postępowania do czasu rozstrzygnięcia przez Naczelny Sąd Administracyjny w uchwale przedmiotowego pytania prawnego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje: Zgodnie z treścią art. 126 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r. poz. 1302, zwanej dalej p.p.s.a.), sąd może zawiesić postępowanie na zgodny wniosek stron. Wniosek o zawieszenie postępowania strony mogą złożyć w każdym czasie, na piśmie bądź ustnie do protokołu na rozprawie. Warunkiem pozytywnego załatwienia wniosku jest zgoda wszystkich stron postępowania na taki sposób prowadzenia sprawy, z tym, że decyzja w tej kwestii pozostawiona jest uznaniu Sądu, który bada jej celowość oraz sprawdza, czy wniosek nie prowadzi do obejścia prawa lub pozostawienia w obrocie prawnym aktu lub czynności dotkniętej wadą nieważności i czy za zawieszeniem postępowania przemawiają szczególne okoliczności. Jednocześnie wskazać należy, że stosownie do treści art. 129 p.p.s.a. w razie zawieszenia postępowania na zgodny wniosek stron sąd postanowi podjąć postępowanie na wniosek którejkolwiek z nich, nie wcześniej niż po upływie trzech miesięcy od zawieszenia postępowania. Jeżeli jednak wniosek o podjęcie postępowania nie zostanie zgłoszony w ciągu trzech lat od daty wydania postanowienia o zawieszeniu, Sąd umorzy zawieszone postępowanie sądowe (art. 130 § 1 p.p.s.a.). Mając powyższe na względzie, Sąd uznał, iż nie ma podstaw do przyjęcia, że wniosek stron o zawieszenie postępowania jest niedopuszczalny, a w związku z tym – na podstawie art. 126 p.p.s.a. – orzekł jak w sentencji postanowienia.