I SA/Kr 730/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Stanisław Grzeszek po rozpoznaniu w dniu 28 września 2009 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi Radio [...] sp. z o.o. w K. na pisemną interpretację indywidualną Ministra Finansów z dnia 5 stycznia 2009 r. nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług postanawia: oddalić wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia skargi. Postanowieniem z dnia 22 czerwca 2009r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie odrzucił skargę Radio [...] sp. z o.o. w K. na pisemną interpretację indywidualną Ministra Finansów z dnia 5 stycznia 2009 r. nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług z uwagi na wniesienie jej po terminie określonym w art. 53 § 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., powoływanej dalej jako "p.p.s.a."), przy uwzględnieniu procedury opisanej w art. 54 § 1 ustawy. Odpis tego postanowienia został doręczony stronie skarżącej w dniu [...] lipca 2009 r. W dniu [...] lipca 2009 r. skierował do tut. Sądu za pośrednictwem upoważnionego przez Ministra Finansów do wydawania interpretacji Dyrektora Izby Skarbowej– wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia skargi na wymienioną interpretację. W uzasadnieniu wyjaśniono, że przesłanie przedmiotowej skargi bezpośrednio do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie bez pośrednictwa organu spowodowane było omyłkowym wpisaniem adresu na kopercie przez pracownicę sekretariatu zarządu "R", która w dniu dokonania wysyłki znajdowała się w niedyspozycji zdrowotnej związanej z zaawansowaną ciążą. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje: Zgodnie z treścią art. 86 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., powoływanej dalej jako "p.p.s.a."), jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi o przywróceniu terminu. Stosownie natomiast do art. 87 § 1 p.p.s.a., pismo z wnioskiem o przywrócenie terminu wnosi się do sądu, w którym czynność miała być dokonana, w ciągu siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu, przy czym w świetle § 3 tego artykułu wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia skargi wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi. W piśmie tym należy uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu. Równocześnie też z wnioskiem strona powinna dokonać czynności, której nie dokonała w terminie. Z regulacji tej wynika, iż przywrócenie terminu procesowego jest instytucją mającą na celu ochronę zainteresowanego przed negatywnymi skutkami uchybienia terminu dla podjęcia czynności przez stronę. W powołanych wyżej przepisach zostały ustanowione przesłanki przywrócenia terminu, które muszą wystąpić łącznie, by wniosek mógł zostać uwzględniony. Samo złożenie wniosku przez zainteresowanego we wskazanym terminie oraz dokonanie czynności, dla której zakreślony był termin, nie jest jednak wystarczającą przesłanką przywrócenia uchybionego terminu do dokonania czynności procesowej. Konieczne jest bowiem uprawdopodobnienie przez wnioskodawcę, że nie ponosi on winy w niedochowaniu terminu. W pierwszej kolejności - oceniając terminowość wniosku skarżącego wskazać wymaga, iż z okoliczności faktycznych sprawy nie da się w sposób jednoznaczny ustalić, czy określony w art. 87 § 1 ustawy termin do wniesienia tego wniosku został zachowany. Jednakże sąd nie ma prawa domniemywać daty, w której ustała przyczyna uchybienia terminu i w przypadku wątpliwości w tym zakresie winien wniosek rozpoznać merytorycznie (por. B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek: Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Komentarz, Zakamycze 2005, s. 222). W niniejszej sprawie należy zresztą zapewne domniemywać, że fakt uchybienia terminowi stał się stronie wiadomy, a zatem ustała również przyczyna uchybienia terminowi w dniu doręczenia odpisu postanowienia Sądu o odrzuceniu skargi wraz z uzasadnieniem, tj. w dniu 3 lipca 2009 r. W tych okolicznościach termin do wniesienia wniosku upływał w dniu 10 lipca 2009 r. i wtedy też pełnomocnik strony skierował przesyłkę do organu administracji. Merytoryczna ocena okoliczności faktycznych wskazanych we wniosku doprowadziła jednak Sąd do przekonania, iż żądanie strony skarżącej o przywrócenie terminu do wniesienia skargi nie zasługuje na uwzględnienie. Pełnomocnik nie przybliżył w sposób wystarczający żadnej obiektywnej i niezależnej od strony przeszkody uniemożliwiającej złożenie skargi w przewidzianym terminie. Za taką zdaniem Sądu nie można było uznać wspomnianej we wniosku zaawansowanej ciąży pracownicy. Przede wszystkim wskazać należy, iż powołany na wstępie art. 86 p.p.s.a. uzależnia przywrócenie terminu od kryterium braku winy. Chodzi zatem o to by strona, która nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym wykazała, że dołożyła szczególnej staranności by podjąć czynność procesową. Sąd powinien przyjąć obiektywny miernik staranności, której można wymagać od każdego należycie dbającego swoje interesy. Literatura i orzecznictwo do przeszkód uniemożliwiających terminowe dokonanie czynności z uwagi na różnorodność zjawisk życiowych zalicza przerwę w komunikacji, nagłą chorobę strony lub jej pełnomocnika, która nie pozwala na wyręczenie się inną osobą, powódź, pożar itp. Przywrócenie nie jest dopuszczalne, gdy strona dopuściła się choćby lekkiego niedbalstwa. Tymczasem przywołane we wniosku przyczyny nie mogą zdaniem Sądu stanowić podstawy przywrócenia terminu, skoro zawierają w sobie element winy. Z całą pewnością pozostawanie pracownicy w stanie ciąży nie było dla jej pracodawcy okolicznością nagłą, która mogła go zaskoczyć. Zdając sobie sprawę formy psychofizycznej swej pracownicy należało zawczasu podjąć czynności zaradcze, a to chociażby w postaci zastępstwa czy też szczególnej pomocy i nadzoru przy czynnościach przez nią podejmowanych. Wnioski takie są tym bardziej aktualne w przypadku występującej w niniejszej sprawie strony skarżącej, która jako przedsiębiorca z zasady zobowiązana jest do odpowiednio wyższej staranności. Należy zresztą zauważyć, że pełnomocnik strony zaniedbał nawet dołączenia do swego wniosku jakichkolwiek dokumentów uprawdopodobniających podane przez niego okoliczności faktyczne. Co oczywiste choć uprawdopodobnienie nie wkłada na stronę obowiązku udowodnienia tych twierdzeń, a ma na celu jedynie wywołanie u organu rozstrzygającego odpowiednio uzasadnionego przekonanie to jednak nie ulega wątpliwości, że zapatrywanie sądu warunkowane być musi pewnymi czynnikami zobiektywizowanymi, a nie tylko samymi twierdzeniami strony. Mając powyższe na uwadze, Sąd działając na podstawie art. 86 § 1 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.