I SA/Kr 740/11

sygn. akt I SA/Kr 740/11 Kraków, dnia 26 września 2011 r. POSTANOWIENIE Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Grażyna Firek po rozpoznaniu w dniu 26 września 2011 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi "S" w W. na indywidualną interpretację przepisów prawa podatkowego Wójta Gminy C. z dnia 8 lutego 2011r., znak [...] w przedmiocie podatku od nieruchomości postanawia: oddalić wniosek o zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie doradcy podatkowego. Niniejsza sprawa została wszczęta wskutek skargi "S" w W. na indywidualną interpretację Wójta Gminy C. z dnia 8 lutego 2011 r. Nr: [...] w przedmiocie podatku od nieruchomości. Strona skarżąca wniosła o zwolnienie od kosztów sądowych w całości oraz ustanowienie na jej rzecz doradcy podatkowego. We wniosku wskazano, iż wartość majątku i środków finansowych "S" wynosi 336.739,62 zł, wartość środków trwałych według bilansu za ostatni rok wynosi 383.613,39 zł, zaś rok obrotowy 2010 Stowarzyszenie zamknęło zyskiem w wysokości 57.098,74 zł. Wnioskodawca dysponuje pięcioma rachunkami bankowymi (trzy w Banku Spółdzielczym w S., a dwa w Banku Spółdzielczym w W., których stan na koniec miesiąca poprzedzającego złożenie wniosku o przyznanie prawa pomocy wynosił łącznie 349.181,98 zł (odpowiednio: 150.611,96 zł, 93.117,00 zł, 56.346,37 zł, 45.558,24 zł i 3.548,41 zł). Dochodami Stowarzyszenia są dofinansowania z PFRON, dotacje, subwencja oświatowa oraz dochód ze zbiórki publicznej i sprzedaży wyrobów wykonanych przez osoby niepełnosprawne. Dochody te służą realizacji zadań publicznych. Uzasadniając wniosek o przyznanie prawa pomocy podniesiono, iż działalność Stowarzyszenia jest niedochodowa. Wnioskodawca nie posiada dochodów innych, niż dofinansowanie, subwencja, dotacje dotyczące jednostek samorządu terytorialnego. Wśród członków Stowarzyszenia nie są zbierane składki – ich działalność jest dobrowolna i wolontaryjna. Stowarzyszenie nie dysponuje wolnymi środkami finansowymi. Posiada zaległość w ZUS, co również utrudnia sytuację finansową Stowarzyszenia. Postanowieniem z dnia 20 czerwca 2011r. referendarz Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie oddalił wniosek o przyznanie prawa pomocy. Strona skarżąca wniosła w terminie sprzeciw od tego orzeczenia. Podniosła w nim, że przedmiotowa interpretacja dotyczy tylko jednej nieruchomości, wykorzystywanej przez Zakład Aktywności Zawodowej w W. (jedną z placówek stowarzyszenia), a nie całe stowarzyszenie. Każda jednostka prowadzi samodzielny bilans i rachunek zysków i strat; Zakład Aktywności Zawodowej w W. wykazał za rok 2010 stratę, ponadto posiada zobowiązania względem ZUS i innych podmiotów. Zdaniem strony skarżącej, z uwagi na przedmiot działalności zasługuje ona na wsparcie w postaci przyznania prawa pomocy. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 259 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku- Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 z późniejszymi zmianami-oznaczona dalej jako p.p.s.a.) - od postanowień, wydanych przez referendarza sądowego przysługuje sprzeciw do właściwego wojewódzkiego sądu administracyjnego. Z brzmienia art. 260 p.p.s.a. wynika natomiast, iż w wypadku wniesienia sprzeciwu postanowienie, przeciwko któremu został wniesiony traci moc, a sprawa podlega rozpoznaniu przez sąd na posiedzeniu niejawnym. W myśl przepisu art. 245 § 1 p.p.s.a., prawo pomocy może być przyznane w zakresie całkowitym lub częściowym, przy czym prawo pomocy w zakresie całkowitym obejmuje zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego (§ 2 tego przepisu), natomiast prawo pomocy w zakresie częściowym obejmuje zwolnienie tylko od opłat sądowych w całości lub części albo tylko od wydatków albo od opłat sądowych i wydatków lub obejmuje tylko ustanowienie adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego (art. 245 § 3 p.p.s.a.), zaś częściowe zwolnienie od opłat lub wydatków może polegać na zwolnieniu od poniesienia ułamkowej ich części albo określonej ich kwoty pieniężnej (art. 245 § 4 p.p.s.a.). Zgodnie z art. 246 § 2 osobie prawnej, a także innej jednostce organizacyjnej, nie posiadającej osobowości prawnej prawo pomocy może być przyznane w zakresie całkowitym – gdy wykaże, że nie ma żadnych środków na poniesienie jakichkolwiek kosztów postępowania, w zakresie częściowym – gdy wykaże, że nie ma dostatecznych środków na poniesienie pełnych kosztów postępowania. Trzeba wskazać, że stroną skarżącą w niniejszej sprawie jest "S" w W., nie zaś jakakolwiek jego jednostka organizacyjna. To stowarzyszenie posiada osobowość prawną, to ono wystąpiło o wydanie interpretacji indywidualnej. Skutki wydanej interpretacji dotyczą całego stowarzyszenia, nie zaś wyłącznie jego jednostki organizacyjnej, niezależnie od tego, czy aktualnie inne jednostki organizacyjne mogłyby z nich skorzystać. Dla oceny przesłanek przyznania prawa pomocy konieczne jest zatem uwzględnienie całego majątku stowarzyszenia, a nie wyłącznie Zakładu Aktywności Zawodowej w W., który nie jest stroną niniejszego postępowania. Nadto przepisy p.p.s.a. wiążą przyznanie prawa pomocy osobie prawnej wyłącznie z okolicznością, czy posiada ona środki na poniesienie ewentualnych kosztów postępowania. Przyznać prawo pomocy można wyłącznie wówczas, gdy strona wykaże, że nie posiada na ten cel żadnych środków – w wypadku przyznania prawa pomocy w zakresie pełnym, względnie środków na poniesienie całości kosztów – gdy chodzi o przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym. Ustawa nie pozostawia sądowi administracyjnemu możliwości zwolnienia od kosztów sądowych ani ustanowienia pełnomocnika z urzędu w sytuacji, gdy osoba prawna dysponuje środkami, pozwalającymi na poniesienie takich wydatków. Brak jest również podstaw do przyznania pomocy ze względów innych, niż ocena sytuacji materialnej osoby prawnej. Nie może zatem zostać uwzględniony argument, że strona skarżąca zasługuje na przyznanie żądanej pomocy z uwagi na charakter działalności, którą prowadzi. Mając na uwadze powyższe Wojewódzki Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji postanowienia, biorąc za podstawę art. 246 § 2 pkt 1 i 2 p.p.s.a. oraz art. 260 p.p.s.a.