I SA/Kr 741/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Inga Gołowska po rozpoznaniu w dniu 11 czerwca 2018 r. na posiedzeniu niejawnym sprzeciwu P. Z. od postanowienia Starszego Referendarza Sądowego z dnia 11 maja 2018 r., sygn. akt I SA/Kr 741/17 w sprawie ze skarg na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w K. z dnia 8 czerwca 2017 r., nr [...] w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania w sprawie zarzutu na postępowanie egzekucyjne, oraz na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w K. z dnia 5 czerwca 2017 r., nr [...] w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania w sprawie zarzutu na postępowanie egzekucyjne postanawia: utrzymać w mocy postanowienie Starszego Referendarza Sądowego z dnia 11 maja 2018 r., sygn. akt I SA/Kr 741/17 Do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie wpłynął wniosek P. Z. o przyznanie prawa pomocy w zakresie ustanowienia adwokata, w sprawie ze skarg na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w K., z dnia 08.06.2017r., nr [...], w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania w sprawie zarzutu na postępowanie egzekucyjne oraz na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w K., z dnia 05.06.2017r., nr [...], w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania w sprawie zarzutu na postępowanie egzekucyjne. We wniosku o zwolnienie od kosztów sądowych wnioskodawca podał, że nie ma środków na pokrycie kosztów adwokata, który sporządzi skargę kasacyjną od wyroku WSA w Krakowie. Wnioskodawca wskazał, że był w tej sprawie reprezentowany przez adwokata M. S. – H., który pomagał mu pro bono. Wnioskodawca zwrócił się z prośbą o wyznaczenie ww. mecenasa jako jego pełnomocnika z urzędu w celu sporządzenia skargi kasacyjnej. Jak wynika z wniosku oraz nadesłanych dokumentów P. Z. pozostaje we wspólnym gospodarstwie domowym z żoną A. S. Z.. Z tytułu prowadzonej działalności gospodarczej, do czasu jej zawieszenia w styczniu 2018 r. uzyskiwał on ok. 3000 zł miesięcznie, netto. Żona z tytułu umowy o pracę, na stanowisku nauczyciela, otrzymuje ok. 2 500 zł miesięcznie. P. Z. i A. S. Z. jeszcze przed zawarciem małżeństwa zwarli w 2007r. umowę małżeńską, przyjmująca na przyszłość ustrój rozdzielności majątkowej małżeńskiej. Wnioskodawca wskazał, że łączny jego dochód wynosił ok. 2500 -5500 zł w zależności od miesiąca, obecnie, po zawieszeniu działalności gospodarczej oscyluje on wokół kwoty 2500 zł. Zobowiązania i stałe wydatki, miesięczne, wnioskodawcy obejmują: spłatę kredytu we frankach, w wysokości 1600 zł, spłatę pożyczki zaciągniętej w Kruk S.A. w wysokości 200 zł, alimenty - 1000 zł, koszty wyżywienia – 1000 zł, koszty mediów i opłat – ok. 500- 650 zł. Postanowieniem z 11 maja 2018 r., sygn. akt: I SA/Kr 741/17, Starszy Referendarz Sądowy oddalił wniosek skarżącego. W motywach rozstrzygnięcia powołując się na przepis art. 246 § 3 p.p.s.a. wskazał, że skoro P. Z. jest w tej sprawie reprezentowany przez adwokata (z zalegającego w aktach pełnomocnictwa z 22 czerwca 2017 r. wynika, że obejmuje ono reprezentowanie strony we wszystkich instancjach), to nie jest możliwe wydanie pozytywnego dla strony rozstrzygnięcia. W sprzeciwie z 25 maja 2018 r. działający jako pełnomocnik skarżącego – adw. M.. S. – H. zakwestionował ww. postanowienie, zarzucając naruszenie art. 246 § 3 p.p.s.a. poprzez niewłaściwą wykładnię, prowadzącą do uznania, że skarżący nadal pozostaje w stosunku prawnym z adwokatem. Pełnomocnik skarżącego oświadczył, że przy ewentualnym sporządzeniu skargi kasacyjnej nie może w dalszym ciągu reprezentować skarżącego pro bono, jako to czynił do tej pory. Jedocześnie pełnomocnik wskazał, że skarżący nie pozostaje z nim (lub jakimkolwiek innym adwokatem lub radcą prawnym) w stosunku prawnym pozwalającym na podjęcie działań prawnych przy sporządzeniu i wniesieniu skargi kasacyjnej. W celu rozwiania wątpliwości pełnomocnik skarżącego oświadczył, że wypowiada on pełnomocnictwo złożone do akt niniejszej sprawy z części, w jakiej dotyczy ono reprezentacji skarżącego przed NSA. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje: Zdaniem Sądu, zgodzić się należy ze stanowiskiem zaprezentowanym w zaskarżonym rozstrzygnięciu, że w realiach niniejszej sprawy, nie ma podstaw do przyznania skarżącemu prawa pomocy we wnioskowanym zakresie – obejmującym ustanowienie adwokata z urzędu. W orzecznictwie przyjmuje się trafnie, że pozostawanie przez wnioskującego w stosunku prawnym z profesjonalnym pełnomocnikiem, o ile nie został on ustanowiony w ramach prawa pomocy, jest każdorazowo negatywną przesłanką przyznania stronie z urzędu profesjonalnego pełnomocnika. Przesłanka ta uniemożliwia uwzględnienie wniosku we wskazanym zakresie w każdej sytuacji – również wtedy gdy zatrudniający profesjonalnego pełnomocnika czyni to dla celów innych postępowań, czy wyłącznie dla dokonania poszczególnych czynności obwarowanych przymusem adwokacko-radcowskim (por. postanowienie NSA z 19 maja 2005 r., sygn. akt I FZ 168/05, postanowienie WSA z 7 maja 2008 r., sygn. akt I SA/Gd 456/07; M. Niezgódka-Medek [w:] B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek: Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Lex a Wolters Kluwer business, Warszawa 2009, s. 699-700). W niniejszej sprawie z akt administracyjnych wynika niezbicie, że skarżący korzysta z pomocy profesjonalnego pełnomocnika. Umocowanie do jego reprezentowania zostało udzielone 22 czerwca 2017r. (k. 6 akt sądowych, t. I) i nie zostało wypowiedziane. Umocowanie to obejmowało prawo do reprezentowania skarżącego przed sądami administracyjnymi we wszystkich instancjach w sprawie. Wobec powyższego Referendarz słusznie przyjął, że skarżący pozostaje w stosunku prawnym z adwokatem pochodzącym z wyboru, a jego wniosek o ustanowienie tego samego pełnomocnika w ramach prawa pomocy, uznać należy za niedopuszczalny stosownie do art. 246 § 3 p.p.s.a. Powyższej oceny nie mogą skutecznie podważać argumenty zawarte w sprzeciwie. Jako gołosłowne należy ocenić zawarte w sprzeciwie oświadczenie profesjonalnego pełnomocnika skarżącego o wypowiedzeniu pełnomocnictwa, w sytuacji gdy nie przedstawiono jednocześnie żadnego dowodu złożenia takiego oświadczenia mocodawcy. Wskazać w tym miejscu należy, że cofnięcie pełnomocnictwa lub też jego wypowiedzenie jest czynnością odwrotną do jego udzielenia i tryb jego składania i cofania winien być taki sam. W wyroku z dnia 7 lutego 2007 r., I OSK 452/06, LEX nr 348255, NSA stwierdził, że z unormowania zawartego w art. 37 § 1 p.p.s.a. wynika, iż w zasadzie pełnomocnictwo procesowe powinno być udzielone w formie pisemnej. Udzielenie pełnomocnictwa procesowego jest jednostronną czynnością prawną zawierającą oświadczenie woli, w którym mocodawca upoważnia oznaczoną osobę do zastępowania go przed sądem. W sprawie skarżący pisemnie umocował pełnomocnika do reprezentowania go przed Sądem. Zatem wypowiedzenie pełnomocnictwa również powinno mieć formę pisemną, a nie dorozumianą jak tego chce pełnomocnik skarżącego. Brak jest dowodu uwiarygadniającego, że takie oświadczenie woli pełnomocnika zostało skierowane do mocodawcy. Zatem przyjąć należy, że w sprawie nie doszło do skutecznego wypowiedzenia pełnomocnictwa przez adwokata. Złożenie bowiem takiego oświadczenia przez adwokata w sprzeciwie skierowanym do Sądu nie świadczy o zerwaniu stosunku prawnego z mocodawcą. Rację przyznać należy Referendarzowi, że skoro w przedmiotowej sprawie nie zostało należycie wykazane, że stosunek pełnomocnictwa wygasł, to brak jest podstaw do zastosowania art. 246 § 3 p.p.s.a. Z uwagi na wskazane powyżej okoliczności Sąd, na podstawie art. 260 § 1 p.p.s.a., utrzymał w mocy postanowienie referendarza sądowego z 11 maja 2018 r .