I SA/Kr 744/24

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Wiesław Kuśnierz Sędziowie: WSA Paweł Dąbek (spr.) WSA Grzegorz Klimek po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym (w trybie uproszczonym) w dniu 29 października 2024 r. sprawy ze skargi S. G. na postanowienie Samorządowego Kolegium w Krakowie z dnia 31 lipca 2024 r. nr SKO.EA/418/69/2024 w przedmiocie zarzutów w sprawie egzekucji administracyjnej oddala skargę w całości. Postanowieniem z 31 lipca 2024 r. nr SKO.EA/418/69/2024 Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Krakowie (dalej: Kolegium), utrzymało w mocy postanowienie Prezydenta Miasta Krakowa (dalej: Prezydent) z 11 kwietnia 2024 r. nr PD-02-6.3160.3.1.2024.AN w przedmiocie wniesionych przez S. G. (dalej: Skarżący) zarzutów na egzekucję administracyjną. Z motywów rozstrzygnięcia Kolegium wynika, że Skarżący wniósł zarzuty na egzekucję administracyjną, wskazując jako podstawy zarzutów: wygaśnięcie obowiązku oraz brak uprzedniego doręczenia mu upomnienia. Pierwszy z zarzutów został przez Prezydenta uwzględniony, zaś zarzut braku doręczenia upomnienia oddalony. Nie budziło wątpliwości Kolegium, że przed wystawieniem tytułu wykonawczego na podstawie którego prowadzono egzekucję, Skarżący uiścił wymaganą kwotę 940,30 zł. Wpłata została dokonana na rachunek bankowy Urzędu Miasta Krakowa dotyczący wpłat masowych opłaty skarbowej. W związku z powyższym jego zarzut dotyczący wygaśnięcia obowiązku należało uznać. Odnosząc się do kwestii doręczenia Skarżącemu upomnienia, Kolegium wskazało, że Prezydent przed wszczęciem egzekucji wystawił upomnienie. Zostało ono odebrane przez Skarżącego 6 grudnia 2023 r. Tytuł wykonawczy został natomiast wystawiony 1 marca 2024 r. Dlatego też zarzut ten nie mógł zostać uwzględniony. Skarżący wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie skargę na postanowienie Kolegium. Skarżonemu postanowieniu zarzucił naruszenie przepisów postępowania, tj. naruszenie art. 7, art. 9, art. 10, art. 77, art. 80, art. 138 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2024 r. poz. 572), które polega na wadliwym przeprowadzeniu postępowania i wyrażeniu oczywiście błędnego poglądu prawnego, że decyzja Prezydenta jest prawidłowa, w sytuacji gdy postępowanie w niniejszej sprawie było wadliwie prowadzone od początku, w tym w szczególności bezpodstawnie wszczęto egzekucję administracyjną, w sytuacji gdy cała należność została ok. 2 miesiące wcześniej opłacona, a następnie na skutek zarzutów Skarżącego zarządzono zwrot tylko niewielkiej części bezpodstawnie zajętej kwoty, a ponadto Kolegium w żadnym zakresie nie odniosło się do podnoszonego przez Skarżącego wniosku o przyznanie mu odsetek i rekompensaty za straty moralne i wizerunkowe w związku z bezprawnym działaniem organu administracyjnego. Wskazując na powyższe Skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości. Odpowiadając na skargę, Kolegium wniosło o jej oddalenie, podtrzymując dotychczas prezentowaną argumentację. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje. Skarga nie zawiera usprawiedliwionych podstaw, gdyż zaskarżone postanowienie odpowiada prawu. Sprawa została rozpoznana na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym, na podstawie art. 119 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2024 r. poz. 935 - dalej: p.p.s.a.). Przedmiotem skargi było bowiem postanowienie wydane w postępowaniu egzekucyjnym na które służy zażalenie. Zaskarżone postanowienie wydane zostało w postępowaniu zainicjowanym wniesieniem zarzutów przez Skarżącego, który był zobowiązanym w postępowaniu administracyjnym. Instytucja zarzutów, jako środka prawnego przysługującego zobowiązanemu uregulowana została w art. 33 i nast. ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz.U. z 2023 r. poz. 2505 ze zm. – dalej: u.p.e.a.). Stanowią one swoisty środek zaskarżenia przysługujący zobowiązanemu, który uruchamia postępowanie wpadkowe toczące się w trakcie trwania postępowania egzekucyjnego, które służy zbadaniu zasadności podjęcia i prowadzenia egzekucji. Jak wynika z art. 33 § 1 u.p.e.a. zobowiązanemu przysługuje prawo wniesienia do wierzyciela, za pośrednictwem organu egzekucyjnego, zarzutu w sprawie egzekucji administracyjnej. Podstawy zarzutów określone zostały w art. 33 § 2 u.p.e.a. Skarżący skorzystał z prawa wniesienia zarzutów i wskazał na te, które zostały określone w pkt 4 i pkt 5, czyli brak uprzedniego doręczenia zobowiązanemu upomnienia oraz wygaśnięcie obowiązku w całości. Po wniesieniu zarzutów, organ egzekucyjny zgodnie z art. 34 § 1 u.p.e.a., przekazuje je niezwłocznie wierzycielowi. Tak też stało się w niniejszej sprawie, gdyż organem egzekucyjnym prowadzącym postępowanie egzekucyjne był Naczelnik Urzędu Skarbowego w Lublinie, który przekazał zarzuty Prezydentowi. Zakres rozpoznania przez wierzyciela zarzutów oraz możliwe rozstrzygnięcia, które w związku z tym mogą zostać podjęte, określone zostały w art. 34 § 2 u.p.e.a. Wierzyciel może zatem oddalić zarzut (pkt 1), uznać zarzut w całości lub w części za zasadny (pkt 2), bądź też stwierdzić niedopuszczalność zarzutu. Innych rozstrzygnięć wierzyciel podejmować nie może, gdyż nie ma do tego przyznanych kompetencji. W konsekwencji jakiekolwiek rozstrzygnięcie, które nie mieściłoby się w zakresie określonym w art. 34 § 2 u.p.e.a., byłoby nieważne, jako wydane bez podstawy prawnej. W realiach rozpatrywanej sprawy za niezasadny uznany został zarzut braku doręczenia Skarżącemu upomnienia. Jak prawidłowo wskazało Kolegium i wynika to z akt sprawy, upomnienie zostało Skarżącemu doręczone przed wszczęciem postępowania egzekucyjnego. Wystawione ono zostało 15 listopada 2023 r. i odebrane przez Skarżącego 6 grudnia 2023 r. Tytuł wykonawczy wystawiony zaś został 1 marca 2024 r. Nadmienić jedynie można, że Skarżący nie kwestionował w skardze tego faktu. Za zasadny uznany został natomiast drugi z podniesionych zarzutów, czyli wygaśnięcie obowiązku. Uznać zatem należy, że postanowienie Prezydenta, które utrzymane zostało w mocy przez Kolegium, było dla Skarżącego korzystne. Skarżący rozstrzygnięcia tego nie kwestionował. W złożonej skardze na postanowienie Kolegium, Skarżący nie tyle kwestionował jego merytoryczną prawidłowość, co brak rozstrzygnięcia w kwestii zwrotu wyegzekwowanych kwot i kosztów egzekucyjnych, czy też zadośćuczynienia za doznane krzywdy oraz odszkodowania za pozbawienie go możliwości dysponowania wyegzekwowanymi środkami. Prawidłowo w tym zakresie wskazało Kolegium w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia, że rozpoznając zażalenie nie może wyjść poza kwestie objęte przedmiotem postępowania w sprawie rozpoznania zarzutów przez wierzyciela, czyli ich zasadności. Natomiast kwestie związane ze zwrotem wyegzekwowanych należności, czy też kosztów egzekucyjnych pozostają poza zakresem takiego postępowania. Brak jest także podstaw do orzekania w przedmiocie zadośćuczynienia za "trzymanie kapitału przez dwa miesiące oraz rekompensatę za straty moralne i wizerunkowe". Jak już wcześniej wskazano, zakres możliwego rozstrzygnięcia w przedmiocie wniesionych zarzutów wyznacza art. 34 § 2 u.p.e.a. Z jego treści nie wynika natomiast, aby wierzyciel rozpatrując zarzuty zobowiązanego mógł orzekać o takich roszczeniach, jakie Skarżący sformułował w skardze. Z tych wszystkich powodów, Sąd działając na podstawie art. 151 p.p.s.a., skargę oddalił.