I SA/Kr 749/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia: WSA Wiesław Kuśnierz Sędzia: WSA Jarosław Wiśniewski (spr.) Sędzia: WSA Urszula Zięba Protokolant: st. sekr. sąd. Anna Boczkowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 14 listopada 2017 r. sprawy ze skargi W. W. – S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 16 maja 2017 r. Nr [...] w przedmiocie podatku od nieruchomości za 2017r. - skargę oddala - Zaskarżoną decyzją z dnia 16 maja 2017 r. o znaku [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze utrzymało w mocy decyzję Prezydenta Miasta K. z dnia 2 stycznia 2017 r. o znaku [...], ustalającą W. W-S (dalej – "Skarżąca") podatek od nieruchomości za 2017 r. w kwocie 1.079,00 zł. W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji Samorządowe Kolegium Odwoławcze przedstawiło następujący stan faktyczny sprawy: Decyzją z dnia 2 stycznia 2017 r. o znaku [...] Prezydent Miasta K. ustalił Skarżącej podatek od nieruchomości za 2017 r. w kwocie 1.079,00 zł. W uzasadnieniu Organ I instancji wskazał, że dokonał wymiaru podatku od nieruchomości w oparciu o formularz "Informacja o nieruchomościach osób fizycznych" i dane z ewidencji gruntów i budynków. Od rozstrzygnięcia Prezydenta Miasta K. Skarżąca złożyła odwołanie. W jej ocenie Organ I instancji niewłaściwie określił przedmiot opodatkowania i zastosował zawyżone stawki podatku. Skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania. Organ II instancji w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji przywołał relewantne regulacje prawne oraz stwierdził, że bezsprzecznie Skarżąca jako użytkownik wieczysty działki nr [...] i właściciel działki nr [...] (działki znajdują się w K. w obrębie [...] jednostce ewidencyjnej [...] i mają łączną powierzchnię 345 m2) jest podatnikiem podatku od nieruchomości. Wymienione działki zostały sklasyfikowane w ewidencji gruntów i budynków jako inne tereny zabudowane "Bi". Wskazano również, że w przedmiotowej sprawie Skarżąca w informacji o nieruchomościach osób fizycznych z dnia 7 września 2015 r. zgłosiła do opodatkowania podatkiem od nieruchomości ww. działki wraz z budynkiem pozostałym o powierzchni użytkowej 120,37 m2. Mając na uwadze powyższe Organ II instancji stwierdził, że Organ I instancji w sposób prawidłowy dokonał wymiaru podatku od nieruchomości należnego od Skarżącej za 2017 r. Uwzględnił bowiem dane wynikające z ewidencji gruntów i budynków oraz z deklaracji podatkowej sporządzonej przez Skarżącą, a następnie zastosował właściwe stawki z uchwały nr LII/978/16 Rady Miasta Krakowa z dnia 14 września 2016 r. w sprawie określenia wysokości stawek podatku od nieruchomości. Na powyższą decyzję Skarżąca wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie. Zaskarżonej decyzji zarzucono zaakceptowanie błędów w ustaleniach faktycznych Organu I instancji i nieprzyjęcie, że budynek będący przedmiotem opodatkowania jest budynkiem mieszkalnym oraz naruszenie art. 194 § 1 Ordynacji podatkowej przez błędne zastosowanie. W oparciu o powyższe wniesiono o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie i podtrzymało stanowisko zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Podatek od nieruchomości jest podatkiem majątkowym, co oznacza, iż zobowiązanie w tymże podatku wynika z samego jedynie faktu własności lub posiadania określonej nieruchomości, i na tym też fakcie koncentruje się ustawodawca (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 17 stycznia 2017 r., sygn. akt II FSK 3832/14). Ponadto podatek od nieruchomości ma charakter podatku corocznego, co wynika z analizy treści przepisu art. 6 ustawy z dnia z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (t.j.: Dz.U. z 2016 r., poz. 716 ze zm., dalej – "u.p.o.l.") W przypadku osób fizycznych podatek ten jest coroczny, ustalany decyzją i płatny jest w ratach proporcjonalnych do czasu trwania obowiązku podatkowego, w terminach: do dnia 15 marca, 15 maja, 15 września i 15 listopada roku podatkowego (ust. 7) (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z dnia 28 października 2015 r., sygn. akt I SA/Sz 971/15). Podstawę wymiaru podatku od nieruchomości stanowią, stosownie do treści art. 21 ust. ustawy z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne (t.j.: Dz.U. z 2017 r., poz. 2101 ze zm.), dane wynikające z ewidencji gruntów i budynków. Informacje te mają walor dokumentu urzędowego, a więc w myśl art. 194 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t.j.: Dz.U. z 2017 r., poz. 201 ze zm., dalej – "o.p.") stanowią dowód tego, co zostało w nich urzędowo stwierdzone. Kwestionowanie tych danych odbywa się w postępowaniu odrębnym od postępowania podatkowego i, jak słusznie zauważono w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, bez wystąpienia do właściwego organu o zmianę zapisów w ewidencji i bez takiej zmiany, podatnik nie może skutecznie zarzucić organom podatkowym błędnych ustaleń co do przedmiotu i podstawy opodatkowania. Jak wskazał Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 30 marca 2010 r., sygn. akt II FSK 1914/08, to na podatniku ciąży obowiązek doprowadzenia do zgodności wspomnianych wyżej danych ze stanem faktycznym. W lakonicznej i enigmatycznej treści skargi zarzucono decyzji Organu II instancji zaakceptowanie błędów w ustaleniach faktycznych Organu I instancji, nie wskazując przy tym, o jakie konkretnie błędy w ustaleniach faktycznych chodzi. W ocenie Sądu, w szczególności w kontekście powyższych rozważań, Organy dokonały w przedmiotowej sprawie prawidłowych ustaleń faktycznych. W przedmiotowej sprawie bowiem Organy nie miały podstaw do powzięcia wątpliwości co do zgodności z rzeczywistością danych przedstawionych w ewidencji gruntów i budynków. Co więcej, Organy oparły się również na deklaracji Skarżącej ("Informacja o nieruchomościach osób fizycznych"), w której Skarżąca jednoznacznie przedstawiła dane takiej treści, jaka znalazła odzwierciedlenie w zakwestionowanej w niniejszym postępowaniu decyzjach Organów. Organ podatkowy postąpił tu zgodnie z treścią art. 6 ust. 6 u.p.o.l. w zw. z art. 21 § 5 o.p. Zarówno w treści skargi, jak i wcześniejszego odwołania od decyzji Organu I instancji nie sposób doszukać się jakichkolwiek argumentów przemawiających za nieprawidłowością kwestionowanych decyzji, a tym bardziej brak jakiejkolwiek dokumentacji na poparcie takich argumentów. W takiej sytuacji, w ocenie tut. Sądu, z powodu braku jakiegokolwiek odmiennego punktu odniesienia poza prostą negacją decyzji, nie sposób znaleźć podstawy do wskazania jakichkolwiek konkretnych a przy tym istotnych wad wspomnianych decyzji. W szczególności, w treści skargi wspomniano o "nieprzyjęciu [przez Organ II instancji], że budynek będący przedmiotem opodatkowania jest budynkiem mieszkalnym". Próżno jednak szukać dalszej argumentacji, która popierałaby taką tezę. Skarżąca nie wskazuje na żadne zmiany w okolicznościach faktycznych dotyczących rzeczonej nieruchomości, które mogłyby wpłynąć na zmianę jej kwalifikacji dla potrzeb wymiaru podatku. Zarzut naruszenia art. 194 § 1 o.p. należy uznać za bezzasadny. Przepis ten bowiem stanowi, że dokumenty urzędowe sporządzone w formie określonej przepisami prawa przez powołane do tego organy władzy publicznej stanowią dowód tego, co zostało w nich urzędowo stwierdzone. W skardze nie podniesiono, w jaki konkretnie sposób Organ II instancji miałby naruszyć cytowany przepis. Podobnie jak w odniesieniu do omówionych wyżej zarzutów, i w przypadku wspomnianego zarzutu brak jakiejkolwiek argumentacji na jego poparcie. Warto zauważyć, iż analogiczna do decyzji Organu I instancji z przedmiotowego postępowania decyzja w sprawie podatku od nieruchomości za 2016 r. wydana została w oparciu o identyczne ustalenia faktyczne. Decyzja ta nie była negowana przez Skarżącą, co przy braku poniesienia konkretnych argumentów co do rzekomej odmienności stanu faktycznego od tego wynikającego z akt postępowania tym bardziej może budzić wątpliwości co do zasadności zaskarżenia decyzji w sprawie podatku od nieruchomości za rok 2017. Wobec braku przedstawienia stosownej argumentacji, powołania dowodów i udokumentowania relewantnych dla wymiaru podatku od nieruchomości zmian w stanie faktycznym podważenie decyzji Organów uznać należy za niemożliwe. W ocenie Sądu w przedmiotowej sprawie Organ podatkowy w sposób prawidłowy dokonał wymiaru podatku. Wymiar nastąpił w sposób zgodny z przepisami prawa podatkowego, oparty został na danych wynikających w ewidencji gruntów i budynków oraz z deklaracji podatkowej oraz na zastosowaniu właściwych stawek dla podatku od nieruchomości z uchwały Rady Miasta Krakowa. W związku z powyższym, na mocy art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, oddalono skargę.