I SA/Kr 751/25

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Wiesław Kuśnierz po rozpoznaniu w dniu 11 grudnia 2025 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi M. B. na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Krakowie z dnia 24 września 2025 r. nr 1201-IEE.7113.2.153.2025.3.AG w przedmiocie stwierdzenia niedopuszczalności zażalenia postanawia: odrzucić skargę. Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Krakowie (dalej: DIAS, organ II instancji) postanowieniem z dnia 24 września 2025 r. nr 1201-IEE.7113.2.153.2025.3.AG stwierdził niedopuszczalność zażalenia na postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego Kraków-Krowodrza (dalej: NUS) z dnia 7 sierpnia 2025 r. nr 1208-SEE.7113.783.2025.2 zawieszającego postępowanie egzekucyjne prowadzone wobec M. B. (dalej: Skarżący). Jako podstawę prawną postanowienia organ II instancji wskazał art. 134, art. 141 § 1 i art. 144 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2024 r. poz. 572 ze zm.; dalej K.p.a.) oraz art. 17 § 1 i art. 18 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz.U. z 2025 r. poz. 132 ze zm.; dalej: u.p.e.a.). W uzasadnieniu ww. postanowienia organ II instancji wskazał, że zawieszenie jest spowodowane złożeniem przez zobowiązanego zarzutów na prowadzone postępowanie egzekucyjne. W uzasadnieniu powołał orzecznictwo sadów administracyjnych odnośnie stosowania art. 35 § 1 i art. 56 § 3 i § 4 u.p.e.a. Zawarł też pouczenie, że postanowienie DIAS jest ostateczne. Również w uzasadnieniu ww. postanowienia NUS z dnia 7 sierpnia 2025 r. pouczono właściwie, że na postanowienie to nie przysługuje zażalenie. Następnie Skarżący wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie datowaną na 20 października 2025 r. skargę na ww. postanowienie DIAS z dnia 24 września 2025 r. W obszernej skardze zażądał m.in. umorzenia postępowania egzekucyjnego i usunięcia naruszenia ustawy o emeryturach i rentach socjalnych. W odpowiedzi na skargę DIAS wniósł o jej odrzucenie, jako niedopuszczalnej. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje. Skarga podlega odrzuceniu, bowiem jej wniesienie jest niedopuszczalne. Należy na wstępie wskazać, że badanie merytoryczne skargi poprzedza analiza jej dopuszczalności pod względem formalnym. Dlatego też Sąd jest zobligowany do zbadania, czy skarga może być rozpoznana, to jest czy nie zachodzi jeden z przypadków, o których mowa w art. 58 § 1 pkt 1-6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2024 r. poz. 935, ze zm., dalej: P.p.s.a.). Podkreślić trzeba, że sądowa kontrola działalności administracji publicznej pod kątem przestrzegania prawa ma charakter ograniczony, zaś jej zakres przedmiotowy wyznaczają postanowienia art. 3-5 P.p.s.a. Zgodnie z art. 3 § 2 P.p.s.a. kontrola sądowoadministracyjna obejmuje orzekanie w sprawach skarg na wyliczone enumeratywnie kategorie aktów administracyjnych, względnie bezczynności i przewlekłego prowadzenia postępowania, przez organy administracji publicznej. W szczególności kognicją sądów administracyjnych jest objęta, w myśl art. 3 § 2 pkt 1–9 P.p.s.a., kontrola legalności indywidualnych rozstrzygnięć organów administracji publicznej, podejmowanych w sformalizowanym postępowaniu administracyjnym jurysdykcyjnym, egzekucyjnym lub zabezpieczającym. Postanowienia organów administracji publicznej mogą być zaskarżone do sądu administracyjnego wówczas, gdy były wydane w postępowaniu administracyjnym i służy na nie zażalenie, albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty (art. 3 § 2 pkt 2 P.p.s.a.), jeżeli są to postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie (art. 3 § 2 pkt 3 P.p.s.a.). Stosownie do art. 58 § 1 pkt 6 P.p.s.a. Sąd odrzuca skargę, jeżeli z innych przyczyn wniesienie skargi jest niedopuszczalne. Mając powyższe na uwadze Sąd stwierdza, że zaskarżone postanowienie DIAS z dnia 24 września 2025 r. nie mieści się w katalogu wymienionym w art. 3 P.p.s.a. Zgodnie z prawidłowym pouczeniem zawartym w treści jego uzasadnienia, adresatowi postanowienia (Skarżącemu) nie przysługiwało prawo wniesienia od ww. postanowienia skargi do sądu. Podobnie od postanowienia NUS z dnia 7 sierpnia 2025 r. nie przysługuje zażalenie, o czym Skarżący również został prawidłowo pouczony. W myśl art. 35 § 1 u.p.e.a. (w brzmieniu obowiązującym od dnia 30 lipca 2020 r.), wniesienie przez zobowiązanego zarzutu w sprawie egzekucji administracyjnej, nie później niż w terminie 7 dni od dnia doręczenia odpisu tytułu wykonawczego, zawiesza postępowanie egzekucyjne w całości albo w części z dniem doręczenia tego zarzutu organowi egzekucyjnemu do czasu zawiadomienia tego organu o wydaniu ostatecznego postanowienia w sprawie tego zarzutu. Przepisy art. 56 § 3, art. 57 § 1 i art. 58 stosuje się odpowiednio. W obecnym stanie prawnym, w przeciwieństwie do poprzednio obowiązującego, jednoznaczne jest przez odesłanie w treści art. 35 § 1 u.p.e.a. do odpowiedniego stosowania art. 53 § 3 tej ustawy, że organ egzekucyjny wydaje postanowienie w sprawie zawieszenia postępowania egzekucyjnego, jak również na postanowienie w sprawie zawieszenia postępowania egzekucyjnego nie przysługuje zażalenie. Przepis art. 35 § 1 u.p.e.a. nie odsyła bowiem do odpowiednio stosowanego art. 56 § 4 u.p.e.a., z którego wynika prawo do wniesienia zażalenia na postanowienie w sprawie zawieszenia postępowania egzekucyjnego na innej niż art. 35 § 1 u.p.e.a. podstawie (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z 12 stycznia 2022 r. sygn. akt I GSK 2127/18 - wszystkie powołane w uzasadnieniu orzeczenia sądów administracyjnych są opublikowane w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych - http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Skoro zatem przepisy prawa nie przewidują możliwości składania zażalenia na postanowienie o zawieszeniu postępowania, to wobec treści art. 3 P.p.s.a. również złożenie skargi do sądu administracyjnego na takie postanowienie należało uznać za niedopuszczalne. Treść art. 3 § 2 pkt 3 P.p.s.a. jednoznacznie bowiem wskazuje, że w P.p.s.a. wymieniony przepis stanowi jedyną podstawę zaskarżania do sądu administracyjnego postanowień wydanych w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym. Należy zatem wykluczyć możliwość zaskarżania wymienionych postanowień na podstawie art. 3 § 2 pkt 2 P.p.s.a., przewidującego skargę również na te postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, które kończą postępowanie lub rozstrzygają sprawę co do istoty. Podsumowując należy stwierdzić, że zaskarżone postanowienie, jako postanowienie wydane w postępowaniu egzekucyjnym, niezaskarżalne zażaleniem, nie należy do kategorii postanowień, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 2 i pkt 3 P.p.s.a., zatem skarga na nie jest niedopuszczalna, ponieważ taka sprawa nie może być rozpoznana przez sąd administracyjny. W tym stanie rzeczy skarga podlega odrzuceniu, o czym Sąd orzekł na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 i § 3 P.p.s.a.