I SA/Kr 757/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia: WSA Stanisław Grzeszek (spr.) Sędziowie: WSA Maja Chodacka WSA Piotr Głowacki Protokolant st. sekretarz: Iwona Sadowska - Białka po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 15 listopada 2017 r. sprawy ze skargi E. K. na rozstrzygnięcie Zarządu Województwa z dnia 16 czerwca 2017 r. Nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania pomocy w ramach Programu Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2014-2020 I. uchyla zaskarżone rozstrzygnięcie, II. zasądza od Zarządu Województwa na rzecz skarżącej koszty postępowania w kwocie 200 zł (dwieście złotych). Zarząd Województwa rozstrzygnięciem z dnia 16 marca 2017 r., nr [...] odmówił E. K. przyznana pomocy finansowej, o którą ubiegała się we wniosku o przyznanie pomocy w ramach poddziałania 19.2 Wsparcie na wdrażanie operacji w ramach strategii rozwoju lokalnego kierowanego przez społeczność", objętego Programem Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2014 - 2020 złożonym w dniu 8 marca 2017 r. Jak wskazał organ w uzasadnieniu, powodem odmowy przyznania pomocy jest niezastosowanie w sposób prawidłowy przez Radę Lokalnej Grupy Działania (dalej Rada LGD) kryterium wyboru operacji tj. "Stopień przygotowania operacji". Rada LGD, w ramach oceny wniosku, w kryterium "Stopień przygotowania operacji" przyznała operacji 6 punktów, uznając, że wnioskodawca przedstawił szczegółowy opis działań w projekcie, posiada decyzję na pozwolenie na budowę, a także kosztorys inwestorski i ofertowy. Zarząd podkreślił, że opis kryterium wskazuje, że punkty przyznawane są, jeżeli wnioskodawca przedstawił szczegółowy opis działań w projekcie, posiada wszystkie wymagane prawomocne decyzje administracyjne (pozwolenie na budowę/zgłoszenie robót budowlanych lub inne dokumenty wymagane polskim prawem) pozwalające na realizację całości inwestycji (jeżeli są wymagane) oraz posiada opracowaną dokumentację/specyfikację planowanych do poniesienia w ramach operacji wszystkich kosztów wraz z wyceną opartą na co najmniej 3 ofertach cenowych. Pismem z dnia 26 kwietnia 2017 r. zwrócono się do Rady LGD z prośbą o wyjaśnienie zasadności przyznania punktów w niniejszym kryterium, uznając, że wnioskodawca przedstawił pozwolenie na budowę nie zawierające klauzuli ostateczności, zatem ww. dokument nie może zostać uznany za ostateczny. W piśmie z dnia 17 maja 2017 r. stanowiącym odpowiedź na zapytanie skierowane przez SWM, Rada LGD wyjaśniła, że w dniu złożenia wniosku upłynęło 42 dni od daty wydania "decyzji zatwierdzenia projektu budowlanego i pozwolenia na budowę", przez Starostę [...], zatem minął 14 dniowy termin na zgłoszenie sprzeciwu na ww. decyzję. Zdaniem Rady LGD w podanym terminie nikt nie wniósł sprzeciwu, w związku z tym Rada uznała decyzję za prawomocną. W opinii Rady LGD przybicie przez urzędników pieczęci klauzuli ostateczności ma charakter wyłącznie informacyjny. Mając powyższe na uwadze, a także po szczegółowym przeanalizowaniu zapisów wskazanych przez wnioskodawcę w dokumentacji aplikacyjnej za nieprawidłowe Zarząd uznał przyznanie przez Radę LGD 6 punktów wnioskodawcy za stopień przygotowania projektu. Zdaniem Zarządu operacja, jaką zamierzał zrealizować wnioskodawca tj. rozbudowa istniejącego budynku handlowo - usługowego wymaga pozwolenia na budowę zgodnie z zapisami art. 29 oraz art. 30 ustawy Prawo budowlane (Dz. U. z 2016 r., poz. 290). Wnioskodawca przedłożył przedmiotowe Pozwolenie na budowę wydane dnia 2 stycznia 2017 r. przez Starostę [...], nie zawierające klauzuli ostateczności. Jednocześnie we wniosku o przyznanie pomocy brak dokumentów potwierdzających, iż nie wniesiono odwołania od niniejszej decyzji. Dodatkowo Zarząd podkreślił, że wniosek o przyznanie pomocy został złożony w LGD w dniu 13 lutego 2017 r. Zarząd wskazał, że zgodnie z opisem przedmiotowe kryterium było weryfikowane w oparciu o zapisy wskazane przez wnioskodawcę we wniosku o przyznanie pomocy oraz na podstawie dołączonych do wniosku dokumentów. W opinii Zarządu przedłożone przez wnioskodawcę Pozwolenie na budowę nie można uznać za ostateczne, z uwagi na fakt, że na dzień złożenia wniosku w LGD przedmiotowa decyzja nie zawierała klauzuli ostateczności. Ponadto zdaniem Zarządu wnioskodawca miał możliwość uzyskania od Starosty [...] "ostateczności" przedmiotowego pozwolenia tj. opatrzenia dokumentu odpowiednim zapisem. Należy zatem uznać, że wnioskodawca nie przedstawił dokumentów, o których mowa w opisie przedmiotowego kryterium tj. "prawomocnej decyzji administracyjnej", jaką w tym przypadku jest Pozwolenie na budowę z klauzulą ostateczności. W związku z powyższym, Zarząd wskazał, że Rada LGD nie miała podstaw do przyznania 6 punktów w ramach przedmiotowego kryterium. Resumując Rada LGD, dokonując oceny wniosku o przyznanie pomocy złożonego przez wnioskodawcę, w ramach naboru [...] nie zastosowała prawidłowo przedmiotowego kryterium. Tym samym operacja nie spełniła warunku, o którym mowa w art. 17 ust. 1 pkt 1 ustawy o rozwoju lokalnym z udziałem lokalnej społeczności, tj. liczba punktów jaką operacja powinna była otrzymać (w ocenie ZW) jest mniejsza od liczby punktów przyznanej przez LGD ostatniej operacji wybranej przez LGD i mieszczącej się w limicie środków z ogłoszenia, zgodnie z listą przekazaną przez LGD. Mając na uwadze powyższe, a także pismo Ministerstwa Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 28 kwietnia 2017 r., dotyczące sposobu interpretacji zapisów art. 17 ust. 1 oraz ust. 2 ustawy z dnia 20 lutego 2015 r. o rozwoju lokalnym z udziałem lokalnej społeczności (Dz. U. z 2015 r., poz.378 ze zm.), organ stwierdził, że doszło do naruszenia zapisów art. 17 ust. 2 pkt 1 lit. b ww. ustawy. W konsekwencji na operację, jaką zamierzała zrealizować E. K. pomoc nie może zostać przyznana. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie, E. K. zarzuciła naruszenie art. 17 ust 2 pkt. 1 lit. b ustawy z dnia 20 lutego 2015 r. o rozwoju lokalnym z udziałem lokalnej społeczności, polegające na błędnym przyjęciu, że nieprawidłowo zastosowano określone w LSR kryteria wyboru operacji, a tym samym błędne przyjęcie, że operacja nie spełnia warunku, o którym mowa w art. 17 ust. 1 pkt 1wskazanej ustawy. Wobec powyższego skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonego rozstrzygnięcia, oraz o zasądzenie na jej rzecz od Samorządu Województwa [...] zwrotu kosztów postępowania sądowego. W uzasadnieniu skarżąca podniosła, że nie jest dla niej akceptowalne stanowisko, iż przedstawionemu przez nią pozwoleniu na budowę, nieopatrzone klauzulą ostateczności, nie może być nadany przymiot decyzji ostatecznej. Skarżąca argumentowała, że nadawanie klauzuli ostateczności decyzji organu pierwszej instancji jest czynnością materialno - techniczną i nie jest przewidziane w regulacjach Kodeksu postępowania administracyjnego, a czynność ta nie przesądza, że decyzja stała się ostateczna, jedynie potwierdza, że od decyzji odwołania nie złożono. Strona wskazała, iż w dniu złożenia wniosku upłynęło 42 dni od daty wydania decyzji zatwierdzenia projektu budowlanego i pozwolenia na budowę przez Starostę [...], zatem decyzję należało uznać za ostateczną. W odpowiedzi na skargę Zarząd Województwa wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Zgodnie z art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2016 r. poz. 1066 ze zm.), sądy administracyjne kontrolują działalność administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Oznacza to, że w postępowaniu sądowym nie mogą być brane pod uwagę argumenty natury słusznościowej czy celowościowej. Badana jest wyłącznie legalność aktu administracyjnego, czyli prawidłowość zastosowania przepisów prawa do zaistniałego stanu faktycznego, trafność ich wykładni oraz prawidłowość przyjętej procedury. W przepisie art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r., poz. 1369, ze zm.), powoływanej dalej jako "p.p.s.a.", określony został przez ustawodawcę katalog spraw, w których działalność administracji publicznej poddana została kontroli sądowej, przy czym na zasadzie art. 3 § 3 p.p.s.a., sądy administracyjne orzekają także w sprawach, w których przepisy ustaw szczególnych przewidują sądową kontrolę i stosują środki określone w tych przepisach. Na tej właśnie podstawie ocenie Sądu podane zostało zaskarżone w niniejszej sprawie rozstrzygnięcie Zarządu Województwa, o odmowie przyznania skarżącej E. K. pomocy finansowej na rozwój działalności gospodarczej przez dokończenie rozbudowy istniejącego budynku handlowo-usługowego tj. operacji w ramach poddziałania 19.2 "Wsparcie na wdrażanie operacji w ramach strategii rozwoju lokalnego kierowanego przez społeczność objętego Programem Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2014-2020, o którym skarżąca została poinformowana w piśmie z dnia 16 czerwca 2017 r. Zaskarżone rozstrzygnięcie podlega kontroli przez Sąd pod kątem jego zgodności z przepisami prawa materialnego oraz z przepisami postępowania, którymi są regulacje ustawy z dnia 20 lutego 2015 r. o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich z udziałem środków Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich w ramach Programu Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2014-2020 (Dz. U. z 2017 r. poz. 562, ze zm.) oraz ustawy z dnia 20 lutego 2015 r. o rozwoju lokalnym z udziałem lokalnej społeczności (Dz. U. z 2015 r., poz. 378 ze zm.). Bezspornym w sprawie było, że skarżąca ubiegając się o przyznanie pomocy w ramach poddziałania 19.2 "Wsparcie na wdrażanie operacji w ramach strategii rozwoju lokalnego kierowanego przez społeczność", objętego Programem Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2014-2020, złożyła w określonym przez obowiązujące przepisy terminie, stosowny wniosek. Uchwałą nr [...] Rady [...] Stowarzyszenia Rozwoju (Lokalnej Grupy Działania) z dnia 6 marca 2017 r. w sprawie wyboru operacji do finansowania oraz ustalenia kwoty wsparcia, wybrała do realizacji operację opisaną we wniosku skarżącej z kwotą wnioskowanego wsparcia 193.328,00 zł, uznając ją za zgodną z lokalnymi kryteriami wyboru operacji oraz warunkami przyznania pomocy określonymi w Programie Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2014-2020. Natomiast Zarząd uznał, że operacja nie spełnia kryterium "Stopień przygotowania operacji". Opis kryterium wskazuje, że punkty przyznawane są, jeżeli "wnioskodawca przedstawił szczegółowy opis działań w projekcie, posiada wszystkie wymagane prawomocne decyzje administracyjne (pozwolenia na budowę/zgłoszenia robót budowlanych lub inne dokumenty wymagane polskim prawem) pozwalające na realizację całości inwestycji (jeżeli są wymagane) oraz posiada opracowaną dokumentację/specyfikację planowanych do poniesienia w ramach operacji wszystkich kosztów wraz z wyceną opartą na co najmniej 3 ofertach cenowych". Według Zarządu niewypełnienie powyższego kryterium polegało na tym, że jakkolwiek skarżąca przedłożyła jako załącznik do wniosku Pozwolenie na budowę (decyzję) wydane w dniu 2 stycznia 2017 r. przez Starostę [...], to jednakże nie zawierało ono klauzuli ostateczności, tym samym nie można było uznać, tej decyzji za ostateczną. Skarżąca nie przedstawiła zatem dokumentów, o których mowa w opisie przedmiotowego kryterium tj. "prawomocnej decyzji administracyjnej". Wskazać należy, że Rada LGD na etapie wyboru operacji nie zakwestionowała dołączonego dokumentu tj. Pozwolenia na budowę i przekazała wniosek do dalszej oceny. Zarząd Województwa uznając w konsekwencji, że Rada LGD nie zastosowała w sposób prawidłowy kryterium wyboru operacji tj. "Stopień przygotowania operacji" odmówił przyznania pomocy, o którą ubiegała się skarżąca. Wydając zakwestionowane przez skarżącą rozstrzygnięcie z dnia 16 czerwca 2017 r. organ powołał się na przepisy art. 35 ust. 1 ustawy z dnia 20 lutego 2015 r. o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich z udziałem środków Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich w ramach PROW na lata 2014-2020 oraz art. 23 ust. 3 ustawy z dnia 20 lutego 2015 r. o rozwoju lokalnym z udziałem lokalnej społeczności. Przepis art. 35 ust. 1 pierwszej z wymienionych ustaw stanowi, iż w przypadku gdy nie są spełnione warunki przyznania pomocy w ramach działań i poddziałań, o których mowa w art. 3 ust. 1 pkt 1, 3 lit. b, pkt 4, 5, 6 lit. d, pkt 7, 13 i 14, podmiot właściwy w sprawie o przyznanie pomocy informuje podmiot ubiegający się o przyznanie pomocy, w formie pisemnej, o odmowie jej przyznania z podaniem przyczyn odmowy. W takim przypadku, podmiotowi ubiegającemu się o przyznanie pomocy przysługuje prawo wniesienia do sądu administracyjnego skargi na zasadach i w trybie określonych dla aktów lub czynności, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm.). Przytaczając z kolei drugi z powołanych aktów prawnych, zaznaczyć na wstępie należy, że stosownie do art. 16 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 2017 r. o zmianie ustawy o zasadach realizacji programów w zakresie polityki spójności finansowanych w perspektywie finansowej 2014-2020 oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2017 r. poz. 1475) do postępowań w zakresie wyboru operacji w rozumieniu rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1303/2013 z dnia 17 grudnia 2013 r. (Dz.Urz.UE.L 347 z 20.12.2013, str. 320, ze zm.) w zakresie operacji realizowanych na podstawie ustawy zmienianej w art. 14, wszczętych w terminach składania wniosków o udzielenie wsparcia, o którym mowa w art. 35 ust. 1 lit. b tego rozporządzenia, które rozpoczęły bieg przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy, stosuje się przepisy dotychczasowe. Wspomnianą "ustawą zmienianą w art. 14" jest ustawa z dnia 20 lutego 2015 r. o rozwoju lokalnym z udziałem lokalnej społeczności, która w brzmieniu obowiązującym przed nowelizacją w listopadzie i grudniu 2016 r. i następnie w dacie wydania zaskarżonego aktu, stanowiła w art. 21 ust. 1, iż w terminie 45 dni od dnia następującego po dniu terminu składania wniosków o udzielenie wsparcia, o którym mowa w art. 35 ust. 1 lit. b rozporządzenia nr 1303/2013 (wsparcia na wdrażanie operacji w ramach strategii rozwoju lokalnego kierowanego przez społeczność) na operacje realizowane przez podmioty inne niż LGD, LGD dokonuje oceny zgodności operacji z LSR, wybiera operacje oraz ustala kwotę wsparcia. Następnie - jak wynika z kolejnych przepisów art. 21 - po dokonaniu wyboru operacji przekazuje stosowne informacje (pozytywne lub negatywne) podmiotom ubiegającym się o udzielenie pomocy wraz z pouczeniem o prawie złożenia protestu od - między innymi - negatywnej oceny projektu. Protest jest rozpatrywany przez zarząd województwa. Przepis art. 23 stanowi z kolei, że w terminie 7 dni od dnia dokonania wyboru operacji realizowanych przez podmioty inne niż LGD, LGD przekazuje zarządowi województwa wybrane wnioski o udzielenie wsparcie wraz z dokumentami potwierdzającymi dokonanie wyboru operacji (ust 1). W przypadku gdy w tych dokumentach zarząd województwa stwierdzi braki lub będzie konieczne uzyskanie wyjaśnień, zarząd województwa wezwie LGD do uzupełnienia braków lub złożenia wyjaśnień w wyznaczonym terminie, nie krótszym niż 7 dni (ust. 2). W badanej sprawie Zarząd uznał za zasadne skorzystanie z dyspozycji art. 23 ust. 2 tej ustawy i zwrócił się pismem z dnia 26 kwietnia 2017 r. do LGD o wyjaśnienie, dlaczego przedstawiła wniosek skarżącej do dalszej oceny mimo dołączenia nieprawomocnej decyzji (pozwolenia na budowę). Lokalna Grupa Działania wyjaśniła, że w dniu złożenia wniosku upłynęło 42 dni od daty wydania Pozwolenia na budowę przez Starostę [...], zatem upłynął 14 dniowy termin do zgłoszenia sprzeciwu na w/w decyzję. W podanym terminie nikt nie zgłosił sprzeciwu, w związku z tym Rada uznała decyzję za prawomocną. W ocenie Sądu w składzie orzekającym w sprawie, stanowiska zaprezentowane przez Zarząd Województwa w zaskarżonym rozstrzygnięciu nie jest zasadne. Kryterium "Stopień przygotowania operacji" posługuje się pojęciem "prawomocnej decyzji" . W dokumentach zawierających wspomniane kryteria wyboru, ani w żadnym akcie prawnym mającym zastosowanie w sprawie nie zostało to pojęcie zdefiniowane. Prawo administracyjne posługuje się pojęciem ostateczności decyzji administracyjnej. Zgodnie z art. 16 § 1 zd. 1 K.p.a., ostateczne są decyzje, od których nie służy odwołanie w administracyjnym toku instancji lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy. Do decyzji ostatecznych zalicza się w związku z tym decyzje wydane w I instancji i niezaskarżone odwołaniem w terminie albo zaskarżone z uchybieniem terminowi oraz decyzje organu odwoławczego załatwiające sprawę co do istoty. Te same zasady należy odnieść do decyzji podlegających zaskarżeniu wnioskiem o ponowne rozpatrzenie sprawy i wydanych po jego rozpoznaniu. Decyzjom tym przypisuje się cechę trwałości, przez którą rozumie się stabilność ich stosunków prawnych. Skutki trwałości nauka wiąże z domniemaniem ważności decyzji, ich mocą obowiązującą, dopuszczalnością uchylenia lub zmiany, stwierdzenia ich nieważności oraz wznowienia postępowania tylko w przypadkach przewidzianych w kodeksie lub ustawach szczególnych (art. 16 § 1 zd. 2 k.p.a.) oraz przymiotem wykonalności. Natomiast aktualnie wyróżnianemu w nauce podziałowi decyzji na prawomocne i nieprawomocne przypisuje się znaczenie przy ocenie szczególnych możliwości pozbawiania aktu administracyjnego jego mocy przez inny akt administracyjny. Problem ten dotyczy aktów ostatecznych i jeszcze nieprawomocnych (co do których istnieje możliwość ich zaskarżenia do sądu administracyjnego), aktów prawomocnych formalnie (co do których ustawodawca nie przewidział możliwości wniesienia skargi do sądu administracyjnego lub termin na wniesienie tej skargi upłynął), jak również aktów prawomocnych materialnie (co do których sąd administracyjny skargę oddalił i wyrok stał się prawomocny). Przyjmuje się także, że decyzja jest niewzruszalna ze względu na skutki prawomocności wyroku oddalającego skargę w postaci jego mocy wiążącej i objętej nim powagi rzeczy osądzonej (art. 170 i art. 171 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi). Nie wchodząc w bardziej szczegółowe rozważania teoretyczne, co do rozumienia pojęcia "prawomocności decyzji administracyjnej" należy jednak zauważyć, że brak jest podstaw do utożsamiania jak to uczynił Zarząd, prawomocności decyzji, o której mowa w dokumentach konkursowych (opisujących kryterium "Stopień przygotowania operacji") z klauzulą ostateczności, której brak na decyzji legł u podstaw odmowy przyznania pomocy finansowej. Przy tym jak słusznie zauważyła skarżąca, nadawanie klauzuli wykonalności jest czynnością materialno-techniczną i nie jest przewidziana w K.p.a. W wyroku z dnia 29 września 2008 r., sygn. akt II SA/Kr 606/08 WSA w Krakowie stwierdził, że przepisy regulujące postępowanie administracyjne, w tym kodeks postępowania administracyjnego nie przewidują procedury nadawania klauzuli ostateczności decyzjom administracyjnym; w szczególności klauzula taka nie jest nadawana w drodze decyzji lub postanowienia. Ponadto dla jasności i przejrzystości ustanowionych kryterium oceny przedstawianych wniosków, instytucja przygotowująca dokumenty konkursowe powinna posługiwać się pojęciami zdefiniowanymi i jednoznacznymi, niebudzącymi wątpliwości interpretacyjnych. O tym, że mogły wystąpić wątpliwości, co do rozumienia pojęcia "prawomocna decyzja" świadczy stanowisko LGD, które przyjęło, że skarżąca przedkładając wraz z wnioskiem w dniu 13 lutego 2017 r., decyzję/pozwolenie na budowę z dnia 2 stycznia 2017 r., wypełniła kryterium, przyznając 6 punktów. Jeżeli decydujące znaczenia dla możliwości przyznania punktów w ramach kryterium "Stopień przygotowania projektu" było posiadanie przez wnioskodawcę decyzji (pozwolenia na budowę) z klauzulą ostateczności, to taki wymóg powinien zostać wyraźnie zapisany w dokumentach konkursowych, tymczasem odwołano się do pojęcia, które nie zostało zdefiniowane w tych dokumentach ani w innych przepisach prawa administracyjnego. Wszystkie tryby wyłaniania projektów do dofinansowania, powinny być konstruowane o zasady przejrzystości, rzetelności i bezstronności wyboru projektów oraz równości wnioskodawców w dostępie do informacji o zasadach i sposobie wyboru projektów do dofinansowania dotyczą każdego etapu konkursu - począwszy do momentu przygotowywania regulaminu konkursu i formularza aplikacyjnego. Zasady te dotyczą także uzasadnienia stanowiska, czy to na etapie oceny formalnej czy merytorycznej projektu jak też na etapie oceny słuszności zarzutów protestu. Zasada przejrzystości reguł oceny projektu, formułuje wobec instytucji zarządzającej nakaz jasnego, precyzyjnego i dostępnego dla wszystkich wnioskodawców (beneficjentów) określenia kryteriów kwalifikowania projektów. Przejrzystość realizuje się przede wszystkim w obowiązku powszechnie dostępnej i pełnej informacji o trybie i warunkach wyboru projektów. Rzetelność związana jest natomiast z ustanowieniem jasnych i zrozumiałych dla wnioskodawców kryteriów wyboru projektów, zgodności postępowania właściwej instytucji z ustanowionymi w danym trybie regułami oraz wszechstronnym uzasadnieniem. Niezależnie od powyższego Zarząd - w ocenie Sądu - przedwcześnie, zastosował regulację art. 23 ust. 3 ustawy z dnia 20 lutego 2015 r. o rozwoju lokalnym z udziałem lokalnej społeczności, wedle której - jeżeli nie są spełnione warunki udzielenia wsparcia, o którym mowa w art. 35 ust. 1 lit. b rozporządzenia nr 1303/2013, zarząd województwa informuje podmiot ubiegający się o wsparcie o odmowie udzielenia tego wsparcia. Działanie to Sąd uznaje za przedwczesne bowiem Zarząd w żadnym zakresie nie rozważył zastosowania ust. 5 art. 23, stanowiącego, że "w razie stwierdzenia, że wniosek o udzielenie wsparcia, o którym mowa w art. 35 ust. 1 lit. b rozporządzenia nr 1303/2013, zawiera braki lub oczywiste omyłki, zarząd województwa wzywa podmiot ubiegający się o wsparcie do usunięcia tych braków lub poprawienia oczywistych omyłek w terminie 7 dni pod rygorem pozostawienia wniosku bez rozpatrzenia. Powodu odstąpienia od stosowania dyspozycji tego nie można zdaniem Sądu, upatrywać wyłącznie w systematyce omawianego przepis (art. 23) tj., w tym, że ustawodawca w pierwszej kolejności wskazuje na możliwość odmowy udzielenia wsparcia (ust. 3) lub przyznania wsparcia (ust. 4) a dopiero następnie w ust. 5 przewiduje możliwość wezwania wnioskodawcy o uzupełnienie braków formalnych lub poprawienie oczywistych omyłek. Zaakceptowanie takiego sposobu rozumowania zakładałoby brak racjonalności ustawodawcy skoro orzeczenie zarządu województwa o odmowie przyznania wsparcia kończy postępowanie przed tym organem w przedmiocie przyznania wsparcia. Jakiż więc sens miałoby wprowadzanie do treści art. 23, jej ust. 5 ? Ta norma nie miałby żadnych desygnatów. Na jakiekolwiek możliwości zastosowania tej normy na dalszym etapie postępowania jak również na przyczyny odmowy jej zastosowania nie wskazał też w swym rozstrzygnięciu, Zarząd Województwa. Tymczasem norma z art. 23 ust. 5 dotyczy etapu przekazania przez LGD zarządowi województwa wybranych wniosków o udzielenie wsparcia do dalszej oceny. Tylko na tym etapie może działać zarząd województwa i tylko tego etapu dotyczyć może analizowany przepis, Nieadekwatne do opisanej sytuacji prawnej byłyby też ewentualne twierdzenia o niemożności zastosowania przepisu z uwagi na fakt, iż stwierdzony brak formalny zaistniał na wcześniejszym etapie postępowania tj. w postępowaniu prowadzonym przez LGD, na którym to etapie podmiot prowadzący postępowanie w poprzednim stanie prawnym nie był upoważniony do wzywania o uzupełnienie braków formalnych a tym samym nie był też upoważniony do działania zarząd województwa. W tym kontekście zauważyć należy, że na wcześniejszym etapie, zarząd nie jest w ogóle uprawniony do działania. Oceny tej nie zmienia także nowelizacja ustawy z dnia 20 lutego 2015 r. o rozwoju lokalnym z udziałem lokalnej społeczności, która weszła w życie z dniem 2 września 2017 r. Ustawa ta bowiem - dodając ust. 1a do art. 21 - wprowadziła jedynie nowe i niezwykle zasadne uprawnienia dla LGD, która wcześniej nie miała w ogóle upoważnienia do wzywania wnioskodawców do uzupełniania swych wniosków nawet w nieznacznym zakresie. Ustawa ta nie zmieniła jednak kompetencji zarządu województwa, które od początku obowiązywania ustawy opisane były w art. 23 ust. 2, 3, 4 i 5 tej ustawy. W ocenie Sądu, Zarząd Województwa winien w stanie faktycznym sprawy rozważyć możliwość zastosowania wszystkich wskazanych wyżej przepisów zawartych w art. 23 omawianej ustawy, ze szczególnym uwzględnieniem regulacji ust. 5, najbardziej adekwatnego w sytuacji gdy wniosek skarżącej o przyznanie wsparcia obarczony był np. brakiem formalnym w postaci przedstawienia decyzji/pozwolenia na budowę niezawierającego klauzuli ostateczności. Jego zastosowanie winno być zatem rozpatrzone w pierwszej kolejności. Na tym powinno skoncentrować się działanie Zarządu przy ponownym prawidłowym rozpatrzeniu sprawy. Zaskarżone rozstrzygnięcie z wyżej omówionych względów nie mogło zatem być uznane za oparte na prawidłowym zastosowaniu przepisów postępowania i prawa materialnego czyli za zgodne z przepisami obowiązujące w sprawie prawa a zatem na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c w związku z art. 146 § 1 p.p.s.a. należało orzec o uchyleniu zaskarżonego rozstrzygnięcia. O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 200 w związku z art. 205 § 1 p.p.s.a., zaliczając do nich uiszczony przez skarżącą wpis sądowy od skargi w kwocie 200,00 zł.