I SA/Kr 77/13

sygn. akt I SA/Kr 77/13 Kraków, dnia 20 lutego 2013 r. POSTANOWIENIE Przewodniczący: Sędzia WSA Grażyna Firek po rozpoznaniu w dniu 20 lutego 2013 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi M.C. z dnia 5 listopada 2012r. w sprawie powstania zobowiązania i umorzenia płatności podatkowej w podatku od towarów i usług oraz podatku dochodowego za okres grudzień 2006 r. – grudzień 2008r., wniesionej za pośrednictwem Dyrektora Izby Skarbowej postanawia: skargę odrzucić. Sądowa kontrola działalności administracji publicznej pod kątem przestrzegania prawa ma charakter ograniczony, zaś jej zakres przedmiotowy wyznaczają postanowienia art. 3 - 5 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz. U. z 2012r., poz. 270 ze zm. – oznaczana dalej jako p.p.s.a ). Zgodnie z art. 3 § 2 p.p.s.a. kontrola sądowoadministracyjna obejmuje orzekanie w sprawach skarg na wyliczone enumeratywnie kategorie aktów administracyjnych, względnie bezczynności organów administracji publicznej. W szczególności kognicją sądów administracyjnych objęta jest w myśl art. 3 § 2 pkt 1 – 8 p.p.s.a. kontrola legalności indywidualnych rozstrzygnięć organów administracji publicznej, podejmowanych w sformalizowanym postępowaniu administracyjnym jurysdykcyjnym, egzekucyjnym lub zabezpieczającym (decyzje oraz postanowienia, o których mowa w pkt 1- 3 p.p.s.a.) i innych aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa (pkt 4), rozpoznawanie skarg na bezczynność organów administracji publicznej w takich postępowaniach (pkt 8), jak również kontrola aktów prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej (pkt 5), aktów organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, innych niż określone w art. 3 §2 pkt 5 p.p.s.a., podejmowanych w sprawach z zakresu administracji publicznej, aktów nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego (pkt 6), aktów nadzory nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego (pkt 7) oraz pisemnych interpretacji przepisów prawa podatkowego, wydawanych w indywidualnych sprawach (pkt 4a). Do kompetencji sądów administracyjnych należy w myśl art. 4 p.p.s.a. rozstrzyganie sporów o właściwość między organami jednostek samorządu terytorialnego i między samorządowymi kolegiami odwoławczymi, o ile odrębna ustawa nie stanowi inaczej, oraz sporów kompetencyjne między organami tych jednostek a organami administracji rządowej. Stosownie do art. 3 § 3 p.p.s.a. orzekają one też w sprawach, w których przepisy ustaw szczególnych przewidują sądową kontrolę, stosując środki przewidziane w tych przepisach. Natomiast jeżeli skarga dotyczy sprawy, nie należącej do właściwości sądu administracyjnego, podlega odrzuceniu zgodnie z treścią art. 58 § 1 pkt 1 p.p.s.a. Ponadto zauważyć należy, że stosownie do treści art. 52 § 1 ustawy 30 sierpnia 2002r.- Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz. U. z 2012r., poz. 270 ze zm.. zm. - oznaczanej dalej jako p.p.s.a.), skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich lub Rzecznik Praw Dziecka. Przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidziany w ustawie (art. 52 § 2 p.p.s.a.). Zgodnie z art. 52 § 3 p.p.s.a., jeżeli ustawa nie przewiduje środków zaskarżenia w sprawie będącej przedmiotem skargi, skargę można wnieść po uprzednim wezwaniu na piśmie właściwego organu do usunięcia naruszenia prawa. Niewyczerpanie środków zaskarżenia sprawia, że wniesienie skargi nie jest dopuszczalne i obliguje sąd administracyjny do jej odrzucenia, co wynika z art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. Niniejsza sprawa została wszczęta wskutek skargi M.C. z dnia 5 listopada 2012r., wniesionej za pośrednictwem Dyrektora Izby Skarbowej. Skarżący zaznaczył, że skarga jest wnoszona w sprawie powstania zobowiązania i umorzenia płatności podatkowej w podatku od towarów i usług oraz podatku dochodowego za okres grudzień 2006 r. – grudzień 2008r. W treści skargi M.C. opisał swój stan zdrowia i stan majątkowy, sytuację rodzinną. Odniósł się do kwestii ulg podatkowych, powołał też szereg orzeczeń sądów administracyjnych. Nie wskazał jednak w żaden sposób konkretnego aktu administracyjnego (decyzji albo postanowienia), które zaskarża. Wskazać trzeba też, że wraz ze skargą Dyrektor Izby Skarbowej nadesłał pismo M.C. z dnia 12 grudnia 2012r., w którym skarżący podał, że jego skarga dotyczy odmowy umorzenia zaległości podatkowej oraz nieprawidłowości w działaniach organów podatkowych. Jak wynika z akt, przesłanych przez Dyrektora Izby Skarbowej, organ ten wydał w dniu 7 grudnia 2012r. decyzję znak [...], w której uchylił decyzję Naczelnika Urzędu Skarbowego z dnia 25 września 2012r., znak [...], odmawiającą M.C. umorzenia zaległości w podatku od towarów i usług. Z powyższego wynika w pierwszej kolejności, że skarżący wniósł skargę do w sprawie nie należącej do właściwości sądu administracyjnego. Zgodnie bowiem z art. 3 § 2 p.p.s.a., sąd administracyjny posiada właściwość do sprawowania kontroli działań administracji publicznej poprzez rozpoznawanie skarg na wyliczone w tym przepisie akty administracyjne bądź konkretne przejawy działań organów administracji. Tymczasem skarga z dnia 5 listopada 2012r. nie wskazywała żadnego konkretnego aktu, wydanego przez organy podatkowe, a stanowiła jedynie wyraz niezadowolenia skarżącego ze sposobu prowadzenia postępowania przez te organy oraz zawierała przedstawienie jego stanowiska w sprawie. Na marginesie należy zauważyć, że nawet w wypadku przyjęcia, że skarga dotyczyła konkretnej sprawy, czyli kwestii odmowy umorzenia zaległości, to byłaby skargą wniesioną przedwcześnie. Skarżący nie wyczerpał bowiem przysługujących mu środków zaskarżenia, wnosząc skargę przed wydaniem decyzji przez organ drugiej instancji. Mając powyższe na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny skargę odrzucił, za podstawę przyjmując art. 58 § 1 ust. 1 pkt 1 p.p.s.a.