I SA/Kr 776/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Urszula Zięba po rozpoznaniu w dniu 14 maja 2014r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skarg Przedsiębiorstwa G. sp. z o.o. w K. na postanowienia Dyrektora Izby Celnej z dnia 25 marca 2013r. nr [...],[...],[...],[...],[...],[...],[...] w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania dotyczącego stwierdzenia nadpłaty w podatku od gier postanawia: I sprostować oczywistą omyłkę pisarską w rubrum wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 4 marca 2014r., sygn. akt I SA/Kr 776/13, w ten sposób, że przy określeniu przedmiotu postępowania wpisać "w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania dotyczącego stwierdzenia nadpłaty w podatku od gier", II pozostawić wniosek skarżącej o sporządzenia uzasadnienia wyroku bez rozpoznania. Wyrokiem z dnia 4 marca 2014r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie oddalił skargi Przedsiębiorstwa G. sp. z o.o. w K. na postanowienia Dyrektora Izby Celnej z dnia 25 marca 2013r. o numerach: [...],[...],[...],[...],[...],[...] oraz [...] w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania dotyczącego stwierdzenia nadpłaty w podatku od gier. W dniu 4 marca 2014r. Spółka skierowała do Sądu niepodpisany wniosek o sporządzenie i doręczenie uzasadnienia wyroku wydanego w dniu 26 lutego 2014r. w sprawach o sygnaturach "I SA/Kr 755-768/13", przy czym w nagłówku wskazano sygnaturę "I SA/Kr 776-782/13". Zarządzeniem z dnia 11 marca 2014r. wezwano skarżącą do uzupełnienia braków formalnych powyższego pisma poprzez: 1) jego podpisanie, 2) sprecyzowanie czy wniosek ten dotyczy wyroku z dnia 26 lutego 2014r. wydanego w sprawie I SA/Kr 755/13 jak to wynika bezpośrednio z treści pisma, czy też jest skierowany do akt sprawy, której sygnaturę wskazano w nagłówku pisma, - w terminie 7 dni od daty doręczenia wezwania, pod rygorem pozostawienia wniosku bez rozpoznania. Po doręczeniu owego wezwania w dniu 26 marca 2014r. Spółka skierowała do Sądu pismo precyzujące wniosek, w którym wyjaśniła, że wniosek dotyczył zarówno wyroku wydanego w dniu 26 lutego 2014r. (sygn. akt I SA/Kr 755/13) jak i wyroku z dnia 4 marca 2014r. (sygn. akt I SA/Kr 776/13). W zakreślonym terminie nie podpisano jednak wniosku o sporządzenie i doręczenie uzasadnienia wyroku ani też nie przesłano jego podpisanej kopii. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje: Stosownie do art. 156 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz. U. z 2012, poz. 270 ze zm., powoływanej dalej jako "p.p.s.a.") , sąd może z urzędu sprostować w wyroku niedokładności, błędy pisarskie albo rachunkowe lub inne oczywiste omyłki. W świetle akt połączonych spraw niewątpliwe jest, że zaskarżone postanowienia dotyczyły odmowy wszczęcia postępowania dotyczącego stwierdzenia nadpłaty w podatku od gier a jedynie przez omyłkę przedmiot postepowania określono w sposób oczywiście nieprawidłowy. Mając powyższe na uwadze, na zasadzie art. 156 § 1 p.p.s.a., orzeczono jak w pkt. I sentencji postanowienia. Zgodnie natomiast z treścią art. 49 § 1 p.p.s.a. jeżeli pismo strony nie może otrzymać prawidłowego biegu wskutek niezachowania warunków formalnych, przewodniczący wzywa stronę o jego uzupełnienie lub poprawienie w terminie siedmiu dni pod rygorem pozostawienia pisma bez rozpoznania, chyba że ustawa stanowi inaczej. Jeżeli zaś strona nie uzupełniła lub nie poprawiła pisma w terminie, przewodniczący zarządza pozostawienie pisma bez rozpoznania. Na zarządzenie przysługuje zażalenie (art. 49 § 2 p.p.s.a.). Skarżąca Spółka w odpowiedzi na wezwanie Sądu tylko częściowo uzupełniła braki formalne pierwotnego pisma, a to precyzując jego treść, nie uczyniła jednak zadość powinności podpisania pierwotnego wniosku o sporządzenie i doręczenie uzasadnienia wyroku, względnie przesłania jego podpisanej kopii. Nie stanowi przy tym wniosku samego w sobie pismo precyzujące dotknięty brakami wniosek. O pozostawieniu wniosku skarżącej o sporządzenia uzasadnienia wyroku bez rozpoznania postanowiono zaś stosownie do treści art. 49 § 2 p.p.s.a.