I SA/Kr 779/09

Sygn. akt I SA/Kr 779/09 | | W Y R O K W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 16 grudnia 2009 r., Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, w składzie następującym:, Przewodniczący Sędzia: WSA Maria Zawadzka (spr.), Sędzia: WSA Maja Chodacka, Sędzia: WSA Grażyna Firek, Protokolant: Julia Kamieniarz, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 16 grudnia 2009 r., sprawy ze skarg M. T., na postanowienia Dyrektora Izby Skarbowej, z dnia 10 marca 2009 r. Nr [...], [...], [...], [...], [...], [...], w przedmiocie umorzenia postępowania odwoławczego w sprawie zażalenia na postanowienie o odmowie wstrzymania wykonania decyzji, -skargi oddala- Zaskarżonymi postanowieniami z dnia 10 marca 2009 r., o Nr od [...] do Nr [...] Dyrektor Izby Skarbowej umorzył postępowania odwoławcze w przedmiocie zażaleń na postanowienia Naczelnika Urzędu Skarbowego z dnia 22 grudnia 2008 r., o Nr od [...] do Nr [...] o odmowie wstrzymania wykonania decyzji Naczelnika Urzędu Skarbowego z dnia 24 listopada 2008 r., o od [...] do Nr [...] w sprawie orzeczenia odpowiedzialności skarżącej M. T. za zaległości "Zakładu D." spółka z o .o. w likwidacji w K., w podatku dochodowym od osób fizycznych za miesiące od czerwca do listopada 2003r. Zaskarżone postanowienia zapadły w następującym stanie faktycznym. Decyzjami z dnia 24 listopada 2008 r. Naczelnik Urzędu Skarbowego orzekł o odpowiedzialności skarżącej za zaległości "Zakładu D" spółka z o .o. w likwidacji w K., w podatku dochodowym od osób fizycznych za miesiące od czerwca do listopada 2003 r. Od powyższych decyzji skarżąca złożyła odwołania wnosząc jednocześnie o wstrzymanie ich wykonania. Postanowieniami z dnia 22 grudnia 2008 r. Naczelnik Urzędu Skarbowego odmówił wstrzymania wykonania zaskarżonych decyzji, uzasadniając swoje stanowisko, faktem nie przedstawienia przez skarżącą dokumentów potwierdzających istnienie ważnego interesu strony. Organ podatkowy nie dopatrzył także istnienia w sprawie interesu publicznego przemawiającego za wstrzymaniem wykonania decyzji. Na przedmiotowe postanowienia skarżąca wniosła zażalenia, w których zakwestionowano prawidłowość rozstrzygnięcia Naczelnika Urzędu Skarbowego. Dyrektor Izby Skarbowej postanowieniami z dnia 10 marca 2009 r. umorzył postępowania zażaleniowe w przedmiocie odmów wstrzymania wykonania decyzji Naczelnika Urzędu Skarbowego z dnia 24 listopada 2008 r. W uzasadnieniach postanowień stwierdzono, iż postępowania odwoławcze w przedmiocie orzeczenia o odpowiedzialności podatkowej skarżącej zostały zakończone w dniu 17 lutego 2009 r. wydaniem przez Dyrektora Izby Skarbowej decyzji o Nr od [...] do Nr [...] utrzymujących w mocy decyzje organu I instancji. W związku z powyższym postanowienia w sprawie odmowy wstrzymania wykonania decyzji straciły swój byt prawny, czyniąc postępowania zażaleniowe w niniejszej sprawie bezprzedmiotowymi. Na powyższe postanowienia Dyrektora Izby Skarbowej skarżąca wniosła skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie. Skarżąca zarzuciła sprzeczność rozstrzygnięcia ze stanem faktycznym, błędne przyjęcie, iż postępowanie odwoławcze w przedmiocie orzeczenia o odpowiedzialności podatkowej zostało zakończone i tym samym uznanie, że postanowienie w sprawie odmowy wstrzymania wykonania decyzji straciło swój byt prawny, błędne przyjęcie, iż postępowania zażaleniowe stały się bezprzedmiotowe, a także wydanie postanowień bez podstawy prawnej. Skarżąca wniosła o stwierdzenie nieważności zaskarżonych postanowień. Skarżąca podniosła także, iż w swoich rozstrzygnięciach organ podatkowy powołał się na treść art. 224 § 2 Ordynacji podatkowej, a przepis ten zdaniem skarżącej nie obowiązuje od dnia 1 stycznia 2009 r. W odpowiedzi na skargi Dyrektor Izby Skarbowej wniósł o ich oddalenie podtrzymując swoje stanowisko zawarte w uzasadnieniach zaskarżonych postanowień. Stwierdzono ponadto, że zaskarżone postanowienia nie zostały wydane bez podstawy prawnej, a zastosowany przepis art. 224 § 2 Ordynacji podatkowej obowiązywał na podstawie obowiązujących od dnia 1 stycznia 2009r. przepisów intertemporalnych z dnia 7 listopada 2008r. o zmianie ustawy - Ordynacja podatkowa oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z dnia 28.11.2008 r. nr 209, póz. 1318), nowelizujące ustawę Ordynacja podatkowa, w art. 9 stwierdzają, że do wykonywania decyzji doręczonych przed dniem wejścia w życie ustawy stosuje się przepisy ustaw zmienianych w art. 1 (Ordynacja podatkowa) i 2 w brzmieniu obowiązującym przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy. Decyzje Naczelnika Urzędu Skarbowego z dnia 24 listopada 2008r. zostały doręczona Skarżącej w dniu 25 listopada 2008r., a więc przed dniem wejścia w życie nowelizacji Ordynacji podatkowej. W piśmie procesowym z dnia 1 września 2009 r. skarżąca stwierdziła, że postępowanie w sprawie wstrzymania wykonania decyzji pierwszej instancji nie może stać się bezprzedmiotowe w skutek wydania decyzji przez organ odwoławczy. Ponadto zarzuciła nierozpoznanie złożonego zażalenia we właściwym terminie co spowodowało faktyczne uchylenie się organu podatkowego od merytorycznego załatwienia sprawy zażalenia. W odpowiedzi Dyrektor Izby Skarbowej stwierdził, że zażalenia z dnia 5 stycznia 2009 r. otrzymał w dniu 22 stycznia 2009 r. Na rozpatrzenie zażaleń ma 2 miesiące ( art. 139 § 3 w zw. z art. 239 Ordynacji podatkowej). Tymczasem w dniu 17 lutego 2009 r. wydano decyzję ostateczną w kwestii odpowiedzialności skarżącej za zobowiązania spółki, przez co sprawa o wstrzymanie wykonania decyzji przenoszącej odpowiedzialność podatkową na skarżącą będąca przedmiotem postępowania zażaleniowego stała się bezprzedmiotowa, co skutkowało umorzeniem postępowania w tym zakresie. Powyższe skargi zostały zarejestrowane pod sygnaturami akt od I SA/Kr 779/09 do I SA/Kr 784/09. Postanowieniem z dnia 16 grudnia 2009 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie postanowił połączyć do wspólnego rozpoznania i rozstrzygnięcia sprawy o sygnaturach od I SA/Kr 779/09 do I SA/Kr 784/09 i prowadzić je pod wspólną sygnaturą I SA/Kr 779/09. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 roku - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) kontrola sądowa zaskarżonych decyzji, postanowień bądź innych aktów wymienionych w art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270, z późn. zm.; dalej p.p.s.a.), sprawowana jest w oparciu o kryterium zgodności z prawem. W związku z tym, zgodnie z art. 145 § 1 pkt 1 i 2 tej ustawy, aby wyeliminować z obrotu prawnego akt wydany przez organ administracyjny, konieczne jest stwierdzenie, że doszło w nim do naruszenia przepisów prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, bądź przepisów postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy, albo też do naruszenia przepisów prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania albo stwierdzenia nieważności decyzji. Dokonując oceny zaskarżonych postanowień tym zakresie należy stwierdzić, że skargi nie są zasadne. W ocenie Sądu w niniejszej sprawie wystąpiła przesłanka bezprzedmiotowości postępowania zażaleniowego, dlatego zaskarżone postanowienia nie naruszają przepisów prawa materialnego, ani też przepisów postępowania w stopniu, który mógł mieć wpływ na wynik postępowania. Umorzenie postępowania następuje wówczas, gdy postępowanie z jakiejkolwiek przyczyny stało się bezprzedmiotowe (art. 208 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa Dz. U z 05 r., Nr 8, poz. 60 ze zm.). Przesłanka bezprzedmiotowości występuje, gdy brak jest podstaw prawnych do merytorycznego rozstrzygnięcia danej sprawy w ogóle, bądź nie było podstaw do jej rozpoznania w drodze postępowania administracyjnego. Bezprzedmiotowość postępowania oznacza brak któregoś z elementów stosunku materialnoprawnego, skutkującego tym, iż nie można załatwić sprawy przez rozstrzygnięcie jej co do istoty. Jest to orzeczenie formalne, kończące postępowanie bez jego merytorycznego rozstrzygnięcia. Bezprzedmiotowość wynika z przyczyn podmiotowych lub przedmiotowych i nie może być utożsamiana z brakiem przesłanek do uwzględnienia żądania strony. Zgodnie z treścią art. 244 § 1 Ordynacji podatkowej (w brzmieniu Obowiązującym do 31 grudnia 2008 roku) wniesienie odwołania od decyzji nie organu podatkowego nie wstrzymuje jej wykonania. Organ podatkowy, z urzędu lub na wniosek strony, wstrzymuje wykonanie zaskarżonej decyzji w całości lub w części w przypadku uzasadnionym ważnym interesem strony lub interesem publicznym. W rozpoznanej sprawie wniesiono zażalenia na postanowienia odmawiające wstrzymania wykonania decyzji organu pierwszej instancji. Jednocześnie Dyrektor Izby Skarbowej wydał w dniu 17 lutego 2009r. decyzje ostateczne w sprawie orzeczenia o odpowiedzialności podatkowej skarżącej za zaległości podatkowe "Zakładu D." spółka z o .o. w likwidacji z siedzibą w Krakowie, z tytułu podatku dochodowego od osób fizycznych. Tym samym postępowania o wstrzymanie wykonania decyzji przenoszących odpowiedzialność podatkową na skarżącą, będące przedmiotem postępowań zażaleniowych, stały się bezprzedmiotowe, a zatem Dyrektor Izby Skarbowej prawidłowo umorzył te postępowania, działając w oparciu o dyspozycję art. 233 § 1 pkt 3 i art. 208 Ordynacji podatkowej. Jednocześnie nadmienić należy, że nie jest zasadny zarzut nierozpoznania złożonych zażaleń we właściwym terminie, co spowodowało – zdaniem skarżącej - faktyczne uchylenie się organu podatkowego od merytorycznego załatwienia sprawy zażalenia. Zażalenia z dnia 5 stycznia 2009 r. na postanowienia w przedmiocie odmowy wstrzymania wykonania decyzji Naczelnika Urzędu Skarbowego z dnia 24 listopada 2008 r. Dyrektor Izby Skarbowej otrzymał nie wcześniej niż w dniu 10 stycznia (w dniu 9 stycznia 2009 r. wpłynęły one dopiero do Urzędu Skarbowego). Zgodnie z treścią art. art. 139 § 3 w zw. z art. 239 Ordynacji podatkowej organ podatkowy powinien rozpatrzyć zażalenia w ciągu 2 miesięcy, a zatem rozstrzygnięcia wydane na skutek wniesionych zażaleń zostały wydane w przepisanym prawem terminie. Nie jest również zasadny zarzut wydania zaskarżonych postanowień bez podstawy prawnej oraz powołania się w treści zaskarżonych postanowień przez organ podatkowy na nie obowiązujący od dnia 1 stycznia 2009 r. (zdaniem skarżącej) art. 224 § 2 Ordynacji podatkowej. W zaskarżonych postanowieniach powołano podstawę praną tj. art.220 § 2 i art. 239 w związku z art. 233 § 1 pkt 3 i art. 208 ustawy Ordynacja podatkowa oraz uzasadniono przyczynę zastosowania tych przepisów. Natomiast obowiązujące od dnia 1 stycznia 2009r. przepisy intertemporalne z dnia 7 listopada 2008r. o zmianie ustawy - Ordynacja podatkowa oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z dnia 28.11.2008 r. nr 209, póz. 1318), nowelizujące ustawę Ordynacja podatkowa, w art. 9 stwierdzają, że do wykonywania decyzji doręczonych przed dniem wejścia w życie ustawy stosuje się przepisy ustaw zmienianych w art. 1 (ustawa Ordynacja podatkowa) i 2 w brzmieniu obowiązującym przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy. Decyzje Naczelnika Urzędu Skarbowego z dnia 24 listopada 2008r. zostały doręczone Skarżącej w dniu 25 listopada 2008r., a więc przed dniem wejścia w życie nowelizacji Ordynacji podatkowej. Mając powyższe na uwadze, stwierdzić należy, że w zaskarżonych postanowieniach Sąd nie dopatrzył się naruszenia przepisów prawa, które skutkowały by koniecznością ich uchylenia. Sąd uznał także, iż nie zachodzą podstawy do stwierdzenia ich nieważności określone w art. 247 Ordynacji podatkowej. W tym stanie rzeczy na podstawie art. 151 p.p.s.a., orzeczono jak w sentencji. Rozpoznając i rozstrzygając łącznie sprawy skarg na zaskarżone postanowienia, Sąd działał w trybie art. 111 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153 poz. 1270 ze zm.), który to przepis stanowi, że Sąd może zarządzić połączenie kilku oddzielnych spraw toczących się przed nim w celu ich łącznego rozpoznania lub także rozstrzygnięcia, jeżeli pozostają one ze sobą w związku. W przedmiotowym postępowaniu we wszystkich zaskarżonych decyzjach skarga opiera się na jednakowych podstawach naruszenia przepisów postępowania przy identycznym stanie faktycznym – stąd, zdaniem orzekającego Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie, zaistniał pomiędzy w/w sprawami związek, o którym mowa w ww. art. 111 § 2, a względy ekonomii procesowej, szybkości postępowania i ograniczenia jego kosztów dla obu stron procesu dodatkowo przemawiały za połączeniem obu spraw, a strony postępowania nie wnosiły sprzeciwu co do ich połączenia.