I SA/Kr 79/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia: WSA Piotr Głowacki Sędziowie: WSA Grażyna Firek (spr.) WSA Urszula Zięba Protokolant: Specjalista Małgorzata Kruszec po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 12 lutego 2019 r. sprawy ze skargi K. B. i W. B. przy uczestnictwie S. B. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] października 2016 r. nr [...] w przedmiocie podatku od nieruchomości za 2012 r. skargę oddala Decyzją z dnia 16 marca 2015 r. nr [...] C. ustalił K. B., E. B. i S. B. wysokość zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości za 2012 r. w kwocie 5.133,00 zł. W jej uzasadnieniu organ I instancji wskazał, że podatkiem od nieruchomości objął część budynku związanego z prowadzoną działalnością gospodarczą o pow. użytkowej 177,91 m2, grunty związane z prowadzoną działalnością gospodarczą o pow. 509 m2 oraz część budynku "pozostałego" o pow. użytkowej 307,07 m2. Organ ustalił, że opodatkowana nieruchomość została nabyta przez strony od Gminy C. w dniu 28.11.2000 roku (umowa Rep. A nr [...]). Stan taki wynika również z ewidencji gruntów i budynków oraz z zapisów księgi wieczystej [...], w której w dziale I figuruje działka nr [...] o powierzchni 0,0509 ha oddana w użytkowanie wieczyste, zabudowana budynkiem - segmentem stanowiącym odrębną nieruchomość. W dziale II ww. księgi wieczystej jako użytkownicy wieczyści figurują na prawach wspólności ustawowej małżeńskiej - K. B. i E. B. (udział 1/3) oraz S. B. (udział 2/3). Organ wskazał, iż zd. podatników, z chwilą stwierdzenia nieważności decyzji podziałowej Burmistrza C. działki [...], [...], [...], [...], [...] przestały istnieć, a w ich miejsce na powrót powstała działka sprzed podziału [...], która stanowi współwłasność wszystkich dotychczasowych właścicieli działek powstałych w wyniku podziału, a zatem nie ma mowy o odrębności działek, które wydzielone zostały z działki [...] i mamy do czynienia ze współwłasnością ułamkową, wobec czego postępowanie winno zostać wszczęte wobec wszystkich rzekomych współużytkowników działki nr [...]. Burmistrz C. odnosząc się do tych twierdzeń stwierdził, że ewidencja gruntów nie może przesądzać o własności nieruchomości (prawie użytkowania wieczystego), co przekłada się na ustalenie podmiotu opodatkowania podatkiem od nieruchomości. W tym zakresie, zgodnie z rękojmią wiary publicznej ksiąg wieczystych, należy w pierwszej kolejności uwzględniać wpisy ujawnione w dziale drugim księgi wieczystej (dotyczące własności i użytkowania wieczystego). Burmistrz C., powołując się na orzecznictwo Naczelnego Sądu Administracyjnego, wskazał, że nie jest możliwe, aby organ podatkowy dla celów prowadzonego postępowania podatkowego, w zakresie ustalenia podatnika podatku od nieruchomości, dokonywał samodzielnych ustaleń kwestionujących domniemanie prawdziwości ksiąg wieczystych. Ponadto organ I instancji wyjaśnił, że powierzchnia budynku jaką wykazali do opodatkowania podatnicy w informacji o nieruchomościach w 2008 roku wynosiła 307,78 m2 natomiast z inwentaryzacji z dnia 19.12.2011 r. wynika, iż powierzchnia użytkowa ww. budynku, po odliczeniu powierzchni klatek schodowych, wynosi łącznie z powierzchnią użytkową piwnic 527,48 m2, z czego powierzchnia użytkowa pomieszczeń o wysokości poniżej 2,20m wynosi 85 m2 wobec czego do opodatkowania winna zostać wykazana powierzchnia 484,98 m2. Burmistrz C. ustalił także, iż S. B. jest przedsiębiorcą i czynnie prowadzi działalność gospodarczą, polegającą w przeważającej części na sprzedaży detalicznej obuwia i wyrobów skórzanych prowadzonej w wyspecjalizowanych sklepach. Z kolei E. B. oraz K. B. nie prowadzą działalności gospodarczej i nie legitymują się statusem przedsiębiorcy. Piętro budynku - segmentu, będące na podstawie zawartej umowy quo ad usum w wyłącznym użytkowaniu osób nie prowadzących działalności gospodarczej, zd. organu I instancji, winno zostać opodatkowane stawką przewidzianą dla budynków pozostałych, parter - jako zajęty na prowadzoną przez S. B. działalność gospodarczą (sklep) - stawką przewidzianą dla budynków związanych z prowadzoną działalnością gospodarczą, natomiast piwnica - stawką przewidzianą dla budynków pozostałych ze względu na występowanie względów technicznych, które uniemożliwiają jej wykorzystywanie do działalności gospodarczej prowadzonej przez S. B.. W odwołaniu od powyższej decyzji S. B. zarzucił, że postępowanie w sprawie ustalenia wysokości podatku od nieruchomości za 2012 r. zostało nieprawidłowo wszczęte wyłącznie w stosunku do właścicieli działki nr [...]. W uzasadnieniu odwołania podkreślił, że decyzja podziałowa Burmistrza C. z dnia 5 listopada 1999 r., znak: [...] została wyeliminowana z obrotu prawnego wskutek stwierdzenia jej nieważności przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z dnia 10.06.2010 r., sygn. [...] Strona powołała się również na wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 9 marca 2015 r. sygn. akt. [...], w którym w opinii odwołującego się sąd nie podzielił tez zawartych w postanowieniu Sądu Okręgowego w K. [...] - Odwoławczy z dnia 30 września 2014r., sygn. akt [...] oraz postanowieniu Sądu Rejonowego z dnia 9 września 2013 roku, sygn. akt [...] Decyzją z dnia 20 października 2016 r. nr [...], działając na podstawie art. 1a, art. 2, art. 3, art. 4, art. 5, art. 6, art. 7 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (j.t. Dz. U. z 2010 r., nr 95, poz. 613 z późn. zm.), art. 20 i art. 21 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. prawo geodezyjne i kartograficzne (t. j.: Dz. U. z 2010 r. Nr 193, poz. 1287 z późn. zm.), art. 102 § 2, art. 233 § 1 pkt 2 lit. a ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t.j. Dz. U. z 2015 r. poz. 613) Samorządowe Kolegium Odwoławcze uchyliło zaskarżoną decyzję i orzekło w ten sposób, iż ustaliło K. B., S. B. i W. B. wysokość zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości za 2012 r. w kwocie 5.133,00 zł. Organ odwoławczy dokonał identycznych ustaleń faktycznych , co organ I instancji i stwierdził, że zebrany w sprawie materiał dowodowy w postaci decyzji organów administracji geodezyjnej oraz orzeczeń sądów administracyjnych i powszechnych nie pozwala przychylić się do twierdzenia, iż z chwilą stwierdzenia nieważności decyzji podziałowej Burmistrza C. działki [...], [...], [...], [...], [...] przestały istnieć, a w ich miejsce na powrót powstała działka sprzed podziału - działka nr [...], która stanowi współwłasność wszystkich dotychczasowych właścicieli działek powstałych w wyniku podziału. Organ wskazał, że z uwagi na zmiany stanu prawnego nieruchomości oznaczonych jako działki nr [...], [...], [...] przywrócenie oznaczenia sprzed podziału, tj. działki nr [...] wiązałoby się z koniecznością wykazania w ewidencji gruntów i budynków również zmian o charakterze podmiotowym, co byłoby niezgodne z § 9 ust. 1 rozporządzenia w sprawie ewidencji gruntów, podkreślając że po podziale działki nr [...], na postawie umów sprzedaży, w dziale drugim ksiąg wieczystych prowadzonych dla działek nr [...], [...], [...] wpisane są różne osoby fizyczne, które nabyły użytkowanie wieczyste lub odrębną własność lokalu na podstawie ważnych aktów notarialnych, przed wydaniem decyzji o stwierdzeniu nieważności decyzji podziałowej działki [...]. Dalej wskazał, że zarówno wpisy dotyczące użytkowania wieczystego, jak i wpisy dotyczące odrębnej własności lokalu są wpisami konstytutywnymi, tzn., że prawo użytkowania wieczystego nie powstaje bez wpisu do księgi wieczystej dotyczy to także odpowiednio przeniesienia tego prawa. Nadto organ wskazał, że zgodnie z art. 235 k.c. budynki stanowiące własność użytkownika wieczystego, są w drodze wyjątku od zasady superficies solo cedit, odrębnymi nieruchomościami. Własność ta jest prawem związanym z użytkownikiem wieczystym, które ma charakter nadrzędny w stosunku do prawa własności budynków i urządzeń na gruncie. Zbycie prawa użytkowania wieczystego odnosi się także do budynków, sama zaś własność budynków nie może być przeniesiona na inną osobę bez przeniesienia użytkowania wieczystego. Powyższe oznacza zaś , że nie można obecnie w księdze wieczystej [...] przywrócić działki [...], a w dziale drugim tej księgi wpisać jak współużytkowników wieczystych i właścicieli budynków stanowiących odrębną własność, gdyż brak do tego podstawy prawnej. Na potwierdzenie swojego stanowiska organ odwoławczy przywołał treść uzasadnienia wyroku z dnia 22 stycznia 2015 r. sygn. akt. III SA/Kr 1362/14 , a także treść uzasadnienia postanowienia Sądu Rejonowego w O. z dnia 9 września 2013 r., sygn. akt [...] oddalającego wniosek o zniesienie współużytkowania wieczystego działki o numerze [...] oraz uzasadnienia postanowienie Sądu Okręgowego w K. [...] z dnia 30 września 2014 r., sygn. akt [...] oddalającego apelację od postanowienia z dnia 9 września 2013 r. Tym samym, zd. organu odwoławczego w pełni uprawnione jest stanowisko , iż w niniejszej sprawie postępowanie podatkowe powinno być prowadzone wyłącznie w stosunku do właścicieli działki nr [...] oraz wzniesionego na niej budynku niemieszkalnego. Ponieważ w dniu 8 sierpnia 2015 r. zmarł podatnik E. B. Kolegium postanowieniem z dnia 27 sierpnia 2015 r. [...] zawiesiło z urzędu, na podstawie art. 201 § 1 pkt. 1 Ordynacji podatkowej, postępowanie w sprawie wskazanego wyżej odwołania od decyzji Burmistrza C. z dnia 16 marca 2015 r. do czasu ustalenia następców prawnych zmarłego E. B.. Na podstawie postanowienia Sądu Rejonowego w O. z dnia 12 kwietnia 2016 r. sygn. akt. I Ns [...] organ odwoławczy ustalił, że spadek po E. B. nabyli wprost na podstawie ustawy żona — K. B. oraz synowie - S. B. i W. B. i w związku z powyższym Kolrgium postanowieniem z dnia 11 lipca 2016 r. znak [...] podjęło z urzędu zawieszone postępowanie. Następnie Kolegium wyjaśniło, że zgodnie z art. 97 § 1 Ordynacji podatkowej spadkobiercy podatnika, z zastrzeżeniem § 2, przejmują przewidziane w przepisach prawa podatkowego majątkowe prawa i obowiązki spadkodawcy, a jeżeli, na podstawie przepisów prawa podatkowego, spadkodawcy przysługiwały prawa o charakterze niemajątkowym, związane z prowadzoną działalnością gospodarczą, uprawnienia te przechodzą na spadkobierców pod warunkiem dalszego prowadzenia tej działalności na ich rachunek (art. 97 § 2 Ordynacji podatkowej). Ponieważ E. B. zmarł w toku postępowania podatkowego, w niniejszym przypadku zastosowanie znalazł art. 102 § 2 Ordynacji podatkowej, zgodnie z którym w miejsce strony zmarłej w toku postępowania w sprawach dotyczących praw i obowiązków wymienionych w art. 97 wstępują jej spadkobiercy. Z uwagi na powyższe Kolegium uznało za strony postępowania K. B., W. B. i S. B., bowiem osobom tym przysługuje status podatników podatku od nieruchomości należnego w roku 2012 od działki nr [...] oraz wzniesionego na niej budynku niemieszkalnego. W skardze wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie K. B. i W. B. wnieśli o uchylenie powyższej decyzji SKO, zarzucając, że podział nieruchomości gruntowej- działki nr [...] na poszczególne nieruchomości, w tym na działkę nr [...], został unieważniony, podkreślając, iż podstawą unieważnienia podziału nieruchomości z 1999 r. był przepis art. 156 § 1 pkt 2 Kpa, a w związku z tym w sprawie podziału nie można mówić o nieodwracalnych skutkach prawnych i organy podatkowe powinny respektować fakt wyeliminowania z obrotu prawnego decyzji podziałowej. Ponadto w skardze wskazano , że "w miedzyczasie wpłynęła skarga K. B. na wznowienie postępowania administracyjnego , a pomimo tego faktu organ wydał decyzję, nie baczą na możliwe rozstrzygnięcie. W odpowiedzi na skargę SKO w K. wniosło o jej oddalenie podtrzymując stanowisko zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Sąd administracyjny w ramach kontroli działalności administracji publicznej, przewidzianej w art. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r.- Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U Nr 153, poz. 1270 z późn. zm. - oznaczanej dalej jako p.p.s.a.), uprawniony jest do badania czy przy wydaniu zaskarżonego aktu nie doszło do naruszenia przepisów prawa materialnego i przepisów postępowania, nie będąc przy tym związanym granicami skargi (art. 134 p.p.s.a.). Orzekanie - w myśl art. 135 p.p.s.a. - następuje w granicach sprawy będącej przedmiotem kontrolowanego postępowania administracyjnego, w której został wydany zaskarżony akt lub podjęta została czynność i odbywa się z uwzględnieniem wówczas obowiązujących przepisów prawa. Wady skutkujące koniecznością uchylenia decyzji lub postanowienia, wskazane są w przepisie art. 145 § 1 p.p.s.a., natomiast w myśl art. 151 tej ustawy w razie nieuwzględnienia skargi, sąd ją oddala. Skarga nie jest uzasadniona. Istota sporu w nin. sprawie koncentruje się wokół kwestii czy przedmiotowe postępowanie podatkowe w sprawie ustalenia wysokości podatku od nieruchomości za 2012 r. powinno być prowadzone wyłącznie względem K. B., W. B. oraz S. B., jako współużytkowników wieczystych działki oraz właścicieli posadowionego na tej działce budynku niemieszkalnego czy też za strony tego postępowania powinny być uznane wszystkie osoby, które, zd. skarżących w wyniku stwierdzenia nieważność decyzji podziałowej Burmistrza C. z dnia 5 listopada 1999 r. znak [...] stały się współwłaścicielami działki nr [...] w częściach ułamkowych. Zd. skarżących, postępowanie w sprawie ustalenia wysokości podatku od nieruchomości za 2012 r. zostało nieprawidłowo wszczęte wyłącznie w stosunku do właścicieli działki nr [...], skoro decyzja podziałowa Burmistrza C. z dnia 5 listopada 1999 r., w wyniku której działka ta powstała z działki nr [...], została wyeliminowana z obrotu prawnego wskutek stwierdzenia jej nieważności przez SKO w K. i z chwilą stwierdzenia nieważności decyzji podziałowej działki [...], [...], [...], [...], [...] przestały istnieć, a w ich miejsce na powrót powstała działka sprzed podziału [...], która stanowi współwłasność wszystkich dotychczasowych właścicieli działek powstałych w wyniku podziału; zatem nie ma mowy o odrębności działek, które wydzielone zostały z działki [...] i mamy do czynienia ze współwłasnością ułamkową, wobec czego postępowanie winno zostać wszczęte wobec wszystkich współużytkowników działki nr [...]. Zd. organów obu instancji, z uwagi na zmiany stanu prawnego nieruchomości oznaczonych jako działki nr [...], [...], [...] wobec nabycia użytkowania wieczystego lub odrębnej własności lokalu na podstawie ważnych aktów notarialnych, przed wydaniem decyzji o stwierdzeniu nieważności decyzji podziałowej działki [...], przywrócenie oznaczenia sprzed podziału, tj. działki nr [...] wiązałoby się z koniecznością wykazania w ewidencji gruntów i budynków również zmian o charakterze podmiotowym, co byłoby niezgodne z § 9 ust. 1 rozporządzenia w sprawie ewidencji gruntów. Oceniając te stanowiska Sąd uznał, iż uprawnionym jest stanowisko organów podatkowych. Z niekwestionowanych okoliczności faktycznych sprawy wynika, że na podstawie umowy sprzedaży i ustanowienia służebności gruntowej z dnia 28.11.2000 r. Rep. A nr [...] na K. B. i E. B. nabyli na prawach ustawowej wspólności udział w wysokości 1/3 części w prawie użytkowania wieczystego działki nr [...] o powierzchni 509 m2 oraz udział w tej samej wysokości we własności budynku - segmentu, stanowiącego część składową gruntu. Z kolei S. B. nabył udział w wysokości [...] części w wyżej opisanym majątku i na mocy przedmiotowego aktu notarialnego małżonkowie K. i E. B. oraz S. B. dokonali miedzy sobą podziału do użytkowania nabytego budynku, w ten sposób, że piwnice oraz parter segmentu użytkuje S. B., piętro segmentu użytkują małżonkowie K. i E. B.. Działka nr [...] powstała w wyniku podziału, na podstawie decyzji Burmistrza Miasta C. z dnia 5 listopada 1999 r. znak [...], z działki nr [...] , która została podzielona na działki nr [...], [...], [...], [...] i [...]. Część z wydzielonych działek stała się przedmiotem obrotu prawnego, w tym właśnie działka nr [...], której prawo użytkowania wieczystego nabyli , jak już wskazano K. B., E. B. i S. B. wraz z własnością budynku - segmentu stanowiącego część składową działki [...]. Dla ww. nieruchomości założono nową księgę wieczystą [...] W wyniku sprzedaży prawa użytkowania wieczystego wraz z własnością budynku -segmentu, założono także nowe księgi wieczyste dla działek [...], [...]. Następnie w budynku - segmencie posadowionym na działce nr [...] wyodrębniono dwa lokale użytkowe, dla których ustalono odrębne księgi wieczyste i lokale te zostały zbyte na podstawie spisanego aktu notarialnego na rzecz osób trzecich. Jedynie działki nr [...] i [...] nadal stanowią własność Skarbu Państwa w użytkowaniu wieczystym Gminy C.. Decyzją z dnia 10 czerwca 2010 r. znak [...] SKO w K. stwierdziło nieważność decyzji podziałowej Burmistrza C. z dnia 5 listopada 1999 r. na mocy, której z działki nr [...] wydzielono nowe działki. Organy ustaliły także prawidłowo, że zgodnie z danymi z ewidencji gruntów i budynków ,wg stanu na dzień 1.1.2012 r., oraz danymi ujawnionymi w księdze wieczystej [...] K. i E. B. (udział 1/3) oraz S. B. (udział 2/3) w roku 2012 byli współużytkownikami wieczystymi działki nr [...] o powierzchni 0,0509 ha oraz współwłaścicielami budynku posadowionego na tej działce, przy czym w realiach nin. sprawy ewidencja gruntów nie może przesądzać o stanie prawnym nieruchomości ,a przy ustalaniu kręgu podatników w pierwszej kolejności uwzględnić należało wpisy ujawnione w dziale drugim księgi wieczystej [...], co wynika z rękojmi wiary publicznej ksiąg wieczystych . Z kolei w zakresie stanu faktycznego nieruchomości (dane o jej położeniu, granicach, powierzchni, rodzajach użytków gruntowych oraz jej klas gleboznawczych) organy przyjęły jako wiążące dane wynikające z ewidencji gruntów i budynków. Organy ustaliły też, że Starosta [...] decyzją z dnia 26 maja 2014 r., znak: [...], po rozpatrzeniu wniosku Pani K. B., odmówił wprowadzenia zmian w ewidencji gruntów i budynków polegających na ujawnieniu działki nr [...] o powierzchni 0,1993 ha położonej w C. oraz wykreślenia figurujących w ewidencji gruntów i budynków działek nr [...], [...], [...], [...] oraz [...]. Przedmiotowe rozstrzygnięcie zostało utrzymane w mocy przez [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego (decyzja z dnia 10 lipca 2014 r. nr [...]). Ustalono także , iż powołane wyżej decyzje były przedmiotem oceny ze strony WSA w Krakowie, który prawomocnym wyrokiem z dnia 22 stycznia 2015 r. sygn. akt. III SA/Kr 1362/14 oddalił skargę K. B., E. B. i S. B. na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego z dnia 10 lipca 2014 r. nr [...] Sąd stwierdził, iż organy prawidłowo wskazały, że z uwagi na zmiany stanu prawnego nieruchomości oznaczonych jako działki nr [...], [...], [...] przywrócenie oznaczenia sprzed podziału, tj. działki nr [...] wiązałoby się z koniecznością wykazania w ewidencji gruntów i budynków również zmian o charakterze podmiotowym, co byłoby niezgodne z § 9 ust. 1 rozporządzenia w sprawie ewidencji gruntów. Nadto organy prawidłowo ustaliły na podstawie inwentaryzacji z dnia 19 grudnia 2011 r. sporządzonej na zlecenie Burmistrza C. powierzchnia użytkowa budynku niemieszkalnego wynosi łącznie 527,48 m2. Powierzchnia użytkowa pomieszczeń o wysokości poniżej 2,20m wynosi 85 m2, a zatem , do opodatkowania przyjęły powierzchnię użytkową 484,98 m2. W 2012 r. S. B. był przedsiębiorcą i prowadził działalność gospodarczą w zakresie sprzedaży detalicznej obuwia i wyrobów skórzanych prowadzonej w wyspecjalizowanych sklepach. Z kolei E. B. oraz K. B. nie prowadzili w roku 2012 działalności gospodarczej i nie posiadali statusu przedsiębiorcy, E. B. oraz K. B. korzystali z piętra budynku o powierzchni 168,78 m2 i powierzchnia ta nie była zajęta na prowadzenie działalności gospodarczej. Działalność gospodarcza była z kolei prowadzona przez S. B. na parterze budynku o powierzchni użytkowej 177,91 m2. W tym stanie rzeczy , skoro piętro budynku było w wyłącznym użytkowaniu osób nie prowadzących działalności gospodarczej ,a piwnica tego budynku ze względu na występowanie względów technicznych nie mogła być wykorzystywana do działalności gospodarczej, organy uznały , że w tej części podlegają opodatkowaniu stawką podatku przewidzianą dla części budynków pozostałych. Z kolei parter budynku, jako zajęty na działalność gospodarczą (sklep) należy opodatkować stawką podatku właściwą dla części budynków związanych z prowadzoną działalnością gospodarczą. Organy wskazały też, że stawki podatku od nieruchomości wynikają z uchwały Rady Miejskiej w Chełmku z dnia 9 listopada 2011 r. Nr XIII/95/2011 w sprawie określenia wysokości stawek podatku od nieruchomości (Dz. U. Województwa Małopolskiego z 2011 r., poz. 538). W przedmiotowej sprawie parter budynku o powierzchni użytkowej 177/91 m2 podlega opodatkowaniu według stawki właściwej dla części budynków związanych z działalnością gospodarczą (19,80 zł za 1 m2). Z kolei piętro i piwnica budynku o łącznej pow. użytkowej 307,07 m2 podlegają opodatkowaniu stawką wynoszącą 3,95 zł, właściwą dla budynków pozostałych. Grunt o powierzchni 509 m2 podlega opodatkowaniu stawką 0,78 zł za m2. Wysokość podatku od nieruchomości w roku.2012 wyniósł zatem kwotę 5.133,00 zł. Odnosząc powyższe okoliczności do kwestii spornej w sprawie Sąd stwierdził, iż organy podatkowe słusznie uznały, że z uwagi na zmiany stanu prawnego nieruchomości oznaczonych jako działki nr [...], [...] i [...] przywrócenie oznaczenia sprzed podziału, tj. działki nr [...] wiązałoby się z koniecznością wykazania w ewidencji gruntów i budynków również zmian o charakterze podmiotowym, co byłoby niezgodne z § 9 ust. 1 rozporządzenia w sprawie ewidencji gruntów. Na postawie powyżej wymienionych umów sprzedaży, w dziale drugim ksiąg wieczystych prowadzonych dla działek tych działek wpisane są różne osoby fizyczne, które nabyły użytkowanie wieczyste lub odrębna własność lokalu na podstawie ważnych aktów notarialnych, przed wydaniem decyzji o stwierdzeniu nieważności decyzji podziałowej działki nr [...]. Jak słusznie wskazano w uzasadnieniu wyroku WSA w Krakowie z dnia 22 stycznia 2015 r. sygn. akt III SA/Kr 1362/14, jak i w uzasadnieniach postanowienia Sądu Rejonowego w O. z dnia 9 września 2013 r. sygn. akt I Ns 964/12 oraz uzasadnieniu postanowienia Sądu Okręgowego w K. z dnia 30 września 2014 r. sygn. akt II Ca 2451/13, które to stanowiska Sąd w składzie rozpoznającym nin. skargę w pełni podzielił, zarówno wpisy dotyczące użytkowania wieczystego, jak i wpisy dotyczące odrębnej własności lokalu są wpisami konstytutywnymi, tzn., że prawo użytkowania wieczystego nie powstaje bez wpisu do księgi wieczystej. Dotyczy to także odpowiednio przeniesienia tego prawa. Zgodnie z art. 235 k.c. budynki stanowiące własność użytkownika wieczystego, są w drodze wyjątku od zasady superficies solo cedit, odrębnymi nieruchomościami. Własność ta jest prawem związanym z użytkownikiem wieczystym, które ma charakter nadrzędny w stosunku do prawa własności budynków i urządzeń na gruncie. Zbycie prawa użytkowania wieczystego odnosi się także do budynków, sama zaś własność budynków nie może być przeniesiona na inną osobę bez przeniesienia użytkowania wieczystego. To z kolei oznacza, że nie można obecnie w księdze wieczystej [...] przywrócić działki nr [...], a w dziale drugim tej księgi wpisać jak współużytkowników wieczystych i właścicieli budynków stanowiących odrębną własność, gdyż brak do tego podstawy prawnej. Decyzja administracyjna Gminy C., choćby nawet następnie skutecznie wzruszona powodu swej wadliwości, wywołała jednak określone skutki prawne w sferze własności (użytkowania wieczystego), gdyż w oparciu o nią doszło do zbycia prawa użytkowania wieczystego poszczególnych działek wraz własnością określonych części budynku na rzecz różnych podmiotów. Podkreślić należy, że stwierdzenie nieważności decyzji Burmistrza C. w przedmiocie podziału działki nr [...] nie ma bezpośredniego wpływu na ważność tych umów i nie wywołuje automatycznie nieważności zawartych w oparciu o ten podział umów sprzedaży użytkowania wieczystego wyodrębnionych działek i własności posadowionych na nich czyści budynku, jak i nie przywraca stanu współużytkowania wieczystego ani współwłasności budynku, który w odniesieniu do działki [...] nigdy przecież nie istniał. Dlatego nietrafnym jest stanowisko skarżących, że użytkownicy wieczyści poszczególnych części działki stali się w obliczu nieważności decyzji Burmistrza C. współużytkownikami wieczystymi działki jako całości. Stwierdzenie nieważności decyzji administracyjnej na podstawie której zawarto umowy nie ma żądnego wpływu na te umowy i nie powoduje ich nieważności albowiem uprawnienia nabywców do władania poszczególnymi działkami i segmentami budynku nie wynika z tej nieważnej decyzji Burmistrza C., ale umów sprzedaży użytkowania wieczystego i własności poszczególnych czyści budynku. Z uwagi na powyższe prawidłowym jest stanowisko organów podatkowych, iż w niniejszej sprawie postępowanie podatkowe powinno być prowadzone wyłącznie w stosunku do właścicieli działki nr [...] oraz wzniesionego na niej budynku niemieszkalnego. Za bezzasadny uznał Sąd także zarzut skargi odnoszący się do prowadzenia postępowania podatkowego mimo złożenia skargi na postanowienie o jego podjęciu. Skoro ustała przyczyna zawieszenia postępowania i organowi podatkowemu zostali wskazani następcy prawni zmarłego E. B. to organ był zobowiązany do prowadzenia merytorycznego postępowania, a złożenie skargi nie stanowiło podstawy do jego zawieszenia czy wstrzymania. Mając na uwadze przytoczone wyżej względy na zasadzie art. 151 p.p.s.a. Sąd skargę oddalił jako bezzasadną.