I SA/Kr 790/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Jarosław Wiśniewski po rozpoznaniu w dniu 26 października 2012 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skarg Przedsiębiorstwa "J" Sp. z o.o. w J. oraz W.G. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia 19 marca 2012 r. nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług za miesiąc styczeń 2006 r. postanawia : - skargi odrzucić - W piśmie nadanym do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie w dniu 25 kwietnia 2012 r. została sformułowana skarga Przedsiębiorstwa "J" Sp. z o.o. w J. oraz skarga W. G. na skierowaną do spółki decyzję Dyrektora Izby Skarbowej dnia 19 marca 2012 r. w przedmiocie podatku od towarów i usług za styczeń 2006r. W skardze wyjaśniono, że W.G. posiada interes prawny we wniesieniu skargi, albowiem jest wspólnikiem spółki i decyzja dotyczy bezpośrednio jego majątku – realnej wartości udziału, a ponadto jako członek zarządu spółki może ponosić subsydiarną odpowiedzialność za wykonanie decyzji. Zarządzeniem z dnia 11 czerwca 2012 r. skarżąca spółka została wezwana do usunięcia braków formalnych skargi poprzez podpisanie skargi, podanie wartości przedmiotu zaskarżenia, złożenie dokumentu wykazującego umocowanie do wniesienia skargi i określającego sposób reprezentacji strony skarżącej na dzień złożenia skargi, tj. oryginału odpisu z KRS - w terminie siedmiu dni od dnia doręczenia wezwania, pod rygorem odrzucenia skargi. Przesyłka zawierająca opisane powyżej wezwanie była dwukrotnie awizowana pod adresem spółki w dniach 18 i 26 czerwca 2012r., a po upływie terminu do jej odbioru została zwrócona do Sądu. Powyższe wezwanie pozostało bez odpowiedzi. Zarządzeniem z tej samej daty skarżący W.G. został wezwany do podpisania skargi - w terminie 7 dni od dnia doręczenia wezwania, pod rygorem odrzucenia skargi. Przesyłka zawierająca to wezwanie została doręczona skarżącemu w dniu 25 czerwca 2012r. Dnia 2 lipca 2012r. W.G. przesłał do sądu podpisany egzemplarz skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z treścią art. 28 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r., poz. 270), powoływanej dalej jako "p.p.s.a.", osoby prawne oraz jednostki organizacyjne mające zdolność sądową dokonują czynności w postępowaniu przez organy albo osoby uprawnione do działania w ich imieniu. Z kolei z art. 29 p.p.s.a. wynika obowiązek wykazania uprawnienia do działania w imieniu opisanych powyżej osób prawnych lub jednostek za pomocą dokumentu złożonego lub okazanego sądowi przy pierwszej czynności w postępowaniu. Z reguły powinien być to dokument urzędowy (odpis z właściwego rejestru sądowego) lub prywatny (statut, umowa spółki) (por. T. Woś, H. Knysiak-Molczyk, M. Romańska, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2005, str. 178). Dostrzegając w niniejszej sprawie szereg braków formalnych skargi Przedsiębiorstwa J. Sp. z o.o., w tym brak dokumentu, z którego wynikałoby uprawnienie do występowania w imieniu skarżącej spółki, działając na zasadzie art. 49 § 1 p.p.s.a. Sąd wystosował odpowiednie wezwanie do usunięcia tych braków, które zostało doręczone stronie skarżącej, przy przyjęciu fikcji prawnej doręczenia (art. 73 § 4 p.p.s.a.), w dniu 2 lipca 2012r. Powyższe wezwanie pozostało jednak bez odpowiedzi. Do Sądu wpłynęła natomiast odpowiedź na wezwanie skierowane bezpośrednio do skarżącego W.G., który zgodnie z jego treścią ograniczył się do podpisania skierowanej do Sądu skargi. Reasumując, skarga Przedsiębiorstwa "J" Sp. z o.o. w J., wobec nieuzupełnienia braków formalnych, do usunięcia których strona została wezwana, podlegała odrzuceniu na zasadzie art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a. Ustosunkowując się do natomiast do skargi złożonej przez W.G. należy w pierwszym rzędzie podkreślić, że stroną postępowania administracyjnego było w niniejszej sprawie wyłącznie Przedsiębiorstwo "J" Sp. z o.o. w J., gdyż ten podmiot był podatnikiem podatku od towarów i usług, a w konsekwencji adresatem decyzji. Tym samym nie można zgodzić się ze stwierdzeniem, że W.G., jako wspólnik i członek zarządu tej spółki ma interes prawny w zaskarżeniu przedmiotowej decyzji. Fakt, że kształt tej decyzji może być dla niego istotny z uwagi na posiadane w spółce udziały i pełnioną funkcję można określić mianem interesu faktycznego, natomiast nie można tego utożsamiać z interesem prawnym wymaganym dla dopuszczalności złożenia skargi o którym mowa w art. 50 § 1 p.p.s.a. Jak wyjaśnił Naczelny Sąd Administracyjny, interes prawny podmiotu wnoszącego skargę do sądu przejawia się w tym, że działa bezpośrednio we własnym imieniu i ma roszczenie o przyznanie uprawnienia lub zwolnienie z nałożonego obowiązku. Na rzecz innych osób mogą działać tylko prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich i niektóre organizacje społeczne (wyrok NSA z dnia 3 czerwca 1996r., sygn. akt II SA 74/96, www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Z przyczyn wyjaśnionych powyżej, skarżący W.G. nie posiada interesu prawnego do złożenia skargi na decyzję wydaną wobec spółki. Podobne stanowisko zajął Naczelny Sąd Administracyjny w cytowanym powyżej wyroku stwierdzając, że podmiot mający udział w spółce z ograniczoną odpowiedzialnością nie jest uprawniony do wniesienia skargi na odmowę wydania spółce koncesji na świadczenie usług telekomunikacyjnych ze względu na brak własnego interesu prawnego. Ponadto opisany powyżej brak legitymacji skargowej należy uznać za ewidentny, gdyż skargę wniosła osoba, której ustawa szczególna nie przyznaje w konkretnym przypadku takiej legitymacji (por. postanowienie NSA z 13 czerwca 2007r., sygn. akt II FSK 1337/06, www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Taki brak skutkuje z kolei niedopuszczalnością drogi sądowoadministracyjnej, która może mieć miejsce zarówno z przyczyn przedmiotowych, jak i podmiotowych (por. wyrok NSA z 8 marca 2005r., sygn. akt OSK 1229/04, www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Niedopuszczalność drogi sądowoadministracyjnej skutkuje z kolei odrzuceniem skargi na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. W związku z powyższym Sąd uznał, że W.G. nie wykazał własnego interesu prawnego w zaskarżeniu przedmiotowej decyzji i jego skargę należało także odrzucić na zasadzie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. Mając na uwadze powyższe orzeczono jak w sentencji postanowienia.