I SA/Kr 793/15

|Sygn. akt I SA/Kr 793/15 | [pic] W Y R O K W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 20 kwietnia 2016 r., Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, w składzie następującym:, Przewodniczący Sędzia: WSA Inga Gołowska, Sędziowie: WSA Stanisław Grzeszek, WSA Wiesław Kuśnierz (spr.), Protokolant: st.sekr.sąd. Bożena Piątek, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 20 kwietnia 2016 r., sprawy ze skargi M.B. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 9 lutego 2015 r. nr [...] w przedmiocie odmowy uchylenia decyzji po wznowieniu postępowania - skargę oddala - M. B. pismem z dnia 12 lutego 2014 r. złożył wniosek do Samorządowego Kolegium Odwoławczego (dalej SKO, Kolegium) o wznowienie postępowania zakończonego decyzją SKO z dnia 11 stycznia 2010 r. znak [...] utrzymującą w mocy decyzję Prezydenta Miasta K. z dnia 17 września 2009 r. znak [...] w sprawie określenia dla M. B. wysokości zobowiązania podatkowego z tytułu podatku od środków transportowych za rok 2009. W uzasadnieniu wniosku podatnik wyjaśnił, że w sprawie zakończonej ww. decyzją nie były znane wszystkie istotne dla sprawy okoliczności faktyczne. Zdaniem wnioskodawcy w pierwszej kolejności powinna zostać rozpatrzona sprawa przed WSA w Krakowie sygn. akt III SA/Kr 1094/12 w przedmiocie wykreślenia z ewidencji pojazdów podlegających opodatkowaniu. W ocenie wnioskodawcy wynik przedmiotowego postępowania sądowego ma decydujące znaczenie dla sprawy określenia podatku za rok 2009. Ponadto M. B. podniósł także, że NSA w Warszawie w orzeczeniu z dnia 18 października 2013 r. sygn. akt II FSK 325/12 wskazał motywy, które uzasadniałyby wznowienie postępowanie w sprawie, polegające na wykryciu nowych okoliczności faktycznych. SKO postanowieniem z dnia 18 kwietnia 2014 r. wznowiło postępowanie w sprawie zakończonej ostateczną decyzją SKO z dnia 11 stycznia 2010 r. znak [...]. Decyzją z dnia 19 maja 2014 r. nr [...] Kolegium, orzekło o odmowie uchylenia decyzji SKO z dnia 11 stycznia 2010 r., nr [...], utrzymującej w mocy decyzję Prezydenta Miasta K. z dnia 17 września 2009 r., znak [...], w sprawie określenia M. B. wysokości zobowiązania podatkowego z tytułu podatku od środków transportowych za rok 2009. W uzasadnieniu decyzji SKO szczegółowo wyjaśniło przesłanki wznowienia określone w art. 240 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t.j. Dz.U. 2012 r. poz. 749 ze zm.; obecnie Dz.U. z 2015 r., poz. 613 ze zm., dalej O.p.), a w szczególności dokonało wykładni pkt 5 tego przepisu wskazując, że aby można było mówić o zaistnieniu tej przesłanki, muszą łącznie wystąpić następujące okoliczności: - ujawnią się w sprawie nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody, - okoliczności te lub dowody będą miały charakter nowych w stosunku do przeprowadzonego dotąd postępowania wyjaśniającego, - powyższe okoliczności lub dowody muszą być istotne dla sprawy, czyli mogą mieć wpływ na odmienne rozstrzygnięcie, więc wywołują konieczność uchylenia lub zmiany decyzji ostatecznej w całości lub w części. SKO wskazało, że pod pojęciem nowych okoliczności faktycznych lub nowych dowodów należy rozumieć zarówno okoliczności lub dowody nowo odkryte, jak również po raz pierwszy zgłoszone przez stronę. Okoliczności faktyczne lub dowody dla sprawy istotne to te, które dotyczą przedmiotu sprawy i mają znaczenie prawne, a więc mają w konsekwencji wpływ na zmianę treści decyzji w kwestiach zasadniczych. Kolegium stwierdziło, że okoliczności wskazane przez M. B. we wniosku o wznowienie postępowania nie mogą w świetle art. 240 § 1 pkt 5 O.p. stanowić podstawy do zakwestionowania decyzji będącej przedmiotem wniosku. Kolegium podniosło, że w szczególności nie jest nową okolicznością faktyczną wyrok NSA z dnia 18 października 2013 r. w sprawie II FSK 325/12, na mocy którego oddalona została skarga kasacyjna M. B. od wyroku WSA w Krakowie z dnia 19 maja 2011 r., sygn. akt I SA/Kr 679/10. SKO stwierdziło, że podatnik nie wykazał istnienia dowodów pozwalających we wznowionym postępowaniu na podważenie danych z ewidencji pojazdów, z których wynika, że w 2009 r. M. B. był właścicielem autobusów marki T. [...] nr rej. [...] oraz "A. [...]" nr rej. [...]. Podnoszone przez podatnika okoliczności dotyczące zbycia przedmiotowych pojazdów nie doprowadziły bowiem do przerejestrowania tych pojazdów na osobę nabywcy. Kolegium zauważyło, że kwestia uwidocznienia w ewidencji pojazdów faktu zbycia przez M. B. wymienionych powyżej autobusów została prawomocnie rozstrzygnięta przez WSA w Krakowie, który wyrokiem z dnia 18 kwietnia 2013 r. sygn. akt III SA/Kr 1094/12 oddalił skargę M. B. na decyzję Kolegium z dnia 18 maja 2012 r. [...] utrzymującą w mocy decyzję Prezydenta Miasta K. z dnia 27 stycznia 2012 r. nr [...] w sprawie odmowy przyjęcia zawiadomienia o zbyciu pojazdu marki "T.". Tym samym zaskarżona decyzja SKO z dnia 18 maja 2012 r. [...] pozostaje nadal w obrocie prawnym. Konkludując SKO stwierdziło, że (biorąc pod uwagę stan faktyczny sprawy oraz wyniki zakończonych postępowań sądowych), strona nie wykazała dowodów pozwalających we wznowionym postępowaniu na podważenie danych z ewidencji pojazdów, z których wynika, że w roku 2009 M. B. był właścicielem samochodów marki "T." oraz "A.". Podnoszone przez Stronę okoliczności dotyczące zbycia przedmiotowych pojazdów nie doprowadziły bowiem do przerejestrowania tych pojazdów na osobę nabywcy. W dniu 7 lipca 2014 r., za pośrednictwem poczty, M. B. złożył do SKO pismo skierowane do WSA w Krakowie, które zostało zatytułowane "Skarga". Podanie to przekazane zostało do WSA w Krakowie, który pismem z dnia 29 października 2014 r. przekazał pismo M. B. do SKO, wskazując, że pismo to wniesione zostało w terminie do wniesienia odwołania, tak więc stanowi odwołanie M. B. od decyzji SKO z dnia 19 maja 2014 r., nr [...]. W odwołaniu M. B. wniósł o zmianę wydanej decyzji, podkreślając, że zostały ujawnione istotne dla sprawy nowe okoliczności, nieznane organowi, który wydał decyzję, tj. okoliczność sprzedaży pojazdów. SKO po rozpatrzeniu odwołania, decyzją z dnia 9 lutego 2015 r. nr [...] utrzymało w mocy decyzję własną z dnia 19 maja 2014 r. W uzasadnieniu organ wskazał, że instytucja wznowienia postępowania jest instytucją procesową mającą na celu stworzenie prawnej możliwości przeprowadzenia ponownego postępowania wyjaśniającego i ponownego rozstrzygnięcia sprawy podatkowej, w której została już wydana decyzja ostateczna. Wznowienie postępowania pozwala na wyeliminowanie z obrotu prawnego decyzji ostatecznej, po wydaniu której ujawniła się wadliwość postępowania (w szczególności dowodowego), na którym oparto ostateczne rozstrzygnięcie sprawy podatkowej albo, gdy powstały później okoliczności, które pozbawiają znaczenia przesłanki, na jakich oparto rozstrzygnięcie sprawy. Kolegium ponownie dokonało wyjaśnienia przesłanek wznowienia i wskazało, że po wznowieniu postępowania, decyzję uchylającą decyzję dotychczasową organ może wydać jedynie w sytuacji stwierdzenia istnienia którejś z przesłanek określonych w art. 240 § 1 O.p., a jeżeli żadna z przesłanek nie zaistnieje, organ odmawia uchylenia decyzji dotychczasowej. Odnosząc, się do zarzutu odwołania dotyczącego zbycia pojazdów przez M. B. Kolegium wskazało, na wyroki WSA w Krakowie z dnia 18 kwietnia 2014 r. w sprawach III SA/Kr 1093/12 oraz III SA/Kr 1094/12, którymi sąd oddalił skargi M. B. na decyzje SKO z dnia 18 maja 2012 r., nr [...] oraz nr [...], na mocy których utrzymano w mocy decyzje Prezydenta Miasta K.: z dnia 27 stycznia 2012 r. - nr [...] w sprawie odmowy przyjęcia zawiadomienia o zbyciu pojazdu marki "A." oraz nr [...] w sprawie odmowy przyjęcia zawiadomienia o zbyciu pojazdu marki "T.". Tym samym decyzje Kolegium z dnia 18 maja 2012 r. pozostają w obrocie prawnym. SKO działając jako organ drugiej instancji, ponownie stwierdziło, że w sprawie nie zaszła żadna z przesłanek określonych w przepisie art. 240 § 1 O.p., w tym również nie ujawniły się istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody istniejące w dniu wydania decyzji nieznane organowi, który wydał decyzję, dlatego też w takiej sytuacji nie było podstaw do uchylenia decyzji z dnia 11 stycznia 2010 r., nr [...]. M. B. w skardze z dnia 7 kwietnia 2015 r. na decyzję SKO wniesioną do WSA w Krakowie podniósł, że SKO w ogóle nie ustosunkowało się do okoliczności podniesionych w odwołaniu (nowych okoliczności), które uzasadniały wznowienie. Stwierdził, że "W jakiś sposób sprzeczne są dywagacje zawarte w przedmiotowym uzasadnieniu.". Następnie wskazał, że organ do którego wpłynął wniosek o wznowienie postępowania "przede wszystkim musi zbadać kwestię dopuszczalności wznowienia postępowania, a jeżeli postępowanie jest dopuszczalne wydaje postanowienie o wznowieniu postępowania, które następnie stanowi podstawę do przeprowadzenia postępowania i.t.d. I właśnie o to chodzi, gdyż odwołujący się podał w swoich pismach okoliczności nowe, na które bądź nie mógł się powoływać bądź też nie zostały one w sposób dogłębny (te które istnieją) zbadane i wzięte pod rozwagę." Końcowo Skarżący domaga się zweryfikowania zaskarżonych decyzji i przeprowadzenia wnikliwego postępowania oraz wydania orzeczenia zgodnego z jego stanowiskiem. W odpowiedzi na skargę z dnia 12 maja 2015 r. SKO podtrzymało swoje stanowisko i wniosło o oddalenie skargi. Skarżący pismem procesowym z dnia 12 czerwca 2015 r. będącym repliką na odpowiedz na skargę Skarżący stwierdził, że nie zgadza się z wnioskiem SKO na oddalenie skargi i podtrzymał skargę. Na rozprawie w dniu 30 października 2015 r. Skarżący zawnioskował o dołączenie sygnatur spraw z sądów i prokuratury, które mają wpływ na wynik sprawy. Sąd przychylił się do wniosku Skarżącego. W piśmie procesowym z dnia 7 listopada 2015 r. Skarżący stwierdził, że przedstawia tylko te sygnatury "na które toczą się postępowania sądowe i administracyjne o cofnięcie tych ograniczeń, gdyż były zastosowane wobec mnie", wskazał, że nie może otrzymać licencji na transport drogowy, a następnie wymienił szereg sygnatur spraw zarówno toczących się przed sądami administracyjnymi, sądami powszechnymi, prokuraturą, Zakładem Ubezpieczeń Społecznych. Końcowo Skarżący stwierdził, że podał najważniejsze, a ma "jeszcze wiele innych spraw którymi powinien zając się prokurator i dla dobra sprawy prowadzonej przez prokuraturę nie ujawnię". Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje: Stosownie do art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270, ze zm. powoływanej dalej jako P.p.s.a.), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. W ramach swej kognicji sąd bada, czy przy wydaniu zaskarżonego aktu nie doszło do naruszenia prawa materialnego i przepisów postępowania. Zgodnie z treścią art. 134 P.p.s.a., sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Orzekanie w myśl art. 135 P.p.s.a. następuje w granicach sprawy będącej przedmiotem kontrolowanego postępowania i odbywa się z uwzględnieniem wówczas obowiązujących przepisów prawa. Uwzględnienie skargi następuje w przypadkach naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt. 1 lit. a P.p.s.a.), naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego (art. 145 § 1 pkt. 1 lit. b P.p.s.a.), oraz innego naruszenia przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt. 1 lit. c P.p.s.a.). W przypadkach, gdy zachodzą przyczyny określone w art. 156 Kodeksu postępowania administracyjnego lub w innych przepisach sąd stwierdza nieważność decyzji lub postanowienia (art. 145 § 1 pkt. 2 P.p.s.a.). W ocenie Sądu, organy podatkowe orzekające w niniejszej sprawie prawidłowo stwierdziły brak podstaw do uchylenia decyzji w trybie wznowieniowym albowiem, wbrew stanowisku Skarżącego, w sprawie nie zachodzi podstawa do wznowienia postępowania określona w przepisie art. 240 § 1 pkt 5 O.p., ani też żadna inna z pozostałych przesłanek wymienionych w tym przepisie. Na wstępie wyjaśnienia wymaga, że jedną z podstawowych zasad postępowania podatkowego jest określona w art. 128 O.p. zasada trwałości decyzji podatkowej. Zgodnie z tą zasadą, decyzje, od których nie przysługuje odwołanie w postępowaniu podatkowym, są ostateczne. Przywołana zasada służy stabilizacji i pewności obrotu prawnego, zapewniając podmiotom stosunku prawnopodatkowego ochronę praw nabytych. Uchylenie lub zmiana decyzji posiadających atrybut ostateczności może nastąpić tylko w następstwie zainicjowania jednego z trzech postępowań, określanych mianem postępowań nadzwyczajnych i obejmujących: wznowienie postępowania (art. 240 - 246 O.p.), stwierdzenie nieważności decyzji (247 - 252 O.p.) oraz uchylenie lub zmiana decyzji ostatecznej (art. 253 - 256 O.p.). Instytucja wznowienia postępowania, jest instytucją stwarzającą prawnie określoną możliwość ponownego rozpoznania i rozstrzygnięcia sprawy podatkowej zakończonej decyzją ostateczną, jeżeli postępowanie, w którym została ona wydana, było dotknięte jedną z kwalifikowanych wad procesowych (przesłanek wznowienia), wyliczonych enumeratywnie w art. 240 § 1 pkt 1-11 O.p. Wznawiając postępowanie (art. 243 § 1 O.p.) właściwy organ podatkowy, tj. organ, który wydał w sprawie "zwykłej" decyzję w ostatniej instancji, bada pierwotnie, czy zaistniały przesłanki wznowienia postępowania, określone w art. 240 § 1 O.p. (samo wydanie postanowienia o wznowieniu postępowania o tym bowiem jeszcze nie przesądza). Postępowanie wznowieniowe nie jest kontynuacją "zwykłego" postępowania podatkowego, tj. kolejną jego instancją. W następstwie tego postępowania nie następuje merytoryczna kontrola ostatecznej decyzji podatkowej we wszelkich jej aspektach. Przedmiotem postępowania wznowieniowego nie może być tym samym powtórne merytoryczne rozpoznanie sprawy, gdyż w sposób oczywisty naruszyłoby to zasadę trwałości decyzji podatkowej. Z tego względu niedopuszczalne jest interpretowanie przesłanek wznowienia postępowania w sposób rozszerzający. W okolicznościach rozpatrywanej sprawy Skarżący we wniosku o wznowienie postępowania wskazał przesłankę mieszczącą się w katalogu podstaw wznowienia postępowania, zawartym w art. 240 § 1 O.p., organ podatkowy prawidłowo wznowił postępowanie podatkowe w sprawie zakończonej decyzją ostateczną w zakresie określenia wysokości podatku od środków transportowych. Ponieważ, z wniosku wynikało, że jako przesłankę wznowienia Skarżący wskazał przepis art. 240 § 1 pkt 5 O.p., zasadnie organy skoncentrowały się na ustaleniu, czy i w jakim zakresie wskazane przez we wniosku o wznowienie postępowania okoliczności faktyczne mogły stanowić przesłankę zmiany decyzji ostatecznej w trybie wznowienia postępowania. Skarżący we wniosku jako nowe okoliczności wskazał zawisłość sprawy przed WSA w Krakowie sygn. akt. III SA/Kr 1094/12 w przedmiocie wykreślenia z ewidencji pojazdów podlegających opodatkowaniu oraz wyrok NSA w Warszawie z dnia 18 października 2013 r. sygn. akt. II FSK 325/12 który zdaniem Skarżącego wskazuje motywy, które uzasadniałyby wznowienie postępowanie w sprawie, polegające na wykryciu nowych okoliczności faktycznych. W ocenie Sądu wskazane przez Skarżącego okoliczności nie spełniają przesłanki określonej na podstawie art. 240 § 1 pkt 5 O.p. Zgodnie z treścią przywołanego przepisu w sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się postępowanie, jeżeli wyjdą na jaw istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody istniejące w dniu wydania decyzji nieznane organowi, który wydał decyzję. Przepis ten formułuje zatem wymóg spełnienia następujących warunków: - okoliczności faktyczne i dowody są nowe i muszą zostać ujawnione organowi po wydaniu decyzji ostatecznej, wcześniej nie były temu organowi znane (dlatego są nowe), - muszą istnieć już wcześniej (to jest w chwili wydania decyzji ostatecznej), - są istotne dla sprawy, co oznacza, że mogą mieć wpływ na odmienne rozstrzygnięcie sprawy. Wykładnia gramatyczna przepisu art. 240 § 1 pkt 5 O.p., przewidującego odstępstwo od zasady trwałości decyzji ostatecznych wymaga, aby wszystkie te warunki (przesłanki) zostały spełnione kumulatywnie (jednocześnie). Zatem brak spełnienia choćby jednego z warunków daje uzasadnioną podstawę organowi podatkowemu do odmowy uchylenia decyzji. Przenosząc powyższe na grunt rozpatrywanej sprawy, zdaniem Sądu organ odwoławczy zasadnie stwierdził, że orzeczenia sądów administracyjnych, na które powołuje się Skarżący, w żaden sposób nie kwalifikują się jako nowe, istotne dla sprawy okoliczności lub dowody, pozwalające na wzruszenie decyzji. Pierwsze z nich dotyczy sprawy uwidocznienia w ewidencji pojazdów faktu zbycia przez Skarżącego autobusów prawomocnie rozstrzygniętej przez WSA w Krakowie, który wyrokami z dnia 18 kwietnia 2013 r. sygn. akt. III SA/Kr 1093/12 i III SA/Kr 1094/12 oddalił skargi na decyzje SKO utrzymujące w mocy decyzje Prezydenta Miasta K. w sprawie odmowy przyjęcia zawiadomienia o zbyciu pojazdów marki "A." i "T.". Drugie orzeczenie dotyczy, sprawy wymiaru podatku od środków transportowych M. B. za 2009 r. od tych autobusów, w którym NSA wyrokiem z dnia 18 października 2013 r. sygn. akt. II FSK 325/12 oddalił skargę kasacyjną Skarżącego od wyroku WSA w Krakowie z dnia 19 maja 2011 r. sygn. akt I SA/Kr 679/10, w którym to Sąd oddalił skargę na decyzję SKO z dnia 11 stycznia 2011 r. utrzymującą w mocy decyzję Prezydenta Miasta K. w sprawie określenia wysokości podatku od środków transportowych za 2009 r. Wbrew twierdzeniom Skarżącego, NSA w powołanym wyroku nie wskazał "motywów", które uzasadniałyby wznowienie postępowania. Odniósł się do twierdzeń Skarżącego przedstawionych w skardze kasacyjnej dotyczących nieposiadania przez Skarżącego tytułu prawnego do opodatkowania autobusów. Zatem słusznie Kolegium stwierdziło, że w stanie faktycznym niniejszej sprawy strona nie wskazała dowodów pozwalających we wznowionym postępowaniu na podważenie danych z ewidencji pojazdów, z której wynika, że w roku 2009 Skarżący był właścicielem pojazdów marki "A." i "T.". Podnoszone przez Skarżącego okoliczności dotyczące zbycia przedmiotowych pojazdów nie doprowadziły bowiem do przerejestrowania tych pojazdów na osobę nabywcy. Oceny tej nie zmienia również argumentacja i powołane przez Skarżącego okoliczności w piśmie procesowym z dnia 7 listopada 2015 r., a w szczególności oceny tej nie zmieniają przywoływanie różnych spraw, zakończonych lub toczących się, przed różnymi organami lub sądami, które nie mają związku z rozpatrywaną sprawą. Przechodząc do rozpoznania zarzutów skargi dotyczących przepisów postępowania, w pierwszej kolejności należy wskazać, że SKO działając jako organ I instancji naruszyło przepis art. 123 § 1 i art. 200 § 1 O.p., nie zapewniając stronie czynnego udziału w postepowaniu, poprzez nie wyznaczenie stronie siedmiodniowego terminu do wypowiedzenia się w sprawie zebranego materiału dowodowego. Naruszenie tych przepisów jest naruszeniem przepisów postępowania, które może doprowadzić do uchylenia zaskarżonej decyzji na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a., o ile niniejsze naruszenie mogło mieć wpływ na wynik sprawy, a dodatkowo wpływ ten był istotny. W orzecznictwie sądowoadministracyjnym przyjmuje się, iż istotny wpływ na wynik sprawy ma jedynie uchybienie, które może doprowadzić do wydania rozstrzygnięcia o innej treści niż wydane (por. m.in. wyrok WSA w Szczecinie z dnia 12 stycznia 2012 r., sygn. akt I SA/Sz 819/11, CBOSA). W związku z tym, stwierdzić należy, iż jakkolwiek organ I instancji nie wyznaczył Skarżącemu siedmiodniowego terminu na zapoznanie się z materiałem dowodowym w trybie art. 200 § 1 O.p., to uchybienie nie miało istotnego wpływu na rozpoznanie niniejszej sprawy. Wskazać przy tym należy, że SKO działając jako organ II instancji dopełniło tego obowiązku, zawiadamiając Skarżącego pismem z dnia 9 stycznia 2015 r. o możliwości wypowiedzenia się w sprawie zebranego materiału dowodowego. Skarżący w dniu 4 lutego 2015 r. osobiście z tego prawa skorzystał, a w dniu 5 lutego 2015 r. złożył pismo dotyczące zapoznania się z aktami. Ponadto zauważyć należy, że organy przeprowadziły postępowanie podatkowe zgodnie z przedmiotem zakreślonym w art. 243 § 2 O.p. W toku wznowionego postępowania w zakresie wystarczającym dla potrzeb prawidłowego rozstrzygnięcia sprawy, zebrano materiał dowodowy, który następnie bez przekroczenia ustawowych granic poddany został rzetelnej analizie i ocenie, a wyciągnięte na jego podstawie wnioski są logicznie i poprawne merytorycznie. Ocena ta nie nosi znamion dowolności, i znalazła wyraz uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, które w całej rozciągłości odpowiada wymogom art. 210 § 4 O.p. Wbrew twierdzeniom skargi nie ma w nim sprzeczności. Wydanie decyzji niezgodnej z oczekiwaniami Skarżącego nie może być utożsamiane z uchybieniem powołanym normom. W związku, z żądaniem skargi "zweryfikowania zaskarżonych decyzji i przeprowadzenia wnikliwego postępowania" Sąd wyjaśnia, że nie prowadzi co do zasady postępowania dowodowego, nie czyni własnych ustaleń faktycznych. Sąd ocenia natomiast sposób procedowania organów administracji pod względem zgodności z prawem procesowym, a także prawidłowości rozstrzygnięcia z uwzględnieniem zastosowanych w sprawie przepisów prawa materialnego. Kontrola ta doprowadziła do stwierdzenia, że w niniejszej sprawie nie ma podstaw do uchylenia zaskarżonej decyzji jak i poprzedzającej jej decyzji organu I instancji. Mając powyższe na względzie, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie na podstawie art. 151 P.p.s.a. oddalił skargę.