I SA/Kr 793/25

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Grzegorz Klimek po rozpoznaniu w dniu 30 stycznia 2026 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi M. K. na czynność Naczelnika Urzędu Skarbowego Kraków – Nowa Huta z dnia 26 maja 2025 r. nr 1209-SER.7010.2037.2025 w przedmiocie przekazania komornikowi sądowemu nadpłaty podatku z zeznania rocznego postanawia: odrzucić skargę. W dniu 10 listopada 2025 r. Skarżąca wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie skargę na postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego Kraków – Nowa Huta z dnia 5 września 2025 r. nr 1209-SEE.7113.2.75.2025.22 oraz na czynność Naczelnika Urzędu Skarbowego Kraków – Nowa Huta w przedmiocie przekazania komornikowi sądowemu nadpłaty podatku z zeznania rocznego. W odpowiedzi na skargę Organ wniósł o oddalenie skargi. Zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału I z dnia 12 grudnia 2025 r. rozdzielono skargę na postanowienie Naczelnik Urzędu Skarbowego Kraków – Nowa Huta z dnia 5 września 2025 r. nr 1209-SEE.7113.2.75.2025.22, która prowadzona jest pod sygnaturą (I SA/Kr 792/25), poprzez wyłączenie z niej skargi na czynność Naczelnika Urzędu Skarbowego Kraków – Nowa Huta z dnia 26 maja 2025 r. dotyczącą przekazania komornikowi sądowemu nadpłaty podatku z zeznania rocznego i zarejestrowanie jej pod niniejszą sygn. akt I SA/Kr 793/25. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje: Skarga podlega odrzuceniu. Na wstępie wyjaśnić należy, że merytoryczne rozpoznanie zasadności skargi poprzedzone jest w postępowaniu przed sądami administracyjnymi badaniem dopuszczalności jej wniesienia. Skarga jest dopuszczalna, gdy przedmiot sprawy należy do właściwości sądu, skargę wniesie uprawniony podmiot, oraz gdy spełnia ona wymogi formalne i została złożona w terminie. Stwierdzenie braku którejkolwiek z wymienionych przesłanek dopuszczalności zaskarżenia uniemożliwia nadanie skardze dalszego biegu, co prowadzi do jej odrzucenia. Zgodnie z art. 3 § 2 p.p.s.a. kontrola działalności administracji publicznej sprawowana przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na: 1) decyzje administracyjne; 2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty; 3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które przysługuje zażalenie; 4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, z wyłączeniem aktów lub czynności podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w ustawie z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2024 r. poz. 572), postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2023 r. poz. 2383 i 2760), postępowań, o których mowa w dziale V w rozdziale 1 ustawy z dnia 16 listopada 2016 r. o Krajowej Administracji Skarbowej (Dz.U. z 2023 r. poz. 615, z późn. zm.), oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw; 4a) pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach, opinie zabezpieczające i odmowy wydania opinii zabezpieczających, opinie w sprawie opodatkowania wyrównawczego, opinie zabezpieczające w sprawie opodatkowania wyrównawczego i odmowy wydania opinii zabezpieczających w sprawie opodatkowania wyrównawczego; 4b) opinie, o których mowa w art. 119zzl § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa, i odmowy wydania tych opinii; 5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej; 6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej; 7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego; 8) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4 lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a; 9) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach dotyczących innych niż określone w pkt 1-3 aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w ustawie z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego oraz postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw. Sądy administracyjne orzekają także w sprawach sprzeciwów od decyzji wydanych na podstawie art. 138 § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego oraz w sprawach sprzeciwów od postanowień, do których odpowiednie zastosowanie ma przepis art. 138 § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego(art. 3 § 2a p.p.s.a.) oraz w sprawach, w których przepisy ustaw szczególnych przewidują sądową kontrolę, i stosują środki określone w tych przepisach (art. 3 § 3 p.p.s.a.). Ponadto stosownie do art. 4 p.p.s.a. sądy administracyjne rozstrzygają spory o właściwość między organami jednostek samorządu terytorialnego i między samorządowymi kolegiami odwoławczymi, o ile odrębna ustawa nie stanowi inaczej, oraz spory kompetencyjne między organami tych jednostek a organami administracji rządowej. Z przytoczonych wyżej przepisów wynika, że zakres właściwości rzeczowej sądów administracyjnych wyznacza katalog skarg na określone w art. 3 § 2 p.p.s.a. działania organów administracji publicznej lub ich bezczynność. Katalog ten rozszerzają przepisy ustaw szczególnych, które przewidują kontrolę tego sądu w sprawach nieprzewidzianych w art. 3 § 2 p.p.s.a. Z kolei w myśl art. 58 § 1 pkt 1 p.p.s.a. sąd odrzuca skargę, jeżeli sprawa nie należy do właściwości sądu administracyjnego. Zgodnie z brzmieniem art. 58 § 3 p.p.s.a. Sąd odrzuca skargę postanowieniem. Odrzucenie skargi może nastąpić na posiedzeniu niejawnym. Tak określona właściwość rzeczowa sądów administracyjnych oznacza, że w przypadku braku w tym zakresie szczególnych uregulowań ustawowych, sądy administracyjne nie są uprawnione do orzekania w sprawach, które nie zostały wymienione w przytoczonych regulacjach i wynikają z innych, niż administracyjny stosunków prawnych. W pojęciu sprawy sądowoadministracyjnej mieści się zatem kontrola działalności administracji publicznej, w zakresie wyznaczonym w art. 3 p.p.s.a., a także inne kwestie rozpoznawane w postępowaniu prowadzonym na podstawie przepisów ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, jak wymienione w art. 4 spory o właściwość lub kompetencyjne, a także przekazane z mocy ustaw odrębnych. Z przytoczonych powyżej regulacji wynika, że nie w każdej sytuacji, w której jednostka jest niezadowolona z działalności administracji publicznej, dopuszczalne jest wniesienie skargi do sądu administracyjnego. Podkreślić trzeba, że skargę można wnieść tylko w sytuacjach opisanych w powołanym wyżej przepisie. Jeżeli zaś skarga dotyczy przypadku niewymienionego w art. 3 § 2, 2a lub nie wynika zgodnie z art. 3 § 3 p.p.s.a. z przepisów ustaw szczególnych, sąd administracyjny zobowiązany jest do jej odrzucenia, gdyż rozpatrując taką skargę wykroczyłby poza swoje kompetencje powierzone mu przez ustawodawcę. Przenosząc powyższe na grunt niniejszej sprawy wskazać należy, że przedmiotem skargi jest czynność Naczelnika Urzędu Skarbowego Kraków – Nowa Huta z dnia 26 maja 2025 r. nr 1209-SER.7010.2037.2025 polegająca na przekazaniu nadpłaty podatku dochodowego za 2024 r. komornikowi sądowemu. W ocenie Sądu czynność ta nie mieści się w katalogu działań organów administracji publicznej poddanych kontroli sądownoustrojowej, o którym mowa w art. 3 § 2 p.p.s.a. Z nadesłanej odpowiedzi na skargę oraz akt wynika, że w dniu 30 kwietna 2025 r. Skarżąca złożyła zeznanie podatkowe PIT – 37 za 2024 r., z którego wynikała kwota nadpłaty w wysokości 1.448,00 zł. W dniu 13 grudnia 2023 r. do organu wpłynęło elektroniczne zajęcie wierzytelności w postaci nadpłaty i zwrotu podatku, od Komornika Sądowego dla Krakowa – Nowej Huty w Krakowie M. W. o sygn. [...], na kwotę 2.257,65 zł. W związku z powyższym, zgodnie z obowiązującymi przepisami prawa, organ jako dłużnik zajętej wierzytelności, zobowiązany był do realizacji zajęcia egzekucyjnego. Organ wyjaśnił, że na podstawie art. 902 k.p.c. w związku z art. 886 k.p.c., w przypadku dokonania wypłaty zajętej wierzytelności zobowiązanemu, odpowiadałby za wyrządzone w ten sposób szkodę wierzycielowi. W tym miejscu wskazać należy, że przekazanie nadpłaty organowi egzekucyjnemu (komornikowi sądowemu) następuje na podstawie przepisów ustawy – Kodeks postępowania cywilnego (art. 896 i nast. k.p.c.) w związku z dokonanym przez tego komornika zajęciem wierzytelności z tytułu nadpłaty podatku. W takiej sytuacji organ podatkowy nie występuje w roli organu władczego (rozstrzygającego o prawach i obowiązkach obywatela w ramach imperium), lecz w roli dłużnika zajętej wierzytelności. Czynność przekazania środków pieniężnych komornikowi jest jedynie czynnością techniczną, będącą realizacją ustawowego obowiązku nałożonego na dłużnika wierzytelności w toku sądowego postępowania egzekucyjnego. Nie jest to zatem "inna czynność z zakresu administracji publicznej dotycząca uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa" w rozumieniu art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a. W niniejszej sprawie organem władczym jest komornik sądowy. Natomiast na jego działanie przysługuje – w trybie art. 767 § 2 k.p.c. – skarga na czynność komornika sądowego, wnoszona do właściwego sądu rejonowego, za pośrednictwem komornika, o czym Skarżąca została pouczona w treści zajęcia. Skoro zatem zaskarżona czynność nie należy do właściwości sądu administracyjnego, skarga jako niedopuszczalna podlega odrzuceniu. Mając powyższe na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, działając na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 i § 3 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.