I SA/Kr 795/16

sygn. akt I SA/Kr 795/16 Kraków, dnia 8 grudnia 2016 r. POSTANOWIENIE Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Grażyna Firek po rozpoznaniu w dniu 8 grudnia 2016 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi K.O. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 16 maja 2016r., znak [...] w przedmiocie podatku od nieruchomości postanawia: skargę odrzucić. Postępowanie w niniejszej sprawie zostało wszczęte wskutek skargi K.O. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 16 maja 2016r., znak [...] w przedmiocie podatku od nieruchomości. W wykonaniu zarządzenia z dnia 13 lipca 2016 r. skarżący został wezwany do usunięcia braków formalnych skargi poprzez podanie wartości przedmiotu zaskarżenia – w terminie 7 dni, pod rygorem odrzucenia skargi. Wezwanie zostało doręczone K.O. w dniu 29 lipca 2016 r. Pismem z dnia 14 września 2016 r. (data stempla pocztowego) K.O. wskazał wartość przedmiotu zaskarżenia. Jednocześnie wskazał okoliczności, które w jego ocenie uniemożliwiały mu zrealizowanie wezwania w terminie. Pismo zostało potraktowane jako wniosek o przywrócenie terminu do usunięcia braków formalnych skargi. Wniosek został oddalony postanowieniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 13 października 2016 r., które stało się prawomocne z dniem 3 listopada 2016 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Zgodnie z art. 58 § 1 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r.- Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz.U. z 2016r., poz. 718 - oznaczana dalej jako p.p.s.a.) sąd odrzuca skargę, gdy nie uzupełniono w wyznaczonym terminie braków formalnych skargi. Wezwanie do usunięcia braków zostało doręczone skarżącemu w dniu 29 lipca 2016 r., a ostatnim dniem wyznaczonego terminu był 5 sierpnia 2016 r. W wyznaczonym terminie braki formalne skargi nie zostały usunięte, a termin do ich usunięcia nie został przywrócony. Skarga podlegała zatem odrzuceniu, wobec czego Wojewódzki Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji postanowienia, za podstawę przyjmując art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a.