I SA/Kr 798/97

Naczelny Sąd Administracyjny po rozpoznaniu sprawy ze skargi Henryka S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w N.-S. z dnia 25 kwietnia 1997 r. (...) w przedmiocie wymiaru podatku od nieruchomości za 1996 r. - uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu I instancji; (...). Burmistrz Miasta Z. decyzją z 2 września 1996 r. ustalił Henrykowi, Karolowi, Pawłowi i Andrzejowi S. oraz Jeremiemu S. i Kindze S. wysokość podatku na 1996 r. w wysokości 1.869.00 zł od nieruchomości położonej w Z. przy ul. K. 18. Przyjęto 747,19 m2 jako inne pomieszczenia - Internat i zastosowano stawkę 2.50 zł/m2. W uzasadnieniu tej decyzji stwierdzono, że wymiaru podatku dokonano w oparciu o oświadczenie podatkowe. Ponieważ budynek w części zamieszkały jest przez współwłaścicieli, a w części służy do zbiorowego zamieszkania /internat/ zwolniono powierzchnię zajętą przez stałych mieszkańców jak również powierzchnie wspólnie użytkowane przez Państwowe Liceum Sztuk Plastycznych i stałych mieszkańców oraz grunt, który wpisany jest do rejestru zabytków. Nie zwolniono powierzchni zajętej przez Internat, gdyż jest ona objęta umową najmu i z tego tytułu wynajmujący pobiera czynsz dzierżawny i nie ma tu zastosowania art. 7 ust. 1 pkt 10 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych /Dz.U. nr 9 poz. 31 ze zm./. We wniesionym od tej decyzji odwołaniu pełnomocnik Henryka S. zakwestionował przyjęcie stawki 2,50 zł/m2 za "inne pomieszczenia". Jego zdaniem winna mieć zastosowanie stawka 0,23 zł za 1 m2, gdyż z przyjętej do opodatkowania powierzchni jedynie pomieszczenie świetlicy o pow. 40 m2 i galerii o pow. 130 m2 nie służy potrzebom mieszkaniowym, gros powierzchni zajmuje internat, gdzie zamieszkują uczniowie liceum. Podniósł także, że zastosowanie w tym przypadku winien mieć art. 7 pkt 10 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych względnie w związku z art. 81 pkt 11 ustawy o systemie oświaty. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w N. rozpatrując sprawę postanowiło zwrócić akta organowi I instancji w celu dotychczasowej decyzji. Zdaniem organu podatkowego II instancji, organ podatkowy I instancji winien do wynajmowanych pomieszczeń zastosować stawkę 8,00 zł za 1m2 zgodnie z dyspozycją art. 5 ust. 1 pkt 2 ustawy, jak od budynków i ich części związanych z prowadzoną działalnością gospodarczą, inną niż rolnicza lub leśna. Decyzją z 30 grudnia 1996 r. Burmistrz Miasta ustalił obowiązujący podatek od nieruchomości w wysokości 4.109,50 zł. Od nowej decyzji pełnomocnik Henryka S. wniósł odwołanie, w którym podtrzymał swoje argumenty podniesione w odwołaniu od decyzji ustalającej pierwotny wymiar, a ponadto wskazał na zakaz wydawania decyzji na niekorzyść strony skarżącej, zwrócił również uwagę na fakt, że czynsz miesięczny wynajmu wynosi nie kilkadziesiąt tylko 15 mln starych złotych, a szkoła jako najemca zalega z należnościami czynszowymi. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w N. decyzją z 25 kwietnia 1997 r. (...) utrzymało w mocy decyzję Burmistrza Miasta Z. z 2 września 1996 r. ustalającą wysokość podatku od nieruchomości na 1996 r. i decyzją uzupełniającą z 30 grudnia 1996 r. W uzasadnieniu decyzji organ II instancji stanął na stanowisku, że Henryk S. wynajmując za odpłatnością przeważającą część budynku Państwowemu Liceum Sztuk Plastycznych prowadzi w ten sposób działalność gospodarczą. Dlatego niedopuszczalne jest zwolnienie od podatku w trybie art. 7 ust. 1 pkt 10 ustawy, całości budynku pomimo wpisu do rejestru zabytków i użytkowania w sposób nie budzący zastrzeżeń konserwatorskich. Samorządowe Kolegium Odwoławcze uważa, że art. 81 ustawy o systemie oświaty nie ma w przedmiotowej sprawie zastosowania, gdyż umowa cywilnoprawna przenosząca obowiązek płacenia podatku od nieruchomości z właściciela na najemcę, nie wywiera skutków w zakresie obowiązków publiczno-prawnych i nie powoduje przeniesienia na najemcę ustawowego obowiązku podatkowego wynikającego z dyspozycji art. 2 pkt 1 i 2 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych. Dlatego to nie Państwowe Liceum Sztuk Plastycznych a Henryk S. jest zobowiązany do uiszczenia podatku od nieruchomości, a tym samym jako osobie fizycznej nie przysługują mu ulgi przewidziane dla szkół i placówek oświaty. Podkreśliło również Kolegium, że przepis art. 174 Kpa jest przepisem szczególnym w stosunku do art. 139 Kpa, dlatego decyzja uzupełniająca nie narusza prawa. Na powyższą decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w N. pełnomocnik Henryka S. wniósł skargę do Naczelnego Sądu Administracyjnego W skardze zarzucił: - wydanie decyzji na niekorzyść strony skarżącej - bezzasadne przyjęcie, że na terenie spornej nieruchomości prowadzona jest działalność gospodarcza w pełnym tego słowa znaczeniu, jak również, że nie ma zastosowania w przedmiotowej sprawie zwolnienie z art. 7 pkt 10 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych względnie art. 81 pkt 11 ustawy o systemie oświaty, - nie ustosunkowanie się do części odwołania z 16 maja 1997 r., w którym była mowa o nie użytkowaniu pomieszczeń o pow. 166 m2 i ustalenie bardziej niekorzystnej powierzchni związanej rzekomo z działalnością gospodarczą tj. 817 m2 nie uwzględnienie okoliczności wpisania przedmiotu najmu do rejestru zabytków nie wzięcie pod uwagę, że szkoła nie jest osobą fizyczną bądź prawną prowadzącą działalność gospodarczą, ale jest placówką oświaty zalegającą z płatnościami należności miesięcznych i remontowych i wniósł o uchylenie decyzji obu instancji. Strona przeciwna w odpowiedzi na skargę wniosła o jej oddalenie i podtrzymała w całości swoje stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji. Stwierdziła ponadto, że odwołanie z 16 maja 1997 r. dotyczy prawdopodobnie wymiaru podatku od nieruchomości za rok 1997, a więc ustosunkowanie się do argumentów w nim podniesionych nie ma związku z rozpatrywaną sprawą. Naczelny Sąd Administracyjny, zważył co następuje. Na podstawie art. 7 ust. 1 pkt 10 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych /Dz.U. nr 9 poz. 31 ze zm./ zwolnione zostały od podatku od nieruchomości budynki i grunty wpisane do rejestru zabytków pod warunkiem ich utrzymania i konserwacji zgodnie z przepisami o ochronie zabytków z wyjątkiem części zajmowanych na prowadzenie działalności gospodarczej. Przedmiotowy budynek wynajęty jest Liceum Sztuk Plastycznych. Organy podatkowe w żaden sposób nie wykazały, że Liceum prowadzi w najmowanych przez siebie pomieszczeniach jakąkolwiek działalność gospodarczą. Natomiast sam fakt wynajmowania przez skarżącego na rzecz Liceum pomieszczeń nie przesądza o zajmowaniu tej części nieruchomości na prowadzenie działalności gospodarczej. Zwolnienie z art. 7 ust. 1pkt 10 ma charakter przedmiotowy a nie podmiotowy. Dotyczy budynków i gruntów wpisanych do rejestru zabytków "z wyjątkiem części zajmowanych na prowadzenie działalności gospodarczej". Sam wynajem jako świadczenie usług może być w pewnych warunkach traktowany jako działalność gospodarcza Gdyby nawet uznać, że skarżący wynajmując pomieszczenia prowadzi działalność gospodarczą w rozumieniu ustawy z dnia 23 grudnia 1988 r. o działalności gospodarczej, to brak jakichkolwiek danych, że prowadzi ją właśnie w tych pomieszczeniach, które zajmuje Liceum Sztuk Plastycznych, gdyż jak wynika z akt sprawy pomieszczenia te zajęte są na Internat, a nie na biuro usług związanych z najmem. Są uznał, że organy podatkowe naruszyły przepisy prawa materialnego - art. 7 ust. 1 pkt 10 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych i dlatego na podstawie art. 22 ust. 1 pkt 1 i ust. 2 pkt 1 ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym uchylił zaskarżoną decyzję, oraz poprzedzającą ją decyzję organu I instancji.